ஒழுக்கம் உடைமை

தர்மபுத்திரனும் நாயும்

இது மகாபாரதத்தின் மகாபிரஸ்தானிக பர்வத்திலிருந்து வரும் கதை. குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்து, பாண்டவர்கள் பல ஆண்டுகள் நீதியுடன் ஆட்சி செய்தனர். கண்ணன் இவ்வுலகை விட்டு மறைந்த செய்தி வந்தபோது, ஐவரும் திரௌபதியும் அரசைத் துறந்து இமயமலையை நோக்கிப் பயணம் புறப்பட்டனர். அவர்களுடன் ஒரு நாயும் தொடர்ந்து வந்தது. அந்த நாய் எங்கிருந்து வந்தது என்று யாருக்கும் தெரியாது; ஆனால் யுதிஷ்டிரன் அதனை விரட்டவில்லை.

மலையேறும் வழியில் ஒவ்வொருவராக விழுந்தனர். முதலில் திரௌபதி, பிறகு சகாதேவன், நகுலன், அர்ஜுனன், பீமன். ஒவ்வொருவர் விழும்போதும் யுதிஷ்டிரன் அதற்கான காரணத்தைப் பீமனுக்கு விளக்கியபடி கடந்து சென்றான். இறுதியில் அவன் தனியாக, அந்த நாயுடன் மட்டும் மேலே சென்றான். அப்போது தேவலோகத்திலிருந்து இந்திரன் தன் தேருடன் இறங்கி வந்தான். "யுதிஷ்டிரா, உன் உடலுடனேயே சுவர்க்கத்துக்கு வா" என்று அழைத்தான்.

யுதிஷ்டிரன், "என்னோடு வரும் இந்த நாயும் என்னுடன் வர வேண்டும்" என்றான். இந்திரன், "நாய்க்குச் சுவர்க்கத்தில் இடமில்லை. நீ சகோதரர்களையும் மனைவியையும் துறந்து வந்தவன்; ஒரு நாயைத் துறக்க ஏன் தயங்குகிறாய்?" என்று கேட்டான். யுதிஷ்டிரன் உறுதியாக மறுத்தான்: "இது என்னை நம்பி வந்த உயிர். அதைக் கைவிட்டு நான் மட்டும் இன்பம் பெறுவது அறமாகாது. அந்த இன்பம் எனக்கு வேண்டாம்." இந்திரன் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தினான். யுதிஷ்டிரன் தன் நிலையிலிருந்து சிறிதும் மாறவில்லை.

அப்போது அந்த நாய் தன் உண்மை வடிவை வெளிப்படுத்தியது. அது யமதர்மனே; யுதிஷ்டிரனின் ஒழுக்கத்தைச் சோதிக்க நாயாக வந்தவர். "நீ முன்பு துவைத வனத்தில் யட்சனாகவும், இப்போது இங்கும் ஒழுக்கத்தில் தவறாமல் என்னை வெற்றி கொண்டாய்" என்று அவர் மகிழ்ந்தார்.

யுதிஷ்டிரன் சுவர்க்கத்தின் இன்பத்தை விடவும் ஒரு நாயின் நம்பிக்கையை மதித்தான். அவன் ஒழுக்கம் அவனுக்கு உடலுடன் தேவலோகம் செல்லும் பெருமையைத் தந்தது. அரசைத் துறந்தபோதும், உறவுகளை இழந்தபோதும் அவன் ஒழுக்கத்தை மட்டும் விடவில்லை. அவன் உயர்வுக்குக் காரணம் ஆற்றல் அல்ல; அவன் நடத்தையின் தூய்மை.

இந்தப் பயணத்தில் யுதிஷ்டிரன் காட்டிய அமைதியும் கவனிக்கத்தக்கது. தம்பியரும் மனைவியும் ஒவ்வொருவராக வீழ்ந்தபோது அவன் அழுது நின்றுவிடவில்லை; மனத்தில் துயரை ஏந்தியபடி தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். அவர்கள் ஏன் வீழ்ந்தனர் என்பதற்கான காரணங்களையும் நேர்மையாக ஏற்றுக்கொண்டான். திரௌபதிக்கு அர்ஜுனன் மேல் தனி அன்பு இருந்தது; சகாதேவனுக்குத் தன் அறிவில் பெருமை இருந்தது; நகுலனுக்குத் தன் அழகில் பெருமை இருந்தது; அர்ஜுனனுக்குத் தன் வீரத்தில் பெருமை இருந்தது; பீமனுக்கு உண்ணுவதில் ஆசையும் தன் வலிமையில் பெருமையும் இருந்தது என்று கூறுவது மரபு. இந்தக் குறைகளை யுதிஷ்டிரன் பழிக்கவில்லை, சுட்டிக் காட்டினான். தனது சொந்தப் பலவீனங்களையும் அவன் ஒளிக்கவில்லை. இந்த நேர்மையே அவனை இறுதிச் சோதனையில் வெற்றி பெறச் செய்தது.

யமதர்மன் இரண்டாம் முறை அவனைச் சோதித்தது ஏன் என்று சிலர் கேட்பர். ஒழுக்கம் என்பது ஒரு முறை காட்டி முடிந்துபோகும் செயல் அல்ல; வாழ்வின் எல்லாக் கட்டத்திலும் அது சோதிக்கப்படுகிறது என்பதே அதன் பொருள். இளமையில் வெற்றி பெற்ற ஒழுக்கம் முதுமையிலும் பெருமையோடு நிற்கவேண்டும். அந்த நிலைத்தன்மையையே வள்ளுவர் 'ஒழுக்கம் உடைமை' என்கிறார்.

இந்தக் கதையில் இந்திரன் அளித்த சுவர்க்கப் பேறு எளிதல்ல என்பதையும் எண்ண வேண்டும். சகோதரர்களையும் மனைவியையும் இழந்து, தனிமையில் துயருடன் நடந்தவனுக்கு அந்த அழைப்பு பெரும் ஆறுதலாக இருந்திருக்கும். இருந்தும் தன்னை நம்பிய ஓர் உயிரைக் கைவிட அவன் மனம் ஒப்பவில்லை. இதுவே அவனது ஒழுக்கத்தின் ஆழம். பிறர் காணாத நேரத்திலும் தன் நெறியைக் காப்பவனே உண்மையில் ஒழுக்கமுடையவன் என்பதை இந்தக் காட்சி அழகாக நிறுவுகிறது. யமதர்மன் அவனை வாழ்த்தியபோது அவனுடைய கண்களில் நன்றியின் கண்ணீர் வழிந்தது என்றும் கூறுவர். அது தனக்குக் கிடைத்த வெற்றிக்காக அல்ல, தன் நெறி தன்னைக் கைவிடவில்லை என்பதற்காக.

இந்தக் கதை ஒழுக்கம் என்பது பெரிய மேடைகளில் மட்டுமல்ல, யாரும் பார்க்காத சிறு முடிவுகளிலும் வெளிப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. நம்மை நம்பியவரைக் கைவிடாத ஒரு சிறிய நன்னெறியே யுதிஷ்டிரனுக்கு உயிரினும் மேலானதாக இருந்தது.

Yudhishthira and the Dog

This story comes from the Mahaprasthanika Parva of the Mahabharata. After the war at Kurukshetra, the Pandavas ruled justly for many years. When news came that Krishna had left the world, the five brothers and Draupadi gave up the kingdom and set out for the Himalayas. A dog followed them. No one knew where it had come from, but Yudhishthira did not drive it away.

On the mountain path they fell one by one: first Draupadi, then Sahadeva, Nakula, Arjuna and Bhima. As each fell, Yudhishthira walked on, explaining to Bhima why each had fallen. At last he went on alone with only the dog. Then Indra came down from heaven in his chariot and called, "Yudhishthira, come to heaven in your own body."

Yudhishthira said, "This dog must come with me." Indra replied, "There is no place for dogs in heaven. You abandoned your brothers and your wife on the way; why hesitate to leave a dog?" Yudhishthira refused firmly: "This creature has come trusting me. To leave it and enjoy happiness alone would not be dharma. I do not want such happiness." Indra pressed him again and again, but he did not move from his stand.

Then the dog revealed its true form. It was Dharma himself, who had come as a dog to test Yudhishthira's conduct. He was delighted. "Earlier, in the forest, as a yaksha, and now again here, you have conquered me by never failing in your conduct."

Yudhishthira valued the trust of a dog above the joys of heaven, and his conduct won him the honour of entering the divine world in his own body. Even when he gave up his kingdom and lost his loved ones, he did not give up right conduct. His height came not from power but from the purity of his behaviour.

Yudhishthira's calm on that journey is also worth noting. As his brothers and wife fell one by one, he did not collapse in grief; he carried the sorrow in his heart and kept walking. He honestly accepted the reasons why each had fallen, according to tradition: Draupadi's special love for Arjuna, Sahadeva's pride in his wisdom, Nakula's pride in his beauty, Arjuna's pride in his valour, and Bhima's love of food and pride in his strength. He did not scorn these faults, only named them, and he did not hide his own weaknesses either. This honesty prepared him for the final test.

The story shows that ozhukkam is seen not only on great stages but in small decisions that no one watches. For Yudhishthira, the simple decency of not abandoning one who trusted him was dearer than life.