Kural 1035 · இரவார் இரப்பார்க்கொன்று ஈவர் கரவாது

அன்னதானம்

தஞ்சை மாவட்டத்தின் ஒரு சிற்றூரில் பழனியப்பன் என்ற உழவர் வாழ்ந்தார். அவருக்கு நான்கு ஏக்கர் நிலம். ஆண்டுதோறும் அறுவடை முடிந்ததும், தை மாதத்தில், ஊர் முருகன் கோயிலில் அன்னதானம் நடத்துவது அவர் வழக்கம். அவர் தாத்தா காலத்திலிருந்து தொடர்ந்து வந்த பழக்கம் அது.

ஒருமுறை மழை குறைவாகப் பெய்தது; விளைச்சல் குறைவு. பழனியப்பனின் மனைவி "இந்த ஆண்டு அன்னதானத்தை நிறுத்திவிடலாம். நம் குடும்பத்துக்கே போதாது" என்றாள். பழனியப்பன் சற்று யோசித்தார். "நம் தாத்தா பஞ்ச காலத்திலும் இதைச் செய்தார். குறைவாகவாவது செய்வோம்" என்றார்.

அவர் நாற்பது பேருக்குப் பதில் இருபது பேருக்கு உணவு சமைத்தார். கோயில் வாசலில் அமர்ந்து உண்ண வந்தவர்களுக்குத் தம் கையாலேயே பரிமாறினார். அன்று ஒரு முதிய துறவி வந்து அமர்ந்தார். அவர் உணவை உண்டு, பழனியப்பனை நோக்கி, "நீ உழைத்து உண்ணும் பிள்ளை; கொடுத்து உண்ணும் பிள்ளையும் ஆனாய். உன் வயல் என்றும் வற்றாது" என்று வாழ்த்தினார்.

அடுத்த பருவத்தில் நல்ல மழை பெய்தது. பழனியப்பனின் வயல் முன்பைவிட நன்றாக விளைந்தது. அவர் அதைத் துறவியின் வாழ்த்தாகவும் தம் தாத்தாவின் அருளாகவும் கருதினார். ஊர் மக்களும் அவரது கொடைப் பண்பை நினைத்துப் போற்றினர்.

பழனியப்பன் பிறரிடம் கையேந்தியதில்லை. அவர் வயல் அவருக்கு உணவு தந்தது; அவர் கை பிறருக்கு அதைக் கொடுத்தது. 'கரவாது' என்ற சொல்லின் பொருள் அவரது வாழ்வில் தெளிவாக இருந்தது: அவர் தம் குறைந்த விளைச்சலைக் காரணம் காட்டி மறைக்கவும் இல்லை; ஒளிக்கவும் இல்லை.

அவருடைய பேரன் இன்றும் அதே கோயிலில் அதே அன்னதானத்தைத் தொடர்கிறான். உழைப்பிலிருந்து பிறக்கும் கொடை தலைமுறைகளையும் நிலைநிறுத்தும் என்பதற்கு அந்தக் குடும்பம் ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

பழனியப்பனின் அன்னதான வழக்கம் அந்த ஊரில் இன்னொரு நல்ல விளைவையும் தந்தது. பிற உழவர்களும் தம் அறுவடையின் ஒரு பகுதியை அந்தக் கோயிலுக்கு அளிக்கத் தொடங்கினர். ஒருவர் தொடங்கிய கொடை ஊர் முழுவதும் பரவியது. இப்போது ஒவ்வோர் ஆண்டும் அங்கே ஆயிரம் பேருக்கு மேல் உண்கின்றனர். உழைப்பிலிருந்து பிறந்த கொடை ஒரு சமுதாய மரபாகவே மாறியது. இதுவே குறள் காட்டும் நிறைவு. அது குறளின் வாழ்க்கை வடிவம்.

The Harvest Feast

In a small village in the Thanjavur district lived a farmer named Palaniappan. He had four acres. Every year after the harvest, in the month of Thai, he held an annadanam, a free feast, at the village Murugan temple. It was a custom continued from his grandfather's time.

Once the rains were scant and the yield poor. Palaniappan's wife said, "Let us stop the annadanam this year. It is not enough even for our own family." Palaniappan thought for a while. "Our grandfather did this even in famine. Let us do it, even if smaller," he said.

Instead of forty people, he cooked for twenty. He served them with his own hands as they sat at the temple door. That day an old ascetic came and sat. He ate and blessed Palaniappan: "You are a son who eats by his labour, and now a son who eats after giving. Your field will never run dry."

In the next season good rain fell. Palaniappan's field yielded better than before. He took it as the ascetic's blessing and his grandfather's grace. The villagers too remembered and praised his giving nature.

Palaniappan never held out his hand to anyone. His field gave him food and his hand gave it on to others. The word 'karavaadhu' was clear in his life: he neither hid nor concealed behind the reason of a poor harvest.

His grandson continues the same annadanam at the same temple today. That family is an example that a gift born of labour also sustains generations.