Kural 805 · பேதைமை ஒன்றோ பெருங்கிழமை என்றுணர்க

அர்ச்சுனனின் மன்னிப்பு

பகவத் கீதையின் பதினோராம் அத்தியாயத்தில் ஒரு நெகிழ்ச்சியான காட்சி வருகிறது. அர்ச்சுனன் கண்ணனிடம், "உன் உண்மையான பேருருவைக் காட்டு" என்று வேண்டினான். கண்ணன் தன் விஸ்வரூபத்தைக் காட்டினான். எண்ணற்ற முகங்கள், கண்கள், ஆயுதங்கள், நெருப்பு போன்ற ஒளி, காலம் என்னும் அழிக்கும் வடிவம் எல்லாம் அதில் தெரிந்தன. அர்ச்சுனன் பயந்து நடுங்கினான்.

அந்த நொடியில் அர்ச்சுனன் தன் பழைய நடத்தையை நினைத்தான். "இவன் இத்தனை பெரியவன் என்று அறியாமல், 'கண்ணா, யாதவா, தோழனே' என்று உரிமையோடு அழைத்தேனே. விளையாட்டாகவும், உணவு உண்ணும்போதும், தனியாகவும் பலர் முன்னிலையிலும் அவனை அவமதித்தேனோ?" என்று எண்ணிக் கலங்கினான். கீதை இதனை விவரிக்கிறது.

அர்ச்சுனன் கண்ணன் முன் பணிந்து, "தந்தை மகனைப் பொறுப்பது போல, நண்பன் நண்பனைப் பொறுப்பது போல, காதலன் காதலியைப் பொறுப்பது போல, என் குற்றங்களைப் பொறுத்தருள வேண்டும்" என்று வேண்டினான் என்று கீதை கூறுகிறது. அவன் எந்த வகையிலும் தீய நோக்கோடு செயல்படவில்லை. அவன் செயல்கள் தோழமையின் உரிமையால் வந்தவை.

நட்பின் உரிமையால் அர்ச்சுனன் கண்ணனைப் பலமுறை கடிந்துகொண்டான். தேரோட்டியாக அமர்ந்த அவனிடம் பல முறை கட்டளையிட்டான். கண்ணன் அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் செய்தான். இந்த உரிமை இருவரிடையே இருந்த நம்பிக்கையின் அடையாளம். அதைப் பெருங்கிழமை என்று கொள்ளலாம்.

பின்னாளில் போர் முடிந்த பிறகு அர்ச்சுனன் ஒரு தடவை கண்ணனிடம் கீதையின் உரையை மீண்டும் கேட்டான். கண்ணன் சற்று சலிப்புடன், "அதை அப்படியே சொல்ல இயலாது; அந்த நேரம் வேறு" என்றான் என்று மகாபாரத மரபு கூறுகிறது. உரிமையுடன் கேட்ட அர்ச்சுனன் ஏமாற்றம் அடையவில்லை; கண்ணன் சொன்னதை அன்பு மாறாமல் ஏற்றான்.

கண்ணன் அவனை அன்போடு தேற்றினான். மீண்டும் தன் மனித வடிவத்தைக் காட்டி, அவன் அச்சத்தைத் தணித்தான். தோழமையின் உரிமையால் வந்த எதையும் அவன் குற்றமாகக் கொள்ளவில்லை. மாறாக, அந்த உரிமை இருந்ததால்தான் அர்ச்சுனனுடன் இவ்வளவு ஆழமான உரையாடல் சாத்தியமாயிற்று என்று மரபு உணர்த்துகிறது.

அர்ச்சுனன் இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு கண்ணனை மேலும் மரியாதையோடு பார்க்கத் தொடங்கினான். ஆனால் கண்ணன் அவனிடம் முன்பு போலவே 'பார்த்தா' என்று உரிமையுடன் அழைத்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. நட்பு பெரும் வடிவம் காட்டிய பிறகும் தன் எளிமையை இழக்கவில்லை.

இங்கே பேதைமையும் பெருங்கிழமையும் இரண்டையும் காணலாம். அர்ச்சுனனின் செயல்கள் அவன் அறியாமையாலும் நெருக்கத்தாலும் வந்தவை. கண்ணன் அதனை அவ்வாறே புரிந்துகொண்டான்.

Arjuna Asks Forgiveness

In the eleventh chapter of the Bhagavad Gita comes a moving scene. Arjuna asked Krishna, "Show me your true cosmic form." Krishna showed his universal form. Countless faces, eyes and weapons, a light like fire, and the destroying aspect of time were seen in it. Arjuna trembled with fear.

At that moment Arjuna remembered his old conduct. "Not knowing he was so great, I called him 'Krishna, Yadava, friend' with familiarity. In play, at meals, alone and before many, did I perhaps insult him?" he thought, shaken. The Gita describes this.

Arjuna bowed before Krishna and prayed, "As a father forgives a son, as a friend forgives a friend, as a lover forgives the beloved, please forgive my faults," says the Gita. He had acted with no evil intention; his acts came from the liberty of friendship.

Out of the liberty of friendship, Arjuna had commanded Krishna many times as he sat as charioteer, and Krishna did these gladly. This liberty was the sign of the trust between them. We may call it 'perungizhamai'.

Krishna comforted him with affection. He showed his human form again and calmed his fear. He did not count anything that came out of the liberty of friendship as a fault. Rather, tradition suggests, it was because of that liberty that so deep a dialogue with Arjuna had been possible.

Here we see both folly and great familiarity. Arjuna's acts came from his ignorance and from his closeness. Krishna understood them exactly so.