சொல்வன்மை

திருஞானசம்பந்தரின் தேவாரம்

பெரிய புராணத்தில் திருஞானசம்பந்தர் புராணம் சொல்லின் ஆற்றலுக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. சீர்காழியில் சிவபாத இருதயர், பகவதி அம்மையார் தம்பதிக்குப் பிறந்த குழந்தை மூன்று வயதில் கோயில் குளக்கரையில் தந்தையைக் காணாமல் அழுதது. அப்போது உமையம்மை ஞானப்பாலை ஊட்டியதாகவும், அந்தக் குழந்தை 'தோடுடைய செவியன்' என்று தொடங்கும் முதல் பதிகத்தைப் பாடியதாகவும் புராணம் கூறுகிறது. அந்தச் சொற்களில் பக்தியும் இசையும் பொருளும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

சம்பந்தர் தலந்தோறும் சென்று பதிகம் பாடினார். அவர் பாடல்களைக் கேட்டவர்கள் மனம் உருகினர். திருக்கோலக்காவில் அவர் கை தட்டிப் பாடியபோது கை நோவுமென்று இறைவன் பொற்றாளம் அளித்தார் என்று கதை சொல்கிறது. பாடல் இனிமையால் கேட்போரைக் கட்டிப் போடும் வல்லமை அவரிடம் இருந்தது. அவர் சொற்களைக் கேட்டவர்கள் அவற்றை நெஞ்சில் பதித்துக்கொண்டனர்.

மதுரையில் பாண்டிய மன்னன் கூன் பாண்டியன் சமணர்களின் தாக்கத்தில் இருந்தான். அவன் மனைவி மங்கையர்க்கரசியாரும் அமைச்சர் குலச்சிறையாரும் சிவ பக்தர்கள். அவர்கள் சம்பந்தரை மதுரைக்கு அழைத்தனர். அரசன் வெப்பு நோயால் வருந்தியபோது சமணர் அவனைக் குணப்படுத்த இயலாமல் தவித்தனர். சம்பந்தர் 'மந்திரமாவது நீறு' என்று தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடி திருநீறு பூசினார்; நோய் தணிந்தது என்று புராணம் கூறுகிறது.

அதன் பின் சமணர்களோடு வாதமும் நடந்தது. அனல் வாதம், புனல் வாதம் என இரண்டிலும் சம்பந்தரின் தேவாரப் பாடல்களே வெற்றி பெற்றன என்று பாரம்பரியம் கூறுகிறது. இதன் பின் பாண்டிய மன்னன் சைவம் தழுவினான். சம்பந்தரின் சொல்லுக்கு எதிர்ச்சொல் இல்லை என்ற நிலை உருவானது. அவர் வெறும் வாதத்தால் அல்ல, அன்பும் அருளும் கலந்த சொற்களால் வென்றார்.

பிற்காலத்தில் அவர் தம் திருமணத்தன்று நல்லூர்ப் பெருமணத்தில் ஒரு சோதி வடிவில் இறைவனோடு கலந்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவர் பாடிய பதிகங்கள் இன்றும் ஆலயங்களில் ஓதப்படுகின்றன. சொல்லின் நலம் அவரது பதினாறு ஆண்டு வாழ்க்கையைப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு நிலைக்கச் செய்தது.

சம்பந்தரின் வாழ்வில் இன்னொரு நிகழ்வும் உண்டு. திருமறைக்காட்டில் வேதங்களால் பூசிக்கப்பட்ட கோயிலின் கதவுகள் மூடியிருந்தன. அவற்றைத் திறக்கும் வழியைப் பாட வேண்டும் என்று அப்பர் சுவாமிகள் முன்பு பதிகம் பாடி திறந்தார்; பின்னர் சம்பந்தர் பதிகம் பாடி மூடினார் என்று புராணம் கூறுகிறது. இருவரும் சொல்லாலேயே கதவுகளைத் திறந்தும் மூடியும் செய்ததாக மரபு உரைக்கிறது. இது தமிழ்ச் சொல்லின் ஆன்மிக ஆற்றலுக்கு ஒரு குறியீடு.

இன்றும் சம்பந்தரின் முதல் பதிகமான 'தோடுடைய செவியன்' கோயில்களில் ஓதப்படுகிறது. அது பல நூற்றாண்டுகளாகக் குழந்தைகளுக்கும் பெரியோருக்கும் ஒரே விருப்பத்தோடு சொல்லிக்கொடுக்கப்படுகிறது. இசைத் தமிழின் மேன்மையைச் சம்பந்தர் வாழ்ந்து காட்டினார். அவரது யாழ்முரி பதிகம் இசையில் கடினமான அமைப்புடையது; அதைக் கேட்டு யாழ் வாசித்த திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர் வியந்தார் என்று கூறுகிறார்கள். எளிமையும் கடினமும் கலந்த சொல்வன்மையின் சிகரம் அவர்.

சம்பந்தர் சிறுவராயிருந்தும் பெரியவர்களும் அவரை வணங்கும் நிலை எப்படி வந்தது? அவர் சொல்லில் மட்டும் அல்ல, அவரது பணிவிலும் அன்பிலும் ஒளி இருந்தது. அவர் தம் பாடல்களில் தம் புகழைப் பாடவில்லை; இறைவனையே பாடினார். அதனால் அவரது சொல் செருக்கற்றதாகவும் இனிமையுடையதாகவும் இருந்தது. இதுவே சொல்வன்மையின் உண்மை இரகசியம்: சொல்லின் வலிமை சொல்பவனின் தூய்மையிலிருந்து வருகிறது.

'நாநலம் என்னும் நலனுடைமை' என்பதன் முழு வடிவம் சம்பந்தரின் வாழ்க்கை. அவர் நா இனிமையால் அருளையும், தெளிவால் அறிவையும், உறுதியால் வெற்றியையும் தந்தது. அதனால் சொல்வன்மை அதிகாரத்தின் உயிர்ச் சித்திரமாக அவரை நாம் காணலாம்.

சம்பந்தரின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்வது இதுதான்: அன்பும் பணிவும் உண்மையும் கலந்த சொல் சிறுவன் வாயிலிருந்து வந்தாலும் அரசர்களையும் அறிஞர்களையும் வெல்லும். சொற்களைப் பண்படுத்தும் ஒவ்வொருவரும் தம்மைச் சுற்றி ஒரு சிறிய தேவாரத்தை உருவாக்க முடியும்; அது வீட்டில் இனிய சொல்லாக, பள்ளியில் தெளிந்த பாடமாக, சமூகத்தில் உண்மையான சொல்லாக ஒலிக்கலாம். அவ்வாறு ஒலிக்கும் சொல்லே சொல்வன்மையின் நிறைவு.

இந்த வாழ்க்கை வரலாற்றைப் படிக்கும் குழந்தைகள் தம் சொற்களில் அன்பையும் உண்மையையும் சேர்த்துப் பழக வேண்டும் என்று பெரியோர் ஊக்குவிக்கின்றனர்.

The Thevaram of Thirugnanasambandar

In the Periya Puranam, the Thirugnanasambandar Puranam stands as a fine example of the power of the word. A child born to Sivapada Hridayar and Bhagavathi Ammaiyar at Sirkazhi, at three years old cried on the temple tank bank not finding his father. Then, the Purana says, Goddess Uma fed him the milk of wisdom, and the child sang the first decad beginning 'Thodudaiya seviyan'. In those words devotion, music and meaning were mingled as one.

Sambandar went from shrine to shrine singing decads. Those who heard his songs melted in heart. At Thirukkolakka, when he sang clapping his hands, the story says the Lord gave a golden cymbal so that his hands would not hurt. His songs had the power to bind listeners by sweetness. Those who heard his words kept them in their hearts.

In Madurai the Pandya king Koon Pandyan was under the influence of the Jains. His queen Mangayarkkarasiyar and minister Kulachchiraiyar were Shiva devotees. They invited Sambandar to Madurai. When the king suffered a burning fever the Jains could not cure him. Sambandar sang the decad beginning 'Mandhiramaavadhu neeru' and applied sacred ash; the fever eased, the Purana says.

Then a debate with the Jains followed. Tradition says that in both the ordeal by fire and the ordeal by water, Sambandar's Thevaram songs won. After this the Pandya king embraced Shaivism. A state arose in which Sambandar's word had no counter-word. He won not by mere argument but by words mixed with love and grace.

Later, the Purana says, on the day of his wedding at Nallur Perumanam he merged with the Lord in a form of light. His decads are still chanted in temples. The grace of speech made his sixteen-year life last many centuries.

There is another event in Sambandar's life. At Thirumaraikadu the doors of the temple, once worshipped by the Vedas, stood closed. The Purana says that Appar earlier opened them by singing a decad, and later Sambandar sang a decad to close them. Tradition says both opened and closed the doors by word alone. It is a symbol of the spiritual power of the Tamil word.

Even today Sambandar's first decad 'Thodudaiya seviyan' is chanted in temples. For many centuries it has been taught with equal love to children and elders. Sambandar lived out the excellence of musical Tamil. His 'Yazhmuri' decad has a difficult musical structure; it is said the yazh player Thirunilakanta Yazhppanar marvelled when he heard it.

How did it come that though Sambandar was a child, even elders bowed to him? There was light not only in his word but in his humility and love. In his songs he did not sing his own praise; he sang the Lord. So his word was free of pride and sweet. This is the true secret of eloquence: the strength of a word comes from the purity of the speaker.

Sambandar's life is the full form of 'naanalam ennum nalanudaimai'. His tongue gave grace through sweetness, knowledge through clarity and victory through firmness. So we can see him as the living picture of the chapter on the power of speech.