Kural 367 · அவாவினை ஆற்ற அறுப்பின் தவாவினை

பீஷ்மரின் சபதம்

மகாபாரதத்தில் பீஷ்மர் கதை வருகிறது. பீஷ்மர் சந்தனு மன்னனுக்கும் கங்கைக்கும் பிறந்த மகன்; இயற்பெயர் தேவவிரதன். இளவரசனாக அவன் அரசுக்கு உரியவன். ஒருநாள் சந்தனு மன்னன் ஒரு மீனவ அரசனின் மகளான சத்தியவதியை விரும்பினார். மீனவ அரசன், 'என் மகளின் குழந்தைகளே அரசுரிமை பெற வேண்டும்' என்று நிபந்தனை விதித்தான்.

தந்தையின் துயரத்தை அறிந்த தேவவிரதன், அரசர்களையும் மீனவ அரசனையும் முன்னிலையில் வைத்து ஒரு பெரிய சபதம் எடுத்தான்: 'நான் ஒருபோதும் அரசை ஏற்க மாட்டேன்; திருமணமும் செய்ய மாட்டேன்; வாழ்நாள் முழுவதும் பிரம்மச்சாரியாக இருப்பேன்.' அந்தச் சபதத்தின் கடுமையைக் கண்டு தேவர்கள் மலர் தூவி, 'பீஷ்மன்!' என்று வாழ்த்தினர் என்று நூல் சொல்கிறது. அதுமுதல் அவர் பீஷ்மர் என அழைக்கப்பட்டார்.

தந்தை சந்தனு மகனின் தியாகத்தைக் கண்டு நெகிழ்ந்து, 'நீ விரும்பும்போது மட்டுமே உனக்கு மரணம் வரும்' என்ற இச்சா மரண வரத்தை அளித்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. அதாவது அரசை, மணத்தை, குடும்ப இன்பத்தை விரும்பாத பீஷ்மருக்கு, தன் மரணத்தின் நேரத்தையும் தீர்மானிக்கும் ஆற்றல் கிடைத்தது.

பீஷ்மர் வாழ்நாள் முழுவதும் குரு வம்சத்தின் காவலராக இருந்தார். பல தலைமுறைகளுக்கு அரசர்களுக்கு வழிகாட்டினார். குருக்ஷேத்திரப் போரில் அம்புப் படுக்கையில் வீழ்ந்தபோதும், உத்தராயணம் வரும் வரை உயிரைத் தாங்கிக் காத்திருந்தார். அந்த நாட்களில் தருமனுக்கு அரசநீதி, அறம், மோட்சம் பற்றி விரிவாக உபதேசித்தார் என்பது மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வம்.

உத்தராயணம் தொடங்கிய நாளில், தான் வேண்டிய நேரத்தில் அவர் உயிர் நீத்தார். ஆசையை அறுத்தவன் தான் வேண்டிய வழியிலேயே நற்பேற்றை அடைந்தான் என்று குறள் கூறுவதற்கு இது மிகப் பொருத்தமான எடுத்துக்காட்டு.

பீஷ்மரின் ஆசையின்மை அவருக்குப் பெரிய இழப்பாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அதுவே அவருக்குப் பெரிய மதிப்பையும் மனத்தெளிவையும் தந்தது. இன்றும் அவர் பெயர் உறுதிக்கும் தியாகத்துக்கும் அடையாளமாக வாழ்கிறது.

பீஷ்மரின் வாழ்க்கையைப் படிக்கும்போது, அவர் இழந்தவை பல என்பதையும், அவை அனைத்தையும் அவர் கொண்டாடிய அமைதியுடன் ஏற்றார் என்பதையும் காணலாம். குருகுலத்தில் இளைஞர்களுக்கு அவர் பெயர் உறுதியின் அடையாளமாகச் சொல்லப்படுகிறது. 'பீஷ்ம சபதம்' என்ற தொடர் தமிழிலும் உறுதியான உறுதிமொழியைக் குறிக்கும் வழக்காகவே வாழ்கிறது.

Bhishma's Vow

Bhishma's story is told in the Mahabharata. He was born to King Shantanu and the river goddess Ganga, and was originally named Devavrata. As the prince, he was the rightful heir. One day King Shantanu fell in love with Satyavati, the daughter of a fisher chief. The chief set a condition: 'Only my daughter's children should inherit the throne.'

Seeing his father's sorrow, Devavrata, before the kings and the chief, took a great vow: 'I shall never take the throne. I shall never marry. I shall remain celibate all my life.' Seeing the severity of the vow, the gods showered flowers and hailed him as 'Bhishma', the text tells us. From then he was called Bhishma.

Moved by his son's sacrifice, tradition says, Shantanu granted him the boon of death at will: death would come only when he desired. So Bhishma, who wanted neither kingdom, marriage nor family pleasure, received power over the timing of his own death.

Throughout his life Bhishma remained the guardian of the Kuru line. For generations he guided kings. Even when he fell on the bed of arrows at Kurukshetra, he sustained his life and waited until the sun turned northward. In those days he instructed Yudhishthira at length on the duties of kings, on dharma and on liberation, which is the Shanti Parva of the Mahabharata.

On the day of the northward course of the sun he gave up his life at the time he wished. For Valluvar's claim that one who cuts desire reaches the lasting good by the way he wishes, this is a fitting example.

Bhishma's desirelessness may appear a great loss, but it gave him great respect and clarity of mind. His name lives on as a symbol of resolve and sacrifice.