Kural 261 · உற்றநோய் நோன்றல் உயிர்க்குறுகண் செய்யாமை

சீதையும் அரக்கியரும்

இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் வரும் நிகழ்ச்சி இது. இராவணனால் கடத்தப்பட்ட சீதை இலங்கையில் அசோக வனத்தில் பத்து மாதங்கள் சிறை இருந்தாள். அவளைச் சுற்றி அரக்கிகள் காவல் காத்தனர். அவர்கள் அவளைத் தினமும் மிரட்டினர்; கடுஞ்சொற்களால் துன்புறுத்தினர். 'இராவணனை ஏற்றுக்கொள்; இல்லையென்றால் உன்னை உண்போம்' என்றும் கூறினர். சீதை தன் துன்பத்தை அமைதியாகத் தாங்கினாள். இராமன் வருவான் என்ற நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு காத்திருந்தாள்.

அந்த நாட்களில் அவள் உண்ணாமல் உறங்காமல் மெலிந்து போனாள். ஆயினும் அவள் மனம் தளரவில்லை. ஒரு புல்லைக் கையில் எடுத்து இராவணன் முன் வைத்துப் பேசிய உறுதி அவள் கற்பையும் தைரியத்தையும் காட்டுகிறது. அவள் எவரையும் சபிக்கவில்லை; தன் துயரைத் தனக்குள்ளேயே தாங்கினாள். திரிசடை என்னும் அரக்கி மட்டும் அவளிடம் அன்பாக இருந்தாள்; அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னாள்.

இராவணன் வீழ்ந்த பின் அனுமன் அசோக வனத்துக்கு வந்து சீதைக்கு வெற்றிச் செய்தியைத் தெரிவித்தான். அப்போது அவன் அங்கிருந்த அரக்கிகளைக் கண்டு கோபம் கொண்டான். 'இவர்கள் உங்களைத் துன்புறுத்தினார்கள். இவர்களை நான் இங்கேயே தண்டித்து விடுகிறேன்' என்றான். சீதை அவனைத் தடுத்தாள்.

அவள் கூறியதாக இராமாயணம் சொல்கிறது: 'அவர்கள் அரசனின் கட்டளையின்படி நடந்த பணிப்பெண்கள். என் முந்தைய வினையின் பயனாகவே எனக்கு இந்தத் துன்பம் வந்தது. இவர்கள் மேல் கோபம் வேண்டாம். குற்றம் செய்யாதவர் யார் உலகில்? நல்லவர் பிறர் குற்றத்தை மனத்தில் வைக்கமாட்டார்.' அவள் அந்த அரக்கிகளை மன்னித்துவிட்டாள்.

சீதை அரக்கிகளை மன்னித்த இந்தச் செயலை இராமனுக்கும் அவள் எடுத்துக் கூறியதாகப் பெரியோர் சொல்வர். இராமன் அவள் பெருந்தன்மையை மெச்சினான் என்றும் மரபு உண்டு. அந்த மன்னிப்பு வெறும் பலவீனம் அன்று; துன்பத்தைத் தாங்கிய பின்பும் அன்பைக் காக்கும் மாபெரும் மன வலிமை.

இந்தச் செயலின் அழகு என்னவெனில், பல மாதங்கள் வதைபட்ட ஒருவர் வெற்றிக்குப் பின்னரும் பழி வாங்க மனம் கொள்ளவில்லை என்பதே. அவளுடைய தவம் துன்பத்தைத் தாங்குவதில் மட்டுமன்றி, தாங்கிய பின் பிறருக்குத் துன்பம் செய்யாமலிருப்பதிலும் நிறைவடைந்தது.

உற்றநோய் நோன்றலும் உயிர்க்குறுகண் செய்யாமையும் இணைந்த தவத்துக்கு இதைவிடச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு காண்பது கடினம். சீதை நம் மரபில் பொறுமைக்கும் அருளுக்கும் அடையாளமாகப் போற்றப்படுவதன் காரணம் இதுவே.

இன்றும் வீட்டிலும் பணியிடத்திலும் நம்மைத் துன்புறுத்தியவரை நினைக்கும்போது நம் மனம் எளிதில் பழி வாங்கத் துடிக்கிறது. அப்போது சீதையின் அந்தச் சொல்லை நினைவு கொள்ளலாம்: குற்றம் செய்யாதவர் எவரும் இல்லை; அதனால் பொறுமையே உயர்ந்த வழி.

Sita and the Rakshasis

This episode is from the Yuddha Kanda of the Ramayana. Sita, abducted by Ravana, was kept captive for ten months in the Ashoka grove in Lanka. Rakshasi women stood guard around her. They threatened her daily and tormented her with harsh words. 'Accept Ravana, or we shall eat you,' they said. Sita bore her pain quietly, holding fast to the hope that Rama would come.

In those days she grew thin, neither eating nor sleeping. Yet her heart did not fail. Her firmness when she placed a blade of grass between herself and Ravana and spoke shows her purity and courage. She cursed no one; she carried her sorrow within herself. Only one rakshasi, Trijata, was kind to her and comforted her.

After Ravana fell, Hanuman came to the Ashoka grove to tell Sita of the victory. Seeing the rakshasis there, he was angry. 'These women tormented you. Let me punish them here,' he said. Sita stopped him.

The Ramayana records her words: 'They were servants who acted at their king's command. This suffering came to me as the fruit of my own earlier deeds. Do not be angry with them. Who in the world has not done wrong? The good do not keep other people's faults in mind.' She forgave the rakshasis.

The beauty of this act is that one who had suffered for months did not even in victory wish for revenge. Her tapas was complete not only in bearing pain but in not causing pain to others afterwards.

It is hard to find a better example of tapas that joins bearing the suffering that has come with not harming living things. That is why Sita is honoured in our tradition as the symbol of patience and compassion.