Kural 365 · அற்றவர் என்பார் அவாஅற்றார் மற்றையார்

சாதுவின் கோவணம்

நம் நாட்டுப்புறக் கதைகளில் ஒரு சாதுவைப் பற்றிய கதை பல வடிவங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அது ஒரு கற்பனைக் கதை; ஆனால் அதன் பாடம் ஆழமானது. ஒரு ஊருக்கு வெளியே உள்ள கோயிலின் அருகே ஒரு சாது வந்து தங்கினார். அவர் எல்லாவற்றையும் துறந்ததாகச் சொன்னார். அவரிடம் இருந்தது ஒரே ஒரு கோவணம், ஒரு பிச்சைப் பாத்திரம். ஊர் மக்கள் அவரைப் பெரிதும் மதித்தனர்.

ஒருநாள் கோவணத்தைத் துவைத்துக் காயப்போட்டபோது, எலி ஒன்று அதைக் கடித்துவிட்டது. சாது ஊர் மக்களிடம் இன்னொரு கோவணம் கேட்டார். அவர்கள் தந்தார்கள். ஆனால் எலித் தொல்லை தொடர்ந்தது. 'எலியை விரட்ட ஒரு பூனை வேண்டும்' என்று அவர் கூறினார். மக்கள் ஒரு பூனையைத் தந்தனர்.

பூனைக்குப் பால் வேண்டும்; அதற்காக ஒரு பசு வேண்டும் என்றார். மக்கள் ஒரு பசுவைத் தந்தனர். பசுவை மேய்க்க ஒருவன் வேண்டும் என்று அவர் கேட்டபோது, ஒரு ஏழைச் சிறுவன் வந்தான். பசுவைக் கட்டி வைக்க ஒரு தொழுவம், பாலைக் காய்ச்ச ஒரு குடிசை, சிறுவனுக்கு உணவு என்று தேவைகள் வளர்ந்தன. சில ஆண்டுகளில் அந்தச் சாது ஒரு பெரிய சொத்துக்கு உரிமையாளராகிவிட்டார்.

ஒருநாள் அவரைப் பார்க்க வந்த அவரது பழைய குரு, 'என்னப்பா, இது என்ன?' என்று கேட்டார். சாது, 'ஒரு கோவணம் காக்க வந்த தேவைகள் இவை' என்று வெட்கத்தோடு பதில் சொன்னார். குரு புன்னகைத்து, 'உன் கோவணம் உன்னை ஒரு வீட்டுக்காரனாக்கிவிட்டது' என்றார். அதைக் கேட்டதும் சாது எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, உண்மையாகவே மீண்டும் புறப்பட்டார்.

இந்தக் கதை உண்மையான துறவு பொருள்களின் எண்ணிக்கையில் இல்லை, ஆசையின் தன்மையில் உள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒரு கோவணம் மட்டுமே வைத்திருந்தும், அதைச் சுற்றி ஆசை வளர்ந்து அவரை இல்லறத்தாராக ஆக்கிவிட்டது.

வள்ளுவர் 'மற்றையார் அற்றாக அற்றது இலர்' என்றதன் நகைச்சுவையும் அர்த்தமும் இந்தக் கதையில் அழகாக வெளிப்படுகின்றன. ஆசையை விடாதவர் எதைத் துறந்தாலும் துறந்தவர் ஆகமாட்டார். இந்தக் கதையை அன்றாடப் பேச்சில் நாமும் அடிக்கடி நினைவுகூர்கிறோம்.

இந்தக் கதையைக் கேட்டு நகைக்கும் நாம் நம் சொந்த 'கோவணங்களை' நினைத்துப் பார்த்தால் இன்னும் பலன் கிடைக்கும். ஒரு சிறு தேவை எப்படிப் பல தேவைகளாகப் பெருகுகிறது என்பதை இந்தக் கதை எளிமையாகக் காட்டுகிறது. குருவின் புன்னகையில் இருக்கும் கருணையும் கவனிக்கத் தக்கது.

The Sadhu's Loincloth

Among our folk tales, a story about a sadhu is told in many versions. It is an imagined tale, yet its lesson is deep. A sadhu came to stay near a temple outside a town. He said he had renounced everything. He had only a single loincloth and a begging bowl. The townspeople respected him greatly.

One day, when he had washed the loincloth and put it out to dry, a rat gnawed it. The sadhu asked the villagers for another one, and they gave it. But the rat nuisance continued. 'To drive off the rat I need a cat,' he said. The people gave him a cat.

The cat needed milk, so he said he needed a cow. The people gave a cow. When he said someone was needed to graze the cow, a poor boy came. A shed to tie the cow, a hut to boil the milk, food for the boy: the needs kept growing. In a few years the sadhu had become the owner of a great deal of property.

One day his old guru came to see him and asked, 'My friend, what is all this?' The sadhu replied with shame, 'These are the needs that came to guard one loincloth.' The guru smiled and said, 'Your loincloth has made you a householder.' On hearing it, the sadhu left everything behind and truly set out again.

This tale shows that real renunciation lies not in the number of things but in the nature of desire. Though he held only one loincloth, desire grew around it and made him a householder.

The humour and the meaning of Valluvar's 'the others, though they seem to have renounced, have not renounced' come out beautifully in this tale. One who does not let go of desire is not a renunciant, whatever he has given up.