Kural 28 · நிறைமொழி மாந்தர் பெருமை நிலத்து

மரா மரா என்ற வார்த்தை

இராமாயணத்தின் தோற்றம் பற்றிய மரபுக் கதையிலிருந்து. இரத்னாகரன் என்பவன் காட்டில் வழிப்பறிக் கொள்ளையன். தன் குடும்பத்தைக் காப்பதற்காக வழிப்போக்கர்களின் பொருளைப் பறித்து வாழ்ந்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. ஒருநாள் சப்தரிஷிகள் அவ்வழியே வந்தனர். அவன் அவர்களை வழிமறித்தான்.

தமிழ் மரபில் வால்மீகி கவிஞர்களுக்கெல்லாம் ஆதிகவி என்று போற்றப்படுகிறார். இராமாயணம் தமிழில் கம்பராலும் பிற புலவர்களாலும் மீண்டும் மீண்டும் பாடப்பட்டது. அந்தப் பெருங்காவியத்தின் தொடக்கத்தில் ஒரு சொல்லின் மாற்றம் இருக்கிறது என்பதே மரபின் சுவையான நம்பிக்கை.

முனிவர்கள் அவனிடம் கேட்டனர்: "நீ செய்யும் இப்பாவத்தின் பலனை உன் குடும்பத்தார் பகிர்ந்துகொள்வார்களா? போய்க் கேட்டு வா." இரத்னாகரன் வீடு சென்று மனைவி, தந்தை, தாயிடம் கேட்டான். அவர்கள் மறுத்துவிட்டனர்: "உணவு தருவது உன் கடமை; பாவம் உன்னுடையது." அவன் உள்ளம் உடைந்தது. திரும்பி வந்து முனிவர்களின் காலில் விழுந்தான்.

முனிவர்கள் அவனுக்கு ராம நாமத்தை உபதேசிக்க முயன்றனர். ஆனால் பாவ எண்ணங்களால் கனத்த அவன் நாவில் அந்தப் புனிதச் சொல் வரவில்லை. அவர்கள் எளிதான வழியைச் சொன்னார்கள்: "மரா, மரா என்று சொல்." அவன் தொடர்ந்து ஆண்டுக்கணக்காக அதைச் சொல்லி அமர்ந்தான். மரா என்பது திரும்பத் திரும்ப ஒலிக்கும்போது ராம, ராம என்றே மாறியது.

அவன் தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது அவனைச் சுற்றிப் புற்று வளர்ந்து மூடியது. புற்றுக்கு 'வால்மீகம்' என்று பெயர். புற்றிலிருந்து வெளிவந்த அவன் வால்மீகி என்ற பெயர் பெற்றான். பின்னாளில் நாரதரிடம் இராமனின் கதையைக் கேட்டு, பிரம்மாவின் அருளால் இராமாயணத்தை இயற்றினார் என்கிறது மரபு.

புற்றிலிருந்து வெளிவந்த வால்மீகி முனிவர் பிற்காலத்தில் கங்கைக்கரையில் ஒரு காட்சியைக் கண்டார். இணை கிரௌஞ்சப் பறவைகளில் ஒன்றை வேடன் அம்பால் வீழ்த்தினான். அந்த வலியில் அவர் வாய் அறியாமலேயே ஓர் இசையுடன் கூடிய சொற்களை உதிர்த்தது; அதுவே முதல் சுலோகம் என்பது மரபு. சொல் துயரத்தால் பிறந்து காவியத்துக்கு வழி வகுத்தது.

இந்த நிகழ்ச்சியில் ஒரு சொல்லின் ஆற்றலை, அது கொள்ளையனை முனிவனாக மாற்றியதைக் காண்கிறோம். வாழ்க்கையைத் தூய்மைப்படுத்திய சொல் வால்மீகியின் மூலம் காவியமாகி இன்றும் கோடிக்கணக்கானோருக்கு வழிகாட்டுகிறது. வள்ளுவர் சொல்லும் 'மறைமொழி காட்டிவிடும்' என்பதற்கு இதுவே சான்று.

The Word 'Mara, Mara'

From the traditional account of the origin of the Ramayana. Ratnakara was a highway robber in the forest. Tradition says he lived by robbing travellers in order to support his family. One day the Seven Sages came that way, and he stopped them.

The sages asked him, "Will your family share the fruit of the sin you are committing? Go and ask them." Ratnakara went home and asked his wife, father and mother. They refused: "To feed us is your duty; the sin is yours." His heart broke. He came back and fell at the feet of the sages.

The sages tried to teach him the name of Rama. But his tongue, heavy with sinful thoughts, could not say the holy word. They gave him an easier way: "Say 'mara, mara'." He sat and repeated it for years. Said again and again, 'mara' turned into 'rama, rama'.

As he sat deep in penance, an anthill grew around him and covered him. The anthill is called 'valmika'. Emerging from it he received the name Valmiki. Later, the tradition says, he heard the story of Rama from Narada and, by the grace of Brahma, composed the Ramayana.

Later, the sage Valmiki saw a scene on the bank of the Ganga. A hunter shot one of a pair of krauncha birds with an arrow. In his grief, words with rhythm came from his mouth without his knowing; that, says tradition, was the first shloka. A word born of sorrow opened the way for an epic.

In this episode we see the power of a single word, which turned a robber into a sage. The word that purified one life became, through Valmiki, an epic that still guides millions. It is an illustration of what Valluvar means when he says that the sacred utterance will show their greatness.