ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.15தாலவனமும் தேனுகனும்: பிருந்தாவனத்தில் கண்டோமே
பிருந்தாவனத்துக்கு அருகில் தாலவனம் என்ற பனங்காடு இருந்தது. அங்கே பழுத்த பனம்பழங்கள் நிறைந்திருந்தன. ஆனால் தேனுகன் என்ற கழுதை வடிவ அசுரன் தன் கூட்டத்தோடு அதைக் காத்ததால் யாரும் அங்கே போகத் துணியவில்லை.
ஆயர் சிறுவர்கள் பழம் வேண்டும் என்று கேட்டதும் கண்ணனும் பலராமனும் அங்கே சென்றார்கள். பலராமன் மரங்களை உலுக்கிப் பழங்களை விழச் செய்தான். ஓடி வந்த தேனுகனின் பின்னங்கால்களைப் பிடித்துச் சுழற்றி ஒரு பனைமரத்தின் மேல் எறிந்தான். அவன் கூட்டத்தைக் கண்ணனும் அப்படியே அழித்தான். அன்று முதல் அந்தக் காடு எல்லோருக்கும் திறந்தது.
நாச்சியார் திருமொழியின் இந்தக் கடைசிப் பத்து ஒரு கேள்வி பதில் வடிவில் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு பாசுரத்தின் முதல் பாதியில் ஆண்டாள் கேட்கிறாள்: 'அவனைக் கண்டீர்களா?' இரண்டாம் பாதியில் பதில் வருகிறது: 'பிருந்தாவனத்தில் கண்டோமே!' பசுக்களை மேய்ப்பவனாக, கருடன் சிறகு நிழலில் வருபவனாக, வேட்டையாடித் திரும்புபவனாக அவனைக் கண்டதாக அடியார்கள் சொல்கிறார்கள்.
காமனை வேண்டிய முதல் பத்தில் தொடங்கிய ஏக்கம், கனவுகள், தூதுகள், கெஞ்சல்கள் எல்லாம் கடந்து, இறுதியில் 'கண்டோமே' என்ற சொல்லில் நிறைவடைகிறது. தேடல் காட்சியில் முடிகிறது. அதனால்தான் இந்தப் பத்தின் பலன் பாசுரம் 'பிரியாது என்றும் இருப்பாரே', இனி பிரிவே இல்லை என்கிறது.
Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 15Dhenuka in the palm grove, and 'We saw him in Brindavan'
Near Brindavan there was a palm grove called Talavana, full of ripe palm fruit. But no one dared go there, because an asura named Dhenuka, in the form of a donkey, guarded it with his herd.
When the cowherd boys asked for the fruit, Krishna and Balarama went there. Balarama shook the trees and the fruit fell. When Dhenuka came charging, Balarama seized him by the hind legs, whirled him round and hurled him onto a palm tree. Krishna dealt with the rest of the herd in the same way. From that day the grove was open to all.
This last decade of Nachiyar Thirumozhi takes the form of question and answer. In the first half of each pasuram Andal asks, 'Have you seen him?' In the second half the answer comes: 'We saw him in Brindavan!' The devotees say they saw him grazing the cows, coming in the shade of Garuda's wings, returning from the hunt.
The longing that began in the first decade with the prayer to Kama passes through dreams, messengers and pleading, and comes to rest at last in the words 'We saw him'. The search ends in sight. That is why the closing pasuram says they will remain forever, never parted.
