Kural 364 · தூஉய்மை என்பது அவாவின்மை மற்றது

அரிச்சந்திரனின் வாய்மை

மார்க்கண்டேய புராணத்தில் அரிச்சந்திர மன்னனின் கதை புகழ்பெற்றது. அயோத்தியை ஆண்ட அரிச்சந்திரன் வாய்மைக்குப் பெயர்போனவன். எக்காலத்திலும் பொய் சொல்ல மாட்டான் என்ற அவன் உறுதியை சோதிக்க விசுவாமித்திர முனிவர் முடிவு செய்தார் என்று மரபு சொல்கிறது. ஒருமுறை அரிச்சந்திரன் கனவில் தன் நாடு முழுவதையும் விசுவாமித்திரருக்குத் தானம் செய்ததாகக் கண்டான். மறுநாள் முனிவர் வந்து தானத்தைக் கேட்டபோது, கனவில் தந்த சொல்லையும் அவன் மீறவில்லை.

நாட்டை அளித்தபின் தட்சிணைக்கான பொன்னுக்கு அவன் மனைவி சந்திரமதி, மகன் லோகிதாசன் ஆகியோருடன் காசிக்குச் சென்றான். தட்சிணை தர வழியின்றி மனைவியையும் மகனையும் ஒரு அந்தணருக்கு விற்றான். பின் தானே ஒரு சண்டாளனுக்கு அடிமையாகி, சுடுகாட்டுக் காவலனாகப் பணியாற்றினான். மன்னனாக இருந்தவன் இப்போது தகனக் களத்தில் வரி வசூலிப்பவன் ஆனான்.

சில காலம் கழித்து, பாம்பு கடித்து இறந்த லோகிதாசனை எடுத்துக்கொண்டு சந்திரமதி சுடுகாட்டுக்கு வந்தாள். அவளைக் கண்டு அரிச்சந்திரன் மனம் நொறுங்கினாலும், தன் கடமையைத் தவறவில்லை. 'வரி செலுத்தினால் மட்டுமே தகனம் செய்யலாம்' என்றான். சந்திரமதியிடம் பணம் இல்லை. ஆயினும் அவள் தன் தாலியைக் காட்டி அதை வரியாக ஏற்கும்படி வேண்டினாள்.

அந்தச் சமயம் அரிச்சந்திரன் தன் சொல்லுக்கும் தன் அன்புக்கும் இடையே நிற்க வேண்டியிருந்தது. வாய்மையைத் தவறாமல் காக்க முடிவுசெய்தான். அந்த உறுதியின் உச்சத்தில் தேவர்கள் தோன்றினர் என்று புராணம் கூறுகிறது. இது முழுக்க ஒரு சோதனை என்பதை உணர்த்தி, லோகிதாசனை உயிர்ப்பித்து, அரிச்சந்திரனுக்கு அவன் நாட்டையும் செல்வத்தையும் திருப்பி அளித்தனர்.

இந்தக் கதையில் அரிச்சந்திரனுக்கு ஆசை இல்லை என்பதில்லை; ஆனால் வாய்மையின் மீதான ஆசை எல்லா ஆசைகளையும் மிஞ்சியது. நாடும் செல்வமும் குடும்பமும் போனாலும், சொல்லைக் காப்பாற்றும் தூய்மையே அவன் இறுதிச் செல்வமாக நின்றது.

வள்ளுவர் கூறும் 'வாய்மை வேண்ட வரும்' தூய்மை இதுவே என இக்கதை சொல்கிறது.

அரிச்சந்திரனின் கதை தமிழ்நாட்டிலும் நாடகமாகவும் கூத்தாகவும் மிகப் புகழ் பெற்றது. சத்தியத்தின் அடையாளமாக அவன் பெயர் வழங்குகிறது. வாய்மைக்காக எல்லாவற்றையும் இழக்கத் துணிந்தவனுக்கு இறுதியில் எல்லாமும் திரும்பக் கிடைத்தது என்பது அந்தக் கதையின் ஆறுதலான முடிவு. அவன் கதையைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் சொற்களின் எடையை உணர்கின்றனர்.

Harishchandra's Truth

The story of King Harishchandra is famous in the Markandeya Purana. Harishchandra, who ruled Ayodhya, was known for truthfulness. The sage Vishwamitra decided to test his resolve never to tell a lie, tradition says. Once Harishchandra dreamed that he gave away his entire kingdom to Vishwamitra. When the sage came the next day and asked for the gift, Harishchandra did not go back even on a word given in a dream.

Having given the kingdom, he went to Kashi with his wife Chandramati and his son Lohitashva to raise the gold for the sacrificial fee. With no other means to pay it, he sold his wife and son to a Brahmin. Then he himself became the bondsman of a man of the cremation ground and worked as a guard there. The man who had been a king now collected dues at the funeral pyres.

After some time, Chandramati came to the cremation ground carrying Lohitashva, who had died of a snake bite. Harishchandra's heart broke at the sight, yet he did not fail in his duty. 'Cremation can be done only if the due is paid,' he said. Chandramati had no money. She showed her marriage thread and begged him to accept it as the fee.

At that moment Harishchandra stood between his word and his love. He decided never to break his truthfulness. At the height of that resolve, says the Purana, the gods appeared. They revealed that it was all a test, revived Lohitashva and restored to Harishchandra his kingdom and wealth.

It is not that Harishchandra had no desire. But his desire for truth outweighed every other. Though kingdom, wealth and family were gone, the purity of keeping his word stood as his final wealth.

This story says that this is the purity that comes to one who longs for truth, as Valluvar says.