Kural 810 · விழையார் விழையப் படுப பழையார்கண்

பரதனும் குகனும்

இராமாயணத்தில் பரதன் இராமனைத் திரும்ப அழைக்க வனம் நோக்கிச் சென்றபோது கங்கைக் கரையை அடைந்தான். அங்கே குகன் தன் படகோட்டிகளுடன் காவலிருந்தான். பரதனின் பெரும் படையைக் கண்ட குகன் முதலில் சந்தேகம் கொண்டான். "இவன் இராமனைத் தாக்க வருகிறானோ?" என்று ஐயுற்றான். தன் வீரர்களை எச்சரித்தான்.

ஆனால் பரதன் வந்து குகனைப் பார்த்தபோது அவன் முகத்தில் தூய துயரமும் அன்பும் இருந்தன. பரதன் குகனிடம் பணிவாகப் பேசினான்: "நண்பா, அண்ணன் இராமனை எங்கே பார்த்தாய்? அவன் எங்கே தங்கினான்?" குகன் இராமன் தங்கிய இடத்தைக் காட்டினான். இராமன் படுத்த புல் படுக்கையையும் காட்டினான்.

பரதன் அந்தப் புல் படுக்கையைத் தொட்டு வணங்கி அழுதான். "என் அண்ணன் தரையில் படுத்திருக்கிறான்; நான் அரண்மனையில் இருப்பதா?" என்று புலம்பினான். குகன் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து மனம் உருகினான். "நீ இராமனுக்குத் தகுந்த தம்பி" என்று அவன் பரதனைப் புகழ்ந்தான்.

பரதன் குகனோடு அன்று இரவு கங்கைக் கரையில் தங்கினான். குகன் அவனுக்குக் கனிகளும் தேனும் தந்தான். பரதன் அவற்றை மகிழ்வுடன் ஏற்றான். "நான் அரசன் அல்ல; இராமனின் தம்பியாக இங்கு வந்துள்ளேன்" என்றான். அந்த எளிமையில் குகன் இராமனின் பண்பைக் கண்டான்.

பரதன் குகனைத் தன் சகோதரனாகவே ஏற்றுக்கொண்டான். இராமன் குகனிடம் காட்டிய அதே அன்பு பரதனிடமும் இருந்தது. கைகேயியின் மகன் என்பதால் குகனுக்குள் இருந்த தயக்கம் அந்த நொடியில் மறைந்தது. தந்தையால் வந்த பழைய நட்பைப் பரதன் பேணினான்.

பரதன் இராமனைச் சந்திக்கச் சென்றபோதும், பின்னர் இராமனின் பாதுகைகளுடன் அயோத்தி திரும்பியபோதும், குகன் அவனோடு உடனிருந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. பழைய நட்பின் உரிமையால் குகன் பரதனை அன்போடு இடித்துரைக்கவும் செய்தான்; பரதனும் அதனை மகிழ்வோடு ஏற்றான்.

இந்த நிகழ்ச்சியைப் பின்னாளில் பலர் பாடினர். "மன்னன் ஆனபோதும் மறவாத நட்பு" என்று பரதனைப் போற்றினர். கைகேயியின் மகன் என்ற களங்கம் அவன் மேல் இருந்தாலும், குகனை அவன் நடத்திய விதம் அந்தக் களங்கத்தைக் குறைத்தது. சிறு நல்ல செயல்கள் ஒருவரின் பெயரையே மாற்றிவிடும் வல்லமை உடையவை.

பரதனின் இந்தச் செயலைக் கண்டவர்கள் அனைவரும், அவனுடைய எதிரிகளாக இருந்தவர்கள் கூட, அவனை மதித்தனர். அவன் அண்ணன் நண்பனைத் தன் நண்பனாகவே நடத்திய பண்பு அனைவர் உள்ளத்தையும் கவர்ந்தது. இது 'விழையார் விழையப்படுப'.

Bharata and Guha

In the Ramayana, when Bharata went toward the forest to bring Rama back, he reached the bank of the Ganga. There Guha stood guard with his boatmen. Seeing Bharata's huge army, Guha first became suspicious. "Has he come to attack Rama?" he wondered, and warned his warriors.

But when Bharata came and met him, his face showed pure grief and love. Bharata spoke humbly to Guha: "Friend, where did you see my brother Rama? Where did he stay?" Guha showed the place where Rama stayed. He also showed the grass bed on which Rama lay.

Bharata touched that grass bed, bowed and wept. "My brother lies on the ground; shall I be in a palace?" he lamented. Seeing this, Guha melted. "You are a brother worthy of Rama," he praised Bharata.

That night Bharata stayed with Guha on the bank of the Ganga. Guha gave him fruit and honey, and Bharata accepted gladly. "I am not a king; I have come here as Rama's younger brother," he said. In that simplicity Guha saw Rama's own nature.

Bharata accepted Guha as his own brother. The same affection that Rama had shown Guha was in Bharata. The hesitation Guha had felt on account of Bharata being Kaikeyi's son vanished in that moment. Bharata preserved the old friendship that had come through his brother.

All who saw Bharata's act, even those who had been his opponents, respected him. The quality by which he treated his brother's friend as his own friend won every heart. This is 'vizhaiyaar vizhaiyap paduba'.