Kural 801 · பழைமை எனப்படுவது யாதெனின் யாதும்

வகுப்புத் தோழர்கள்

திருச்செந்தூர் அருகே ஒரு சிற்றூரில் சுப்பையாவும் அய்யப்பனும் சிறுவயதிலிருந்தே நண்பர்கள். இருவரும் ஒரே திண்ணைப் பள்ளியில் படித்தனர்; ஒரே கடலில் குளித்தனர்; ஒரே கோயிலில் விளையாடினர். வளர்ந்த பிறகு அய்யப்பன் அரசுப் பணியில் சேர்ந்து மாவட்டத்தின் பெரிய அதிகாரியானான். சுப்பையா அதே ஊரில் சிறு மளிகைக் கடை நடத்தினான்.

ஒரு நாள் அய்யப்பன் தன் அலுவலக வாகனத்தில் ஊருக்கு வந்தான். வழக்கமாக அவனைப் பார்க்க வருபவர்கள் அவன் முன் நின்று பணிவுடன் பேசுவர். சுப்பையா வழக்கம்போல் கடை வாசலிலிருந்து, "டேய் அய்யப்பா, வா வா, உட்கார்" என்று குரல் கொடுத்தான். அருகிலிருந்த சிலர் அதிர்ச்சியடைந்தனர். "அதிகாரியை இப்படிக் கூப்பிடலாமா?" என்று முணுமுணுத்தனர்.

ஆனால் அய்யப்பன் முகம் மலர்ந்தது. "இந்தக் குரலைத்தான் இத்தனை நாளாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே கடை வாசலில் இருந்த மரப் பெஞ்சில் அமர்ந்தான். சுப்பையா அவனுக்கு வழக்கம்போல் கருப்பட்டி காபி கொடுத்தான். இருவரும் பள்ளிக் காலக் கதைகளைப் பேசிச் சிரித்தனர்.

அய்யப்பனின் அலுவலகத்தில் வேலை செய்தவர்கள் இதனைப் பின்னர் அறிந்தனர். அதிகாரி எப்போதும் கடுமையான முகத்துடன் இருப்பவர் என்று அவர்கள் எண்ணியிருந்தனர். அன்று அவன் ஊரில் இருந்து திரும்பியபோது முகத்தில் மலர்ச்சியும் பேச்சில் இனிமையும் இருப்பதைக் கவனித்தனர். ஒரு பழைய நண்பனின் ஒரு சொல் எவ்வளவு நிம்மதியைத் தர முடியும் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர்.

சுப்பையாவின் கடைக்கு எதிரே இருந்த கோயிலில் அன்று மாலை அய்யப்பன் தன் நண்பனோடு சென்று நின்று வணங்கினான். சிறுவயதில் இருவரும் இங்கே விளையாடியிருந்தனர். கடலலை ஓசை கேட்கும் அந்த மண்டபத்தில் அவர்கள் சில நிமிடம் எதுவும் பேசாமல் நின்றனர். வார்த்தை இல்லாத அந்த அமைதி பழைமையின் இனிமையாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் அய்யப்பன் அலுவலகத்தில் சில ஊர்ப் பெரியவர்கள் கூடினர். அவர்கள் அவனிடம் பேசும்போது பயமும் பணிவும் மிகுந்து இருந்தனர். அய்யப்பன் மெல்லிய புன்னகையுடன், "நேற்று என்னை 'டேய்' என்று கூப்பிட்டவன்தான் எனக்கு உண்மையான நண்பன். அந்த ஒரு சொல் எனக்கு நான் யார் என்பதை நினைவூட்டுகிறது" என்றான்.

சுப்பையா பின்னாளில் இதைப் பற்றிப் பேசும்போது சொன்னான்: "அவன் அதிகாரியாகிவிட்டான் என்று நான் மரியாதை என்ற பெயரில் தள்ளி நின்றிருந்தால், அவன் தன் பழைய தோழனை இழந்திருப்பான். நானும் தோழனை இழந்திருப்பேன்." இருவரின் உறவும் பதவியால் மாறாமல் இருந்ததே அவர்களின் பழைமையின் அழகு.

The Classmates

In a small town near Tiruchendur, Subbaiah and Ayyappan had been friends since childhood. They studied in the same village school, bathed in the same sea and played in the same temple. As they grew up, Ayyappan entered government service and became a senior officer of the district. Subbaiah ran a small grocery shop in the same town.

One day Ayyappan came to town in his official vehicle. Those who normally came to see him stood before him and spoke respectfully. Subbaiah, as usual, called out from the shop door, "Hey Ayyappa, come, come, sit down." Some nearby were shocked and murmured, "Can one call an officer like that?"

But Ayyappan's face bloomed. "This is the voice I have been looking for all these days," he said, and sat on the wooden bench at the shop door. Subbaiah gave him jaggery coffee as always. They talked about their school days and laughed.

The people who worked in Ayyappan's office learnt of this later. They had thought the officer was always stern. That day, when he returned from the town, they noticed brightness on his face and sweetness in his speech. They understood how much ease a single word from an old friend can bring.

The next day some village elders gathered in Ayyappan's office. They spoke to him with great fear and humility. Ayyappan said with a gentle smile, "The one who called me 'hey' yesterday is my true friend. That one word reminds me who I am."

Later, speaking of this, Subbaiah said, "If, in the name of respect, I had stood away because he was now an officer, he would have lost his old friend. I would have lost my friend too." The beauty of their familiarity was that their bond was not changed by rank.