Kural 366 · அஞ்சுவ தோரும் அறனே ஒருவனை

இராவணனும் விபீஷணனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டம், யுத்த காண்டம் ஆகியவற்றில் இராவணன் விபீஷணன் உரையாடல் வருகிறது. இராவணன் இலங்கையின் அரசன்; வலிமையும் அறிவும் ஆற்றலும் மிக்கவன்; சிவபெருமானின் அருள்பெற்ற பக்தன்; வேதங்கள் கற்றவன்; வீணை இசைப்பதில் வல்லவன். ஆயினும் ஆசை அவன் அறிவைக் கெடுத்தது.

பஞ்சவடியில் சீதையைக் கண்டதும், அவளைத் தன் உடைமையாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை அவன் மனத்தில் எழுந்தது. அந்த ஆசையை நியாயப்படுத்தும் எண்ணங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்தன: 'நான் மூவுலகும் வென்றவன்; என் தங்கையை அவமானப்படுத்தியவர்களுக்கு இது தண்டனை; இவ்வளவு அழகு இலங்கைக்கே உரியது.' இவ்வாறு ஆசை அவனுக்குத் தகுந்த சாக்குகளைத் தந்தது. மாரீசன் இதை எச்சரித்தும் அவன் செவிமடுக்கவில்லை.

சீதையை இலங்கைக்குக் கொண்டுவந்தபின், அவன் தம்பி விபீஷணன் பலமுறை அறிவுரை கூறினார். 'அண்ணா, சீதையைத் திருப்பி அனுப்புங்கள்; இராமனுடன் பகை வேண்டாம்; அறம் தவறினால் அரசு அழியும்' என்று பணிவோடு எடுத்துரைத்தார். இராவணன் சினம் கொண்டு, அவரை அவையிலிருந்து அகற்றினான். அறத்துக்கு அஞ்சிய விபீஷணன் இராமனை அடைக்கலமாகச் சேர்ந்தார் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது.

போரின் முடிவில் இராவணன் மற்றும் அவனுடைய படைகள் அழிந்தன. இராவணன் இறக்கும்போது, இலக்குவனுக்கு அரசியல் பாடங்களை அவன் சொன்னதாகவும் ஒரு மரபு உண்டு. தன் தவறை அவன் இறுதியில் உணர்ந்தான் என்பதை அது குறிக்கிறது.

இந்தக் கதையில் ஆசையின் வஞ்சகம் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இராவணனுக்குத் தேவையான எல்லாம் இருந்தன; ஆயினும் ஒரு ஆசை அவனுடைய தவம், கல்வி, பலம் எல்லாவற்றையும் வீணாக்கியது. அது அவனை ஏமாற்றி, சாக்குகளைச் சொல்லி, அறத்துக்குப் புறமாக அழைத்துச் சென்றது.

மறுபுறம் விபீஷணன் அறத்துக்கு அஞ்சியதால் ஆசையின் வஞ்சனையிலிருந்து தப்பினார். 'அஞ்சுவதோரும் அறனே' என்ற குறளின் இரு முகங்களும் இரு சகோதரர்களிடம் வெளிப்படுகின்றன. அறத்தை அஞ்சியவன் காக்கப்பட்டான்; ஆசைக்குப் பணிந்தவன் வீழ்ந்தான்.

இராவணனின் கதையை நாம் எளிதாகப் பழிக்கலாம்; ஆனால் அவனிடம் இருந்த திறமையும் அவனை வீழ்த்திய ஆசையும் நம் எல்லோரிடமும் ஏதேனும் ஓர் அளவில் இருக்கின்றன என்பதை நினைப்பது நல்லது.

இராவணனின் கதையை நாம் இன்றும் விஜயதசமி போன்ற விழாக்களில் நினைவு கூர்கிறோம். தீமையின் மேல் நன்மை வெல்வது என்பதோடு, ஆசை எவ்வளவு திறமையையும் வீணாக்கும் என்ற பாடமும் அதில் அடங்கியுள்ளது.

Ravana and Vibhishana

A conversation between Ravana and Vibhishana appears in the Sundara Kanda and Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. Ravana was king of Lanka, powerful, learned and gifted, a devotee who had received the grace of Shiva, a master of the Vedas and a skilled player of the veena. Yet desire corrupted his judgement.

When he saw Sita at Panchavati, a wish to make her his own arose in his mind. One after another, thoughts that justified this wish came: 'I have conquered the three worlds. This is punishment for those who humiliated my sister. Such beauty belongs rightfully to Lanka.' So desire supplied him with fitting excuses. Even when Maricha warned him, he did not listen.

After he brought Sita to Lanka, his younger brother Vibhishana advised him repeatedly. 'Brother, send Sita back. Do not make an enemy of Rama. If righteousness is broken, the kingdom will perish,' he said humbly. Ravana grew angry and had him thrown out of the court. Vibhishana, who feared to depart from dharma, took refuge with Rama, the Ramayana says.

At the end of the war Ravana and his armies were destroyed. A tradition also holds that, as he lay dying, Ravana spoke lessons of statecraft to Lakshmana, which suggests that he understood his error at the last.

The deceit of desire shows plainly in this story. Ravana had everything he needed, and yet one desire wasted his austerity, learning and strength. It deceived him, supplied him with excuses and led him away from righteousness.

Vibhishana, on the other hand, escaped the deceit of desire because he feared to depart from dharma. Both faces of 'what one should fear is dharma' appear in the two brothers. The one who feared dharma was protected, and the one who bowed to desire fell.