Kural 361 · அவாஎன்ப எல்லா உயிர்க்கும் எஞ்ஞான்றும்

நகுஷனின் வீழ்ச்சி

மகாபாரதத்தில் நகுஷ மன்னனின் கதை வருகிறது. நகுஷன் ஆயுஸின் மகன்; யயாதியின் தந்தை. அவன் நல்லொழுக்கத்தாலும் தவ வலிமையாலும் தேவலோகத்தில் இந்திரப் பதவியை அடைந்தான் என்று நூல் சொல்கிறது. வானவர்களின் அரசனாகும் பேறு கிடைத்தும் அவன் மனம் நிறைவடையவில்லை. இந்திரப் பதவியின் புகழும் வசதிகளும் அவன் ஆசையைத் தூண்டின.

அப்போது இந்திரனின் மனைவி சசிதேவியின்மேல் அவன் ஆசை எழுந்தது. 'இந்திரனின் எல்லாமும் எனக்குரியதே; அவன் மனைவியும் என்னிடம் வர வேண்டும்' என்று அவன் எண்ணினான். சசிதேவி அறநெறியில் நின்றதால், பிருகஸ்பதியின் ஆலோசனைப்படி 'ரிஷிகள் சுமக்கும் பல்லக்கில் நீங்கள் வருவீர்களானால் உங்களை ஏற்பேன்' என்று நகுஷனுக்குச் செய்தி அனுப்பினாள்.

ஆசையால் அறிவு இழந்த நகுஷன் அதற்கு இணங்கினான். முனிவர்கள் பல்லக்கைச் சுமந்தனர். அவசரத்தால் அவன், 'சர்ப்ப சர்ப்ப' அதாவது 'விரைந்து செல், விரைந்து செல்' என்று கூவி, அகத்திய முனிவரைக் காலால் உதைத்தான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. அகத்தியர் சினந்து, 'பாம்பாகப் பிற' என்று சபித்தார். அதே கணத்தில் நகுஷன் தேவலோகப் பதவியிலிருந்து வீழ்ந்து பெரிய மலைப்பாம்பாகப் பூமியில் விழுந்தான்.

பல ஆண்டுகள் அவன் பாம்பு உடலில் வாழ்ந்தான். பாண்டவர்கள் வனவாசத்தின்போது வீமனை அந்தப் பாம்பு பிடித்துக்கொண்டது. தருமன் வந்து பாம்பிடம் பல கேள்விகளுக்குச் சரியான விடை கூறினார். அதனால் மகிழ்ந்த நகுஷன் சாபம் நீங்கப்பெற்று மீண்டும் தேவலோகம் சென்றான் என்று நூல் சொல்கிறது.

இந்தக் கதை ஆசை எவ்வாறு ஒருவனைத் தாழ்த்துகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்திரப் பதவியே ஒரு மாபெரும் பேறு. ஆயினும் 'இன்னும் வேண்டும்' என்ற ஆசை அவனை அந்தப் பதவியிலிருந்தும் விழவைத்தது. ஆசையின் தணியாத தன்மை உயர்ந்த இடங்களிலும் குறைவதில்லை.

வள்ளுவர் கூறும் 'தவாஅப் பிறப்பீனும் வித்து' என்ற சொற்கள் இங்கே நன்கு பொருந்துகின்றன. ஒரு சிறு ஆசையின் விதை, நகுஷனின் வாழ்வில் பெரிய வீழ்ச்சியாக முளைத்தது. தருமனின் அறிவே அவனுக்கு மீட்சியைத் தந்தது.

நகுஷன் மீண்டும் தேவலோகத்தை அடைந்தபின் அவன் பெற்ற பாடம் அவனுக்கு நிலைத்ததா என்பதைக் கதை சொல்லவில்லை. ஆனால் அவனது வீழ்ச்சி, உயரத்தில் இருப்பவரும் ஆசையை அடக்காவிட்டால் எவ்வளவு விரைவில் தாழ்வார் என்பதற்குப் பல தலைமுறைகளாக எச்சரிக்கையாக நிற்கிறது.

The Fall of Nahusha

The Mahabharata tells the story of King Nahusha, son of Ayus and father of Yayati. By virtue and the strength of austerity, the text says, he attained the position of Indra in the heavens. Even after gaining the kingship of the gods his mind was not satisfied. The glory and comforts of the post stirred up his desire.

Then desire rose in him for Shachi, the wife of Indra. 'All that belongs to Indra should be mine; his wife too should come to me,' he thought. Shachi, steadfast in dharma, on the advice of Brihaspati sent word to Nahusha: 'If you come to me in a palanquin carried by sages, I shall accept you.'

Nahusha, his reason lost to desire, agreed. The sages carried the palanquin. In his impatience he shouted, 'Sarpa, sarpa!', meaning 'Go quickly!', and kicked the sage Agastya, the Mahabharata says. Agastya cursed him in anger: 'Be born a serpent!' In that moment Nahusha fell from his heavenly post and dropped to earth as a huge python.

For many years he lived in the body of a snake. During the Pandavas' forest exile the serpent seized Bhima. Yudhishthira came and answered the serpent's many questions correctly. Pleased, Nahusha was freed of the curse and went again to heaven, the text tells us.

The tale shows how desire pulls a person down. The post of Indra is itself a great fortune. Still, the thought 'I want more' made him fall even from that position. The unquenchable nature of desire does not diminish in high places.

Valluvar's words 'the seed that yields unfailing birth' fit well here. The seed of one small desire sprouted into a great fall in Nahusha's life. It was the wisdom of Yudhishthira that brought him back.