Kural 804 · விழைதகையான் வேண்டி இருப்பர் கெழுதகையாற்

திரௌபதியும் கண்ணனும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் வரும் காட்சி இது. பாண்டவர்கள் வனவாசம் செய்தபோது சூரியன் அருளிய அட்சய பாத்திரம் அவர்களுக்கு இருந்தது. திரௌபதி உண்ட பிறகு அந்தப் பாத்திரம் அன்றைய நாளுக்கு உணவு தராது. ஒருநாள் திரௌபதி உண்டு முடித்து ஓய்ந்திருந்த நேரத்தில், துர்வாச முனிவர் தம் ஆயிரக்கணக்கான சீடர்களுடன் வந்து, "நாங்கள் ஆற்றில் நீராடி வருகிறோம்; அதற்குள் உணவு தயாராக இருக்க வேண்டும்" என்றார்.

பாண்டவர்கள் திகைத்தனர். துர்வாசர் சினம் கொண்ட முனிவர்; உணவு இல்லையென்றால் சாபம் கொடுப்பார். திரௌபதி செய்வதறியாமல் மனமுருகி, தம் தோழனான கண்ணனை நினைத்தாள். "என்னைக் காக்க வா" என்று அவள் எண்ணிய அந்த நொடியே கண்ணன் அங்கு வந்து நின்றான் என்று மரபு கூறுகிறது.

வந்த உடனேயே கண்ணன், "சகியே, எனக்குப் பசிக்கிறது; ஏதாவது உணவு கொடு" என்றான். திரௌபதி கலங்கினாள். "கண்ணா, நான் இன்றைய உணவை முடித்துவிட்டேன். இனி பாத்திரத்தில் எதுவும் இல்லை" என்றாள். கண்ணன் சிரித்தான். "பாத்திரத்தைக் கொண்டு வா" என்றான். பாத்திரத்தின் ஓரத்தில் ஒட்டியிருந்த ஒரு கீரைத் துண்டை எடுத்து வாயில் இட்டு, "இதனால் உலக உயிர்கள் அனைத்தும் திருப்தி அடையட்டும்" என்று கூறினான்.

பாண்டவர்கள் இதனைக் கண்டு வியந்தனர். கண்ணன் உணவு கேட்டபோது ஆபத்தில் இருந்த அவர்கள் வழக்கமாக அச்சமடைந்திருப்பார்கள். ஆனால் கண்ணனின் உரிமையான கேள்வியில் அவர்கள் ஒரு பெரிய நம்பிக்கையைக் கண்டனர். அவன் கேட்டதே அவர்கள் ஆபத்தை நீக்கும் வழி என்பதை அவர்கள் பின்னர் உணர்ந்தனர்.

அதே நேரத்தில் ஆற்றங்கரையில் நீராடிக்கொண்டிருந்த துர்வாசரும் சீடர்களும் தங்கள் வயிறு நிரம்பியதை உணர்ந்தனர். அவர்கள் உணவு உண்ட மகிழ்ச்சியில் இருந்தனர். இனிமேல் அங்கு சென்று சாப்பிட இயலாது என்பதால், அவர்கள் அமைதியாக வேறு வழியில் சென்றுவிட்டனர் என்று கதை கூறுகிறது.

திரௌபதி பின்னாளில் இதனை நினைவுகூர்ந்து, "அன்று கண்ணன் என்னிடம் உணவு கேட்டிருக்காவிட்டால் என் மனம் அவ்வளவு உறுதியாகியிருக்காது" என்றாள் என்று கதைகள் சொல்கின்றன. கேளாமல் எடுத்துக்கொள்ளும் தோழனுக்கு அவள் மனம் முழுமையாக விழைந்து காத்திருந்தது என்பதே இதன் பொருள்.

இங்கே கண்ணன் திரௌபதியிடம் கேளாமலே உரிமையோடு உணவு கேட்டான். திரௌபதி கலங்கினாலும் அந்த உரிமையை விரும்பினாள். அந்த உரிமையால்தான் பேராபத்து தீர்ந்தது. கெழுதகையால் கேளாது செய்யும் நண்பனை விரும்பி வரவேற்பர் என்று வள்ளுவர் கூறுவது இதுவே.

Draupadi and Krishna

This scene is from the Vana Parva of the Mahabharata. During their forest exile the Pandavas had the Akshaya Patra, the inexhaustible vessel granted by the Sun. After Draupadi had eaten, the vessel would yield no more food for that day. One day, when Draupadi had eaten and was resting, the sage Durvasa came with thousands of disciples and said, "We shall bathe in the river and return; food must be ready by then."

The Pandavas were dismayed. Durvasa was a sage of quick anger and would curse if no food was ready. Draupadi, not knowing what to do, thought with a melting heart of her friend Krishna. At the very moment she thought, "Come and save me," Krishna stood there, tradition says.

As soon as he arrived, Krishna said, "Friend, I am hungry. Give me something to eat." Draupadi was distressed. "Krishna, I have finished today's food. There is nothing left in the vessel." Krishna laughed. "Bring the vessel," he said. He picked up a bit of greens stuck at the edge and put it into his mouth, saying, "May all living beings be satisfied by this."

The Pandavas were amazed at this. When Krishna asked for food, people in danger would ordinarily have been alarmed, but in Krishna's liberty they saw a great hope. Later they understood that his request was itself the way to remove the danger.

At that moment Durvasa and his disciples bathing in the river felt their stomachs full. They were so satisfied that, unable to eat any more, they quietly went away by another route, as the story goes.

Here Krishna asked for food from Draupadi with the freedom of friendship, without being invited. Though troubled, Draupadi welcomed the liberty. By that liberty a great danger was removed. This is what Valluvar means when he says that people gladly welcome a friend who acts without asking out of intimacy.