Kural 802 · நட்பிற் குறுப்புக் கெழுதகைமை மற்றதற்கு

வேதாரண்யத்தில் இரு அடியார்கள்

நாயன்மார்களில் திருநாவுக்கரசரும் திருஞானசம்பந்தரும் சமகாலத்தவர். அப்பர் முதிர்ந்தவர்; சம்பந்தர் இளையவர். ஆனால் இருவருக்கும் இடையே தனிச் சிறப்பான அன்பு இருந்தது. சம்பந்தர் அப்பரை 'அப்பரே' என்று அன்போடு அழைத்தார்; அதுவே அவருக்கு நிலைத்த பெயராயிற்று. அப்பர் சம்பந்தரைத் தம் இளைய தோழராக மதித்தார்.

இருவரும் சேர்ந்து பல தலங்களைத் தரிசிக்கச் சென்றனர். ஒரு முறை அவர்கள் திருமறைக்காடு என்ற இடத்தை அடைந்தனர். அங்குள்ள கோயிலின் கதவு நீண்ட காலமாகத் திறக்கப்படாமல் மூடியிருந்தது என்று மரபு கூறுகிறது. வேதங்களே வழிபட்ட தலமாதலால் வேதங்கள் மூடிய கதவு அது என்பர். மக்கள் பக்கவாசல் வழியாகவே சென்று வழிபட்டனர்.

அப்பர் முன்வந்து, "இறைவன் கோயிலின் கதவு இப்படி மூடியிருக்கலாமா?" என்று உருகிப் பதிகம் பாடினார். பாடலின் ஒவ்வொரு பத்தியிலும் கதவு மெல்லத் திறக்கத் தொடங்கி, பதிகம் முடியும்போது முழுமையாகத் திறந்தது என்று சொல்வர். மக்கள் வியந்து வணங்கினர்.

திருமறைக்காட்டு நிகழ்ச்சியில் இருவருக்கும் இடையே இருந்த நகைச்சுவை உணர்வும் தெரிகிறது. இருவரும் இறைவன் முன் மிகுந்த பக்தியோடு இருந்தாலும், ஒருவரையொருவர் கேலியும் உரிமையுமாகப் பேசிக்கொண்டனர். அந்த எளிமை அவர்கள் பாடல்களில் நயமாக வெளிப்பட்டது. உரிமையான நட்பு பக்திக்கு குறையல்ல; அது பக்திக்கு உப்பு போன்றது.

அன்றிரவு சம்பந்தர் அப்பரிடம் சொன்னார்: "அப்பரே, கதவு திறந்துவிட்டது; ஆனால் மீண்டும் மூடும் வகை அறியவில்லையே." அப்பர் புன்னகை செய்தார். "நீங்கள் அதை மூடுங்கள் தம்பி, நான் பார்க்கிறேன்" என்றார். சம்பந்தர் பதிகம் பாடியவுடன் கதவு தானாகவே மூடிக்கொண்டது என்றும், அவ்வாறே இருவரும் தம் தம் பாடலால் இறைவனிடம் உரிமையுடன் செயல்பட்டனர் என்றும் மரபு உரைக்கிறது.

பின்னாளில் இருவரும் தனித்தனியாகவும் ஒன்றாகவும் தமிழகத்தின் பல தலங்களுக்குச் சென்று பாடினர். மக்கள் அவர்களைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். ஒருவரையொருவர் உயர்த்திப் பேசும் அவர்களின் அன்பு ஊர்களில் பெரிய பாடமாயிற்று. நல்ல நண்பர்கள் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அவர்கள் வாழ்க்கையே எடுத்துக்காட்டாக நின்றது.

இருவரின் உறவும் கெழுதகைமையின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. ஒருவர் செய்த காரியத்தைச் செய்து முடிக்கும் மற்றவர் உரிமை, ஒருவர் குறையைச் சரிசெய்யும் மற்றவர் அன்பு, பெரியவர் இளையவரைப் போற்றும் மரியாதை எல்லாம் கலந்த உறவு அது. உப்பு இல்லாத உணவுக்கு உப்புச் சேர்ப்பது போல அவர்கள் ஒருவர் குறைவை மற்றவர் நிரப்பினர்.

Two Saints at Vedaranyam

Among the Nayanmars, Thirunavukkarasar (Appar) and Thirugnanasambandar were contemporaries. Appar was elder; Sambandar younger. But there was a special affection between them. Sambandar lovingly called Appar 'Appare' (father), and it became his lasting name. Appar honoured Sambandar as his younger companion.

They went together to visit many shrines. Once they reached the place called Thirumaraikadu. Tradition says that the temple door there had long remained closed and unopened. Because the Vedas themselves were said to have worshipped there, it was called a door closed by the Vedas. The people went in and worshipped by the side entrance.

Appar stepped forward and sang a hymn with melting heart: "Can the door of the Lord's temple stay shut like this?" It is said that with each verse the door began to open slowly, and by the end of the hymn it stood fully open. The people marvelled and bowed.

They also shared a sense of humour. Though both were deeply devout before the Lord, they spoke to each other with teasing and ease, and this simplicity came out charmingly in their hymns. Intimate friendship is no deficiency in devotion; it is the salt of devotion.

That night Sambandar said to Appar, "Appare, the door has opened, but we have not learnt how to close it again." Appar smiled. "You close it, my young friend, and I shall watch," he said. Tradition says that when Sambandar sang a hymn the door closed by itself, and that so the two acted freely before the Lord, each through his own song.

Their relationship is a fine example of intimate liberty. It was a bond in which one completes what the other has begun, one mends the other's lack with love, and the elder honours the younger. Like salt added to unsalted food, each made up the other's lack.