Kural 808 · கேளிழுக்கம் கேளாக் கெழுதகைமை வல்லார்க்கு

புறம் கேளாத தோழன்

திருநெல்வேலிக்கு அருகில் ஒரு கிராமத்தில் கருப்பசாமி என்பவர் கோயில் பூசாரியாக இருந்தார். அவருக்கு மாரியப்பன் என்ற பால்ய நண்பன் இருந்தான். இருவரும் ஒன்றாக வளர்ந்தவர்கள். மாரியப்பன் ஒரு நாள் ஊர்த் திருவிழாவுக்கான நன்கொடைக் கணக்கில் சிறு தவறு செய்துவிட்டான் என்று ஊரில் பேச்சு பரவியது.

சிலர் கருப்பசாமியிடம் வந்து, "உன் நண்பன் மாரியப்பன் கணக்கில் ஏமாற்றிவிட்டான்" என்று ஆர்வமாகச் சொல்லத் தொடங்கினர். கருப்பசாமி அவர்களை நிறுத்தினார். "நிறுத்துங்கள். அவன் இல்லாத இடத்தில் அவனைப் பற்றிக் குறை பேச நான் கேட்கமாட்டேன். ஏதேனும் இருந்தால் நானே அவனிடம் நேரில் கேட்கிறேன்" என்றார்.

அன்று மாலையே கருப்பசாமி மாரியப்பனைச் சந்தித்தார். எந்தக் குற்றச்சாட்டும் சொல்லாமல், "கணக்கை ஒன்றாக அமர்ந்து பார்ப்போமா?" என்று கேட்டார். மாரியப்பன் கலங்கி, "உனக்குத் தெரிந்துவிட்டதா?" என்றான். கணக்கில் உண்மையிலேயே ஒரு சிறு தவறு இருந்தது; அவன் பணத் தட்டுப்பாட்டில் இருந்த குடும்பத்துக்காக சிறு தொகையை எடுத்துவிட்டான்.

பின்னாளில் மாரியப்பன் கருப்பசாமியிடம் ஒரு பழைய ஆசிரியர் சொன்ன கதையைச் சொன்னான்: ஒருவன் தன் நண்பனுக்காகப் பிறரின் வாயை அடைத்தால் அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த நண்பனுக்கு உயிர்க்காவலாக இருப்பான் என்பது. கருப்பசாமி சிரித்தபடி, "அப்படியானால் நான் உனக்கு உயிர்க்காவல்" என்றார். இருவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது.

கருப்பசாமி அந்தத் தொகையைத் தம் சொந்தப் பணத்திலிருந்து கணக்கில் சேர்த்தார். மாரியப்பனிடம், "இனி இப்படிச் செய்யாதே. உனக்குத் தேவை என்றால் என்னிடம் கேள்" என்றார். அன்றைய நாள் முழுவதும் அவர் மனம் கனத்தது; நண்பன் தவறு செய்த நாள் தன் வாழ்வில் ஒரு நாள் இழப்பு என்று அவர் எண்ணினார்.

மறுநாள் கோயிலில் திருவிழா அன்னதானம் நடந்தது. கருப்பசாமி மாரியப்பனைத் தம் அருகே அமர்த்தி உணவு பரிமாறினார். ஊரார் அதைப் பார்த்து, "இருவரும் இணைபிரியாத தோழர்கள்" என்றனர். உள்ளே என்ன நடந்தது என்பதை அறியாமலே அவர்கள் அந்த நட்பைப் போற்றினர்.

பின்னாளில் ஊரில் வேறு யாரேனும் மாரியப்பனைப் பற்றி ஏதேனும் சொல்ல வந்தாலும், அவர்கள் கருப்பசாமியின் முகத்தைப் பார்த்தவுடனே பேச்சை நிறுத்திவிடுவர். அந்த ஒரு சம்பவம் அவருடைய நட்பைப் பற்றி ஊருக்கு நிலையான மதிப்பைத் தந்துவிட்டது.

ஊரார் இறுதிவரை அந்தச் சம்பவம் பற்றி அறியவில்லை. மாரியப்பன் தன் வாழ்வு முழுவதும் அந்த நட்புக்கு நன்றியோடு இருந்தான். கருப்பசாமி அவன் பெயரைக் காத்தார்; அவன் தவற்றையும் திருத்தினார்.

The Friend Who Would Not Listen to Gossip

In a village near Tirunelveli, Karuppasamy served as temple priest. He had a childhood friend named Mariappan. The two had grown up together. One day talk spread in the village that Mariappan had made a small error in the donation accounts for the temple festival.

Some people came to Karuppasamy and eagerly began saying, "Your friend Mariappan has cheated in the accounts." Karuppasamy stopped them. "Stop. I will not listen to talk against him in his absence. If there is anything, I will ask him myself face to face," he said.

That evening Karuppasamy met Mariappan. Without making any accusation he asked, "Shall we look at the accounts together?" Mariappan, shaken, said, "Have you come to know?" There truly was a small error in the accounts; pressed by want in his family, he had taken a small sum.

Karuppasamy added that sum to the accounts from his own money. He said to Mariappan, "Do not do this again. If you need something, ask me." His heart was heavy all that day; he felt that the day his friend erred was a day lost from his life.

The next day there was a festival feast at the temple. Karuppasamy seated Mariappan beside him and served him. The townspeople saw it and said, "They are inseparable friends." Without knowing what had happened inside, they honoured that friendship.

The villagers never came to know of the incident. Mariappan was grateful to that friendship all his life. Karuppasamy protected his name and also corrected his fault.