உழவு

ஏர்க்காலில் எழுந்த சீதை

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் வரும் கதை. மிதிலையை ஆண்ட ஜனக மன்னன் ஞானத்திலும் அறத்திலும் சிறந்தவன். ஒரு காலத்தில் அவன் நாட்டில் வறட்சி ஏற்பட்டது. மழை இல்லை; பயிர் விளையவில்லை; மக்கள் பசியால் வாடினர். மன்னன் தன் குடிமக்களின் துயரைக் கண்டு மனம் வருந்தினான்.

முனிவர்களின் ஆலோசனைப்படி, வேள்விக்கான நிலத்தை உழ அவனே ஏர் பிடித்தான். மன்னன் உழவனாக மாறினான் என்பது மக்களைத் திகைக்கவைத்தது. அரச உடையைக் களைந்து, வியர்வை சிந்தி, காளைகளைச் செலுத்தி, அவன் நிலத்தை உழுதான். உழுத சால்களில் மண் புரண்டு, புதிய வாசனை எழுந்தது.

அப்போது ஒரு சால் தொடக்கத்தில் ஏர்முனை ஒரு பெட்டியில் தட்டியது போல ஒலித்தது. மன்னன் குனிந்து பார்த்தபோது, உழுது கிளப்பிய மண்ணில் ஒரு பேரழகுப் பெண் குழந்தை புன்னகையுடன் கிடந்தது. மன்னன் வியந்து அதை எடுத்து மார்போடு அணைத்தான். "இது பூமாதேவி அளித்த பரிசு" என்று கூறி, குழந்தைக்கு 'சீதை' என்று பெயரிட்டான். 'சீதை' என்பதற்கு ஏர்க்கால், உழுசால் என்பது பொருள்.

மன்னன் அன்று தன் குடிமக்களின் முன் ஏர் பிடித்து நின்றபோது, சிலர் வியந்தனர்; அரச பதவிக்கு இது தகுமா என்றும் சிலர் எண்ணினர். ஆனால் ஜனகன் இதைத் தன் புனிதக் கடமையாகவே கருதினான். குடிமக்கள் பசியோடு இருக்கும்போது அரசனுக்கு நிலமே முதல் அரியணை என்பது அவன் மனநிலை. அவன் வியர்வை நிலத்தில் சொட்டியபோது, ஊரார் அவனைத் தங்கள் அரசனாக மட்டுமின்றித் தங்களுள் ஒருவனாகவும் கண்டனர். மக்களின் மனம் அவன் மீது அன்பால் நிறைந்தது. தலைவன் உழைப்பில் முன்னிற்கும்போது குடிமக்களும் முன்வருவர் என்பதை அந்த நாள் காட்டியது.

சீதையை அவன் தன் மகளாக வளர்த்தான். பின்னாளில் அவள் இராமனுடன் மணம் செய்து கொண்டு இராமாயணத்தின் மையமாகத் திகழ்ந்தாள். ஜனகன் அன்று நிலத்தை உழவில்லையென்றால், அந்தப் பரிசு கிடைத்திருக்காது. அவன் உழைப்புக்கு பூமி தந்த அருள் அது.

சீதை வளர்ந்த பின் சிவதனுசை நாண் ஏற்றுபவனுக்கே அவளை மணம் முடிப்பேன் என்று ஜனகன் அறிவித்ததும், அந்த வில்லை இராமன் முறித்ததும் நாம் அறிந்த கதை. ஆனால் அந்தத் திருமணத்தின் வேரே ஒரு உழவுச் சாலில் தொடங்கியது என்பதை நினைத்துப் பார்த்தால், இராமாயணத்தின் மையமான உறவும் நிலத்தோடு பிணைந்தது என்பது புலனாகிறது. பூமியிலிருந்து எழுந்த மகள் இறுதியில் பூமியிலேயே மறைந்தாள் என்பதும் மரபு. அவள் வாழ்வு முழுவதும் நிலத்தின் பொறுமையையும் தாய்மையையும் பிரதிபலிக்கிறது.

இந்தக் கதையில் இரண்டு செய்திகள் உள்ளன. முதலாவது, மன்னனே ஏர் பிடிக்கத் தயங்கவில்லை என்பதில் உழவின் உயர்வு விளங்குகிறது. அரச பதவி உயர்ந்தது, ஏர் பிடிப்பது தாழ்ந்தது என்ற எண்ணம் அங்கு இல்லை. இரண்டாவது, நிலத்தை நம்பி உழைப்பவன் எதிர்பாராத அருளையும் பெறுவான் என்பது. பூமியிடம் அன்போடு நெருங்குவோர்க்கு அது தன் மிகச் சிறந்த செல்வத்தையே அளிக்கிறது.

தமிழ் மரபிலும் 'சீதை' என்ற பெயர் உழவோடு தொடர்புடையது என்பது நமக்குத் தெரிந்ததே. ஒவ்வொரு ஆண்டும் உழவு தொடங்கும் நாளில் ஏர் பூட்டி வழிபடும்போது, இந்த நினைவு ஒரு பண்பாட்டு உணர்வாக ஒலிக்கிறது.

வள்ளுவர் சொன்னபடி, உழவே தலையான தொழில் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி அரசனின் வாழ்க்கை வழியாகவே காட்டுகிறது. நாட்டை ஆளும் மன்னனும் நிலத்தை உழும் உழவனும் இரு வேறு உலகத்தவர் அல்லர் என்பதையும், உழைப்பே மனிதரை உயர்த்தும் என்பதையும் ஜனகனின் ஏர் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

அந்தக் குழந்தையால் நாட்டில் மழை பெய்து வறட்சி தீர்ந்ததாகவும் மரபு கூறுகிறது. உழைப்பவனுக்கு இயற்கையும் இரங்கும் என்ற நம்பிக்கையை இக்கதை மக்களிடம் ஆழப் பதிக்கிறது.

இன்றும் நாம் உண்ணும் ஒவ்வொரு கவளத்துக்கும் பின்னால் இப்படி ஏர் பிடித்த ஒரு கையும் வியர்வை சிந்திய ஒரு முகமும் இருக்கின்றன. அவற்றை நினைத்து நன்றியோடு உண்பதே ஜனகனின் கதை நமக்குத் தரும் எளிய பாடம்; உழவை உயர்வாக மதிப்பதே உண்மையான பண்பாடு; உழைக்கும் கரங்களை வணங்குவதே உண்மையான வழிபாடு என்று நம் மரபு எப்போதும் கூறுகிறது.

Sita from the Furrow

This tale comes from the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana. Janaka, king of Mithila, was eminent in wisdom and dharma. Once his land fell into drought. There was no rain, crops failed, and people starved. The king grieved at the suffering of his subjects.

On the advice of sages, he himself took the plough to till the ground for a sacrifice. That a king had turned farmer astonished the people. Putting aside royal robes, sweating, driving the bulls, he ploughed the land. The soil rolled over in the furrows and a fresh smell rose.

At the start of one furrow the ploughshare seemed to strike against a casket. When the king bent down, he saw in the turned earth a lovely baby girl, smiling. Amazed, he lifted her and pressed her to his heart. "This is a gift from Mother Earth," he said, and named her Sita. 'Sita' means the furrow, the line made by the plough.

He brought Sita up as his own daughter. In time she married Rama and became the centre of the Ramayana. Had Janaka not ploughed the field that day, that gift would not have come. It was the Earth's grace in answer to his labour.

The story holds two messages. First, the king's readiness to take up the plough shows the dignity of farming. There was no thought that a throne was high and the plough low. Second, one who labours on the land with trust receives unexpected grace. To those who approach the Earth with love she gives her very best treasure.

In Tamil tradition too, the name Sita is known to be linked with the furrow. Each year, when the plough is yoked and worshipped at the start of tilling, this memory sounds as a cultural feeling.

As Valluvar says, farming is the chief occupation, and this episode shows it through the king's own life. It teaches us that the king who rules and the farmer who tills are not two different worlds, and that labour is what lifts a person.

When the king stood before his subjects holding the plough that day, some marvelled, and some wondered whether it suited a royal rank. But Janaka regarded it as his sacred duty. When his people were hungry, the field was a king's first throne. As his sweat dropped on the soil, the villagers saw in him not only their king but one of themselves, and their hearts filled with love for him. That day showed that when a leader stands first in labour, the people come forward too.

Tradition adds that rain came to the land because of that child and the drought ended, planting deep among people the faith that nature too takes pity on those who work.