Kural 368 · அவாஇல்லார்க் கில்லாகுந் துன்பம் அஃதுண்டேல்

குறள் 368 · அவா அறுத்தல் · Curbing of Desire

அவாஇல்லார்க் கில்லாகுந் துன்பம் அஃதுண்டேல்தவாஅது மேன்மேல் வரும்.

Avaaillaark Killaakun Thunpam Aqdhuntel / Thavaaadhu Menmel Varum

He that hath no desires hath no grief: but ills on ills descend on the man that hankereth after things.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

ஆசை இல்லாதவர்க்குத் துன்பம் இல்லாமல் போகும்; ஆசை இருந்தால் துன்பம் இடைவிடாமல் மேன்மேலும் வந்துகொண்டே இருக்கும்.

Meaning

For those without desire, sorrow ceases to be; but if desire is there, sorrow keeps coming, one upon another.

சொற்பொருள் Word by word

அவா இல்லார்க்கு: ஆசை இல்லாதவர்க்கு
இல்லாகும்: இல்லாமல் போகும்
துன்பம்: துன்பம்
அஃது உண்டேல்: ஆசை இருந்தால்
தவாஅது: இடைவிடாமல்
மேன்மேல்: மேலும் மேலும்
வரும்: வந்துகொண்டே இருக்கும்

விளக்கம்

இந்தக் குறள் ஒரு எளிய கணக்குபோல் அமைந்துள்ளது: ஆசை இல்லையென்றால் துன்பம் இல்லை; ஆசை உண்டென்றால் துன்பம் தொடர்ந்து வரும். இந்த வாக்கியம் முதல் பார்வையில் மிகை எளிமைப்படுத்தப்பட்டதுபோல் தோன்றலாம். ஏனெனில் உடல் நோய், இழப்பு போன்ற துன்பங்கள் ஆசையின்றியும் வரலாம். ஆனால் வள்ளுவர் குறிப்பது, அத்தகைய துன்பங்களையும் நாம் எப்படிச் சுமக்கிறோம் என்பதை. ஆசையுடையவர் அவற்றைப் பெரும் துயராகக் கொள்கிறார்; ஆசையற்றவர் அவற்றைக் கடந்து செல்கிறார்.

'தவாஅது மேன்மேல் வரும்' என்பது ஆசையின் இயல்பை அழகாகச் சொல்கிறது. ஒரு ஆசை நிறைவேறாவிட்டால் துன்பம்; நிறைவேறினால் அடுத்த ஆசை; அதுவும் நிறைவேறாவிட்டால் மீண்டும் துன்பம். ஒவ்வொரு துன்பமும் அடுத்த துன்பத்துக்குப் படிக்கட்டாகிறது. இங்கே 'தவாஅது' என்ற அளபெடை, இடைவிடாத தன்மையை ஒலியிலேயே காட்டுகிறது.

இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு பேராசை கொண்ட வணிகன். அவன் பணம் சேர்க்கும்போது திருட்டு பயம்; இழக்கும்போது துக்கம்; போட்டியாளரைக் காணும்போது பொறாமை; ஓய்வு எடுக்கும்போது குற்றவுணர்வு. எல்லாம் ஒரு விதையிலிருந்து வருகின்றன. ஆசையை நீக்கினால் இந்தப் பல துன்பங்களும் ஒரு சேர மறைகின்றன.

ஆகவே இக்குறள் நம்மிடம், 'உன் துன்பத்தின் மூலத்தில் எந்த ஆசை இருக்கிறது?' என்று கேட்கிறது. அந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையாக விடையளிக்கும்போது, பல துன்பங்கள் நம் கையாலேயே வளர்க்கப்பட்டவை என்பது தெரியவரும். அதை அறிவதே அவற்றைக் களைவதற்கு முதல் படி.

அடுத்த முறை ஒரு துன்பம் வரும்போது இரண்டு கேள்விகள் கேட்கலாம்: இந்தத் துன்பத்தில் எவ்வளவு நிகழ்வால் வந்தது, எவ்வளவு என் எதிர்பார்ப்பால் வந்தது? இந்தக் கேள்வி பல துன்பங்களின் எடையைக் குறைக்கிறது. நாம் ஆசையை நீக்க முயலும் ஒவ்வொரு சிறு முயற்சியும், அடுத்து வரும் துன்பம் நம்மைத் தாக்கும் வலிமையைக் குறைக்கிறது. இது துன்பத்தை மறுப்பதன்று, அதன் எடையைக் குறைப்பதே.

Explanation

This verse is set up like a simple sum: without desire there is no sorrow, and with desire sorrow keeps coming. At first sight it may seem over-simplified, for bodily illness and loss can come even without desire. But what Valluvar points to is how we carry even such sorrows. The one with desire takes them as great grief, and the one without desire passes through them.

'Thavaaathu menmel varum' beautifully expresses the nature of desire. If a desire is not fulfilled, there is sorrow. If it is fulfilled, the next desire comes. If that is unfulfilled, sorrow again. Each sorrow becomes a step to the next. The lengthened vowel in 'thavaaathu' shows the unceasing nature in the sound itself.

A fine example is the greedy merchant. When he gathers money he fears theft, when he loses it he grieves, when he sees a rival he is envious, when he rests he feels guilt. All come from a single seed. If desire is removed, these many sorrows disappear together.

So the verse asks us, 'Which desire stands at the root of your sorrow?' When we answer honestly, we find that many sorrows were nursed by our own hands. To know it is the first step in removing them. The verse is not meant to blame the sufferer. Illness and loss are part of life. But it does say that the second arrow, the one we fire at ourselves by clinging, is often avoidable. Where desire is thin, even a hard day passes lightly.

கதை

இராமனின் அமைதி

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் இராமனின் அமைதி போற்றப்படுகிறது. தசரதன் இராமனுக்கு முடிசூட்ட ஏற்பாடு செய்தார். அயோத்தி முழுவதும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தது. அதே நாளில் கைகேயியின் வரங்களால் இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனம் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இந்தச் செய்தி இராமனுக்கு எட்டியபோது அவன் முகம் சிறிதும் மாறவில்லை என்று காவியம் வர்ணிக்கிறது.

இராமன் அரசைப் பெறுவதாலும் மகிழ்ச்சியடையவில்லை; இழப்பதாலும் வருந்தவில்லை. கைகேயி, 'தந்தை உனக்கு வனவாசத்தை விதித்தார்' என்றபோது அவன் புன்னகையுடன், 'அம்மா, இதை நான் மகிழ்ச்சியுடன் செய்கிறேன்; அதற்கு இத்தனை சொல் வேண்டாம்' என்றான். அவன் தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதை அரசைவிட மேலாகக் கருதினான்.

தாய் கௌசல்யாவிடம் சென்று ஆசி பெறும்போதும் அவன் அமைதியாகவே இருந்தான். இலக்குவன் சினத்தால் கொந்தளித்தபோது, 'தம்பி, இது விதியின் செயல்; யாரையும் குற்றம் சொல்லாதே' என்று அவனைத் தேற்றினான். தனக்கு வந்த இழப்பைப் பற்றி இராமன் ஒரு சொல்கூட முறையிடவில்லை.

சீதையும் இலக்குவனும் உடன் செல்ல இராமன் அரண்மனையைவிட்டு வெளியேறியபோது, மக்கள் அழுது புலம்பினர். ஆனால் இராமனின் முகத்தில் துன்பத்தின் நிழல் இல்லை. கானகத்தில் அவன் எளிமையாக வாழ்ந்தான்; கிடைத்ததை உண்டான்; கடமையைச் செய்தான்.

இராமனுக்கு அரசின் மீது ஆசை இல்லாததால் அரசை இழந்தது அவனுக்குத் துன்பமாகவில்லை. ஆனால் அதே அரசை ஆசைப்பட்ட கைகேயிக்கும் தசரதனுக்கும் அது பெரும் துன்பத்தைத் தந்தது. ஆசை உடையவர்கள் துயருற்றனர்; ஆசையற்றவன் அமைதியோடு நின்றான்.

இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்வது இதுவே: ஒரே நிகழ்ச்சி ஆசை உடையவருக்குத் துன்பமாகவும், ஆசையற்றவருக்கு வெறும் நிகழ்ச்சியாகவும் அமைகிறது. அது நிகழ்வின் தன்மையில் இல்லை, நம் ஆசையின் தன்மையில் உள்ளது.

வள்ளுவர் சொல்லும் 'அவா இல்லார்க்கு இல்லாகும் துன்பம்' என்ற சொற்கள் இராமனின் இந்த அமைதியில் உயிர்பெறுகின்றன. தன் இழப்பிலும் தன் கடமையைத் தெளிவாகக் கண்ட அவன் வழி இன்றும் பலருக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறது.

இராமனின் இந்த அமைதியை வியந்து பிற்கால உரையாசிரியர்கள் அவனை 'மலரினும் மென்மையானவன், மலையினும் உறுதியானவன்' என்று போற்றுவர். மென்மையும் உறுதியும் ஒருசேர வாய்ப்பது ஆசையின்மையால்தான் என்பது அவர்கள் கருத்து. அவ்வாறே நாமும் நம் சிறு இழப்புகளில் இராமனின் அமைதியை நினைக்கலாம்.

A story

Rama's Calm

Rama's calm is praised in the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. Dasharatha arranged to crown Rama. All of Ayodhya was immersed in joy. On that very day, because of Kaikeyi's boons, Rama had to go to the forest for fourteen years. When the news reached him, the epic describes, his face did not change in the least.

Rama was neither elated at gaining the kingdom nor saddened at losing it. When Kaikeyi said, 'Your father has ordained exile for you,' he said with a smile, 'Mother, I do it gladly. There is no need for so many words.' He valued keeping his father's word above the kingdom.

Even when he went to Kausalya for her blessing, he remained calm. When Lakshmana boiled over in anger, Rama consoled him: 'Brother, this is the work of fate. Do not blame anyone.' Not a word of complaint about his loss ever came from Rama.

When Rama left the palace with Sita and Lakshmana, the people wept and wailed. But there was no shadow of sorrow on Rama's face. In the forest he lived simply, ate what came and did his duty.

Because Rama had no desire for the kingdom, losing it did not become sorrow for him. But the same kingdom that Kaikeyi and Dasharatha had desired brought them great sorrow. Those who desired suffered, and the one without desire stood in peace.

What the story tells us is that one event is sorrow to the one with desire and merely an event to the one without. It lies not in the nature of the event but in the nature of our desire.

Valluvar's words 'for those without desire, sorrow ceases' come alive in Rama's calm. His way of seeing his duty clearly even in loss is still a comfort to many.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் விரும்பியது கைநழுவும்போது, வலி இழப்பிலிருந்தா அல்லது நீங்கள் அதைப் பிடித்திருந்த இறுக்கத்திலிருந்தா வருகிறது?

To reflect on

When something you wanted slips away, is the pain from the loss itself or from how tightly you were holding it?