நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 512 · தொழுதுமுப் போதுமுன் னடிவணங்கித்

Verse 512 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

தொழுதுமுப் போதுமுன் னடிவணங்கித்தூமலர் தூய்த்தொழு தேத்துகின்றேன்,பழுதின்றிப் பாற்கடல் வண்ணனுக்கேபணிசெய்து வாழப் பெறாவிடில்நான்,அழுதழு தலமந்தம் மாவழங்கஆற்றவு மதுவுனக் குறைக்குங்கண்டாய்,உழுவதோ ரெருத்தினை நுகங்கொடுபாய்ந்துஊட்டமின் றித்துரந் தாலொக்குமே.

Thozhuthumup poathumun nativanangkith / Thoomalar thooyththozhu thaeththukinraen, / Pazhuthinrip paarkatal vannanukkae / Paniseythu vaazhap peraavitilnaan, / Azhuthazhu thalamantham maavazhangka / Aarravu mathuvunak kuraikkungkantaay, / Uzhuvathoa reruththinai nukangkotupaaynthu / Oottamin riththuran thaalokkumae.

பொருள்

மூன்று வேளையும் தொழுது உன் அடிகளை வணங்கி, தூய மலர்களைத் தூவித் தொழுது போற்றுகிறேன். பாற்கடல் வண்ணனுக்கே குறையின்றிப் பணிசெய்து வாழப் பெறாவிட்டால், நான் அழுது அழுது தடுமாறி 'அம்மா' என்று அலறுவேன். அது உனக்கு மிகுந்த இழுக்கைத் தரும். உழும் எருதை நுகத்தில் பூட்டி ஓட்டி, உணவு கொடுக்காமல் துரத்திவிடுவதைப் போன்றது அது.

Meaning

Bowing three times a day at your feet, I strew pure flowers and worship and praise you. If I am not granted to live serving, without fault, the one coloured like the milk ocean, I will weep and weep, distraught, and cry out 'Amma!' That will bring you great shame. It will be like yoking a plough-ox, driving it hard, and then chasing it away without feeding it.

சொற்பொருள் Word by word

தூமலர் தூய்: strewing pure flowers
பழுதின்றி: without fault
பணிசெய்து வாழ: to live in service
அலமந்து: distraught
அம்மா வழங்க: crying out 'Amma'
குறைக்கும்: will diminish you
உழுவது ஓர் எருத்து: a plough-ox
நுகம்: yoke
ஊட்டம் இன்றி: without feeding

விளக்கம்

உழவர் வாழ்விலிருந்து வரும் உவமை: நாள் முழுதும் உழுத எருதுக்குத் தீனி போடாமல் துரத்துவது பெரும் அநீதி. அதுபோல நோன்பு நோற்ற தன்னைக் கைவிட்டால், அந்தப் பழி காமனுக்கே என்கிறாள்.

இங்கும் அவள் கேட்பது 'பணி செய்து வாழ்வது'. முந்தைய பாசுரத்தின் கைங்கர்யக் கருத்தே தொடர்கிறது. இறைவன் தன்னை நாடியவரைக் கைவிடமாட்டான் என்ற நம்பிக்கையும் இதில் மறைந்திருக்கிறது.

Explanation

The image comes from a farmer's life: to chase off an ox that has ploughed all day without feeding it is a great injustice. In the same way, she says, if Kama abandons her after her vow, the blame will be his.

Here too what she asks is 'to live in service'. The thought of kainkaryam from the previous pasuram continues. Hidden in it is the trust that the Lord never abandons those who seek him.

குருபரம்பரை வரலாறு (திவ்யசூரி சரிதம்)

துளசித் தோட்டத்துக் குழந்தை

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் வடபெருங்கோயிலுடையானுக்குத் தினமும் மாலை கட்டிக் கொடுத்தவர் விஷ்ணுசித்தர் என்ற பெரியாழ்வார். ஒருநாள் தன் நந்தவனத்தில் துளசிச் செடியின் அடியில் ஒரு பெண் குழந்தையைக் கண்டார். பூமிப் பிராட்டியே குழந்தையாக வந்தாள் என்று நம் மரபு சொல்கிறது. அவளுக்குக் 'கோதை' என்று பெயரிட்டு வளர்த்தார்.

கண்ணன் கதைகளைக் கேட்டே வளர்ந்த கோதை, தான் மணப்பது அந்தக் கண்ணனையே என்று சிறு வயதிலேயே முடிவு செய்தாள். 'மனிதர் ஒருவருக்கு என்னை மணம் பேசினால் உயிர் வாழமாட்டேன்' என்று இந்தப் பத்திலேயே அவள் சொல்கிறாள்.

ஆயர்பாடிப் பெண்கள் கண்ணனைக் கணவனாகப் பெறக் காத்யாயனி நோன்பு நோற்றதைப் போல, கோதை தை, மாசி மாதங்களில் காமதேவனை வழிபட்டு நோன்பு நோற்கிறாள். பங்குனியில் காமனைக் கொண்டாடுவது பழந்தமிழ் மரபு. தெருவை மணலால் அலங்கரித்து, அதிகாலையில் நீராடி, தீ வளர்த்து, ஒருவேளை மட்டும் உண்டு, அவள் வேண்டுவது ஒன்றே: 'என்னை வேங்கடவனுக்கு உரியவளாக்கு.'

காமனை வணங்கினாலும் அவள் கேட்பது காமம் அல்ல, கைங்கர்யம்: 'கேசவ நம்பியின் கால் பிடிப்பாள் என்ற பேறு எனக்கு அருள்.' இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்வதே பெண்மையின் உயர்ந்த பயன் என்கிறாள்.

From the Guruparamparai (Divya Suri Charitham)

The child in the tulasi garden

At Srivilliputhur, Vishnuchittar, known as Periyazhvar, made garlands every day for the Lord of the great temple. One day in his garden he found a baby girl beneath a tulasi plant. Our tradition says that Bhumi Devi herself had come as a child. He named her Kothai and raised her.

Growing up on stories of Krishna, Kothai decided while still a child that the one she would marry was Krishna himself. In this very decade she says, 'If there is talk of marrying me to a mortal man, I will not live.'

Just as the girls of Ayarpadi kept the Katyayani vow to win Krishna as their husband, Kothai keeps a vow in the months of Thai and Masi, worshipping Kamadeva, the god of love. Celebrating Kama in Panguni is an old Tamil custom. She decorates the street with sand, bathes before dawn, tends the fire, eats only once a day, and asks for one thing: 'Make me belong to the Lord of Venkatam.'

Though she worships Kama, what she asks for is not desire but service: 'Grant me the fortune of being called the one who presses the feet of Kesava Nambi.' Serving the Lord, she says, is the highest purpose of womanhood.

சிந்தனைக்கு

நமக்காக உழைத்தவர்களுக்கு உரிய பயனைக் கொடுக்கிறோமா?

To reflect on

Do we give those who have worked for us their due?