நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 902 · தவத்துளார் தம்மி லல்லேன்

Verse 902 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

Thirumalai · Verse 31 of 45

தவத்துளார் தம்மி லல்லேன்தனம்படத் தாரி லல்லேன்,உவர்த்தநீர் போல வென்றன்உற்றவர்க் கொன்று மல்லேன்,துவர்த்தசெவ் வாயி னார்க்கேதுவக்கறத் துரிச னானேன்,அவத்தமே பிறவி தந்தாய்அரங்கமா நகரு ளானே.

Thavaththulaar thammi lallaen / Thanampatath thaari lallaen, / Uvarththaneer poala venran / Urravark konru mallaen, / Thuvarththasev vaayi naarkkae / Thuvakkarath thurisa naanaen, / Avaththamae piravi thanthaay / Arangkamaa nakaru laanae.

பொருள்

தவம் செய்பவர்களில் ஒருவனாக இல்லை; செல்வம் உடையவர்களில் ஒருவனாகவும் இல்லை. உவர்நீர் போல என் உறவினர்களுக்கும் ஒன்றுக்கும் பயன்படாதவன் ஆனேன். சிவந்த வாயுடைய பெண்களுக்கு மட்டுமே முழுதும் கட்டுப்பட்ட தீயவன் ஆனேன். வீணான பிறவியைத் தந்தாயே, அரங்கமா நகருளானே.

Meaning

I am not one of those who do penance, nor one of those with wealth. Like salt water, I am of no use even to my own people. I became a wretch bound entirely to red-lipped women. You have given me a wasted birth, O Lord of the great city of Arangam.

சொற்பொருள் Word by word

தவத்துளார்: those who do penance
தனம் படைத்தார்: those with wealth
உவர்த்த நீர்: salt water
உற்றவர்க்கு: to my own people
துவர்த்த செவ்வாயினார்: women with red lips
துவக்கு அற: completely bound
துரிசன்: a wretch
அவத்தமே பிறவி: a wasted birth

விளக்கம்

உவர்நீர் யாருக்கும் தாகம் தீர்க்காது. ஆழ்வார் தம்மை அப்படிப்பட்டவனாகக் கருதுகிறார்: தவமும் இல்லை, செல்வமும் இல்லை, உறவினர்க்கும் பயனில்லை. அவர் வாழ்வின் ஒரு பகுதி தேவதேவியிடம் சிக்கிக் கழிந்ததை நினைவுகூர்கிறார்.

'அவத்தமே பிறவி தந்தாய்' என்று இறைவனையே குற்றம் சாட்டுவதுபோலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் உட்பொருள் வேறு: 'இந்தப் பிறவியைத் தந்தவன் நீ; அதைப் பயனுள்ளதாக்குவதும் உன் பொறுப்பு.' உரிமையோடு கூடிய வேண்டுகோள் இது.

Explanation

Salt water quenches no one's thirst. The Alvar sees himself that way: no penance, no wealth, no use even to his own family. He is remembering the part of his life lost to his entanglement with Devadevi.

'You have given me a wasted birth' sounds like blaming the Lord. But the inner sense is different: 'You gave me this birth; making it worthwhile is your responsibility too.' It is a plea made with the freedom of one who belongs to him.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

திருக்கச்சி நம்பியின் பிரசாதம்

காஞ்சிபுரத்தில் வரதராஜப் பெருமாளுக்கு ஆலவட்டக் கைங்கரியம் (விசிறி வீசும் தொண்டு) செய்துவந்தவர் திருக்கச்சி நம்பி. அவர் அந்தணர் குலத்தில் பிறந்தவர் அல்லர்; வணிகர் குலத்தவர். ஆனால் பெருமாளே அவரோடு நேரில் பேசுவான் என்று அவர் காலத்தில் எல்லாரும் போற்றினார்கள். இளைஞரான ராமானுஜர் அவரைத் தம் ஆசாரியராகவே மதித்தார்.

ஒருநாள் ராமானுஜர் நம்பியைத் தம் வீட்டுக்கு உணவுக்கு அழைத்தார். நம்பி உண்டு மீதம் வைக்கும் உணவை, அவரது பிரசாதமாகத் தாம் ஏற்க வேண்டும் என்பது ராமானுஜரின் ஆசை. அதை அறிந்த நம்பி, ராமானுஜர் வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் வந்து விரைவாக உண்டு சென்றுவிட்டார். ராமானுஜரின் மனைவி தஞ்சம்மாள் நம்பி உண்ட இடத்தைச் சுத்தம் செய்து, மீதமிருந்த உணவை வேலைக்காரிக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தானும் நீராடினாள். திரும்பி வந்த ராமானுஜர் இதைக் கேட்டு மிகவும் வருந்தினார். ஒரு பெரிய அடியாரின் பிரசாதத்தை இழந்துவிட்டோமே என்று.

இந்த நிகழ்ச்சியின் பின்னால் இருக்கும் கருத்தைத் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் திருமாலையில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே பாடியிருந்தார். 'இழிகுலத்தவர்களேலும் எம்மடியார்களாகில் தொழுமின், கொடுமின், கொள்மின்' (913): எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாலும் அடியார்களை வணங்குங்கள், அவர்களுக்குக் கொடுங்கள், அவர்களிடமிருந்து பெறுங்கள். 'போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே?' (912): அடியார்கள் உண்ட மீதத்தைத் தந்தால் அது புனிதம் அல்லவா?

வைணவத்தில் ஒருவரின் பெருமை பிறப்பால் அல்ல, இறைவனிடம் அவருக்கு உள்ள அன்பால் அளக்கப்படுகிறது. ராமானுஜர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தார். திருமாலையின் இந்த இறுதிப் பகுதி ஆழ்வாரின் மனமுருகிய சரணாகதியையும், அடியார்களின் பெருமையையும் பாடுகிறது.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Sri Vaishnava teachers

The leftovers of Thirukkachi Nambi

In Kanchipuram, Thirukkachi Nambi served Lord Varadaraja by waving the great fan before him. He was not born a brahmin; he came from a merchant family. Yet people of his time revered him, saying the Lord himself spoke with him directly. The young Ramanuja looked up to him as his teacher.

One day Ramanuja invited Nambi home for a meal. His wish was to receive what Nambi left on his leaf as sacred prasadam. Nambi came to know of this, and came while Ramanuja was out, ate quickly and left. Ramanuja's wife Thanjammal cleaned the place where Nambi had eaten, gave the leftover food to a servant, and bathed herself. When Ramanuja returned and heard this, he was deeply grieved at having lost the prasadam of a great devotee.

Thondaradippodi Alvar had sung the idea behind this centuries earlier in the Thirumalai: 'Even if they are of a low birth, if they are our devotees, worship them, give to them, receive from them' (913). And: 'if they give you what remains of their meal, is it not holy?' (912).

In Sri Vaishnavism a person's greatness is measured not by birth but by their love for the Lord. Ramanuja held to this all his life. This closing section of the Thirumalai sings of the Alvar's heartfelt surrender and the greatness of devotees.

சிந்தனைக்கு

நம் வாழ்வின் வீணான காலங்களை எப்படிப் பார்க்கிறோம்?

To reflect on

How do we look back on the parts of our life that seem wasted?