நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 905 · உள்ளத்தே யுறையும் மாலை

Verse 905 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

Thirumalai · Verse 34 of 45

உள்ளத்தே யுறையும் மாலைஉள்ளுவா னுணர்வொன் றில்லா,கள்ளத்தேன் நானும் தொண்டாய்த்தொண்டுக்கே கோலம் பூண்டேன்,உள்ளுவா ருள்ளிற் றெல்லாம்உடனிருந் தறிதி யென்று,வெள்கிப்போ யென்னுள் ளேநான்விலவறச் சிரித்திட் டேனே.

Ullaththae yuraiyum maalai / Ulluvaa nunarvon rillaa, / Kallaththaen naanum thontaayth / Thontukkae koalam poontaen, / Ulluvaa rullir rellaam / Utanirun tharithi yenru, / Velkippoa yennul laenaan / Vilavaras siriththit taenae.

பொருள்

உள்ளத்திலேயே உறையும் திருமாலை நினைக்கும் உணர்வு சிறிதும் இல்லாத கள்ளனான நானும், தொண்டன் போலத் தொண்டுக்கான வேடம் பூண்டேன். ஆனால் நினைப்பவர்கள் நினைப்பதை எல்லாம் நீ உள்ளே உடனிருந்து அறிவாய் என்று உணர்ந்து, வெட்கப்பட்டு, எனக்குள்ளேயே விலா எலும்பு வலிக்கும்படி சிரித்துக்கொண்டேன்.

Meaning

Though I have no awareness at all to think of Thirumal who dwells in the heart, I, a cheat, put on the costume of a servant and played at service. But realising that you dwell within and know everything that anyone thinks, I felt ashamed, and laughed at myself inwardly till my ribs ached.

சொற்பொருள் Word by word

உள்ளத்தே உறையும் மால்: Thirumal who dwells in the heart
உள்ளுவான் உணர்வு: the awareness to think of him
கள்ளத்தேன்: I, a cheat
தொண்டுக்கே கோலம் பூண்டேன்: I put on the costume of service
உடனிருந்து அறிதி: you dwell within and know
வெள்கி: feeling ashamed
விலவு அறச் சிரித்திட்டேன்: I laughed till my ribs ached

விளக்கம்

இந்தப் பாசுரத்தில் ஆழ்வாரின் நகைச்சுவை உணர்வு வெளிப்படுகிறது. வெளியே தொண்டன் போல வேடம் போட்டார். திருமண் இட்டுக்கொண்டு, மாலை கட்டிக்கொண்டு. ஆனால் உள்ளே இருப்பவன் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறான் என்று உணர்ந்ததும், தம் நாடகத்தை நினைத்துத் தாமே சிரித்துக்கொண்டார்.

இறைவன் அந்தர்யாமியாக (உள்ளுறைபவனாக) எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கிறான் என்பது உபநிடதக் கருத்து. அவனிடம் எதையும் மறைக்க முடியாது. இதை உணர்ந்ததும் வேடம் கலைகிறது; உண்மையான தொண்டு அங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது.

Explanation

This pasuram shows the Alvar's sense of humour. Outwardly he wore the costume of a servant, with the sacred mark on his forehead and garlands in his hands. But when he realised that the one within sees everything, he laughed at his own play-acting.

That the Lord dwells within everyone as the inner controller, the antaryami, is an Upanishadic teaching. Nothing can be hidden from him. Once that sinks in, the costume falls away, and true service begins from there.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

திருக்கச்சி நம்பியின் பிரசாதம்

காஞ்சிபுரத்தில் வரதராஜப் பெருமாளுக்கு ஆலவட்டக் கைங்கரியம் (விசிறி வீசும் தொண்டு) செய்துவந்தவர் திருக்கச்சி நம்பி. அவர் அந்தணர் குலத்தில் பிறந்தவர் அல்லர்; வணிகர் குலத்தவர். ஆனால் பெருமாளே அவரோடு நேரில் பேசுவான் என்று அவர் காலத்தில் எல்லாரும் போற்றினார்கள். இளைஞரான ராமானுஜர் அவரைத் தம் ஆசாரியராகவே மதித்தார்.

ஒருநாள் ராமானுஜர் நம்பியைத் தம் வீட்டுக்கு உணவுக்கு அழைத்தார். நம்பி உண்டு மீதம் வைக்கும் உணவை, அவரது பிரசாதமாகத் தாம் ஏற்க வேண்டும் என்பது ராமானுஜரின் ஆசை. அதை அறிந்த நம்பி, ராமானுஜர் வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் வந்து விரைவாக உண்டு சென்றுவிட்டார். ராமானுஜரின் மனைவி தஞ்சம்மாள் நம்பி உண்ட இடத்தைச் சுத்தம் செய்து, மீதமிருந்த உணவை வேலைக்காரிக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தானும் நீராடினாள். திரும்பி வந்த ராமானுஜர் இதைக் கேட்டு மிகவும் வருந்தினார். ஒரு பெரிய அடியாரின் பிரசாதத்தை இழந்துவிட்டோமே என்று.

இந்த நிகழ்ச்சியின் பின்னால் இருக்கும் கருத்தைத் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் திருமாலையில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே பாடியிருந்தார். 'இழிகுலத்தவர்களேலும் எம்மடியார்களாகில் தொழுமின், கொடுமின், கொள்மின்' (913): எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாலும் அடியார்களை வணங்குங்கள், அவர்களுக்குக் கொடுங்கள், அவர்களிடமிருந்து பெறுங்கள். 'போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே?' (912): அடியார்கள் உண்ட மீதத்தைத் தந்தால் அது புனிதம் அல்லவா?

வைணவத்தில் ஒருவரின் பெருமை பிறப்பால் அல்ல, இறைவனிடம் அவருக்கு உள்ள அன்பால் அளக்கப்படுகிறது. ராமானுஜர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தார். திருமாலையின் இந்த இறுதிப் பகுதி ஆழ்வாரின் மனமுருகிய சரணாகதியையும், அடியார்களின் பெருமையையும் பாடுகிறது.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Sri Vaishnava teachers

The leftovers of Thirukkachi Nambi

In Kanchipuram, Thirukkachi Nambi served Lord Varadaraja by waving the great fan before him. He was not born a brahmin; he came from a merchant family. Yet people of his time revered him, saying the Lord himself spoke with him directly. The young Ramanuja looked up to him as his teacher.

One day Ramanuja invited Nambi home for a meal. His wish was to receive what Nambi left on his leaf as sacred prasadam. Nambi came to know of this, and came while Ramanuja was out, ate quickly and left. Ramanuja's wife Thanjammal cleaned the place where Nambi had eaten, gave the leftover food to a servant, and bathed herself. When Ramanuja returned and heard this, he was deeply grieved at having lost the prasadam of a great devotee.

Thondaradippodi Alvar had sung the idea behind this centuries earlier in the Thirumalai: 'Even if they are of a low birth, if they are our devotees, worship them, give to them, receive from them' (913). And: 'if they give you what remains of their meal, is it not holy?' (912).

In Sri Vaishnavism a person's greatness is measured not by birth but by their love for the Lord. Ramanuja held to this all his life. This closing section of the Thirumalai sings of the Alvar's heartfelt surrender and the greatness of devotees.

சிந்தனைக்கு

நம்மைப் பார்த்து நாமே சிரித்துக்கொள்ள முடிவது ஏன் நல்லது?

To reflect on

Why is it good to be able to laugh at ourselves?