Kural 1033 · உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம்

நீலகண்ட குயவர்

இது பெரிய புராணத்தில் சொல்லப்படும் திருநீலகண்ட நாயனாரின் வரலாறு. சிதம்பரத்தில் குயவர் குலத்தில் பிறந்த இவர் மண்பாண்டம் செய்து வாழ்ந்தார். சிவபெருமானிடம் அளவற்ற பக்தி கொண்டவர். 'திருநீலகண்டம்' என்று இறைவனின் திருநாமத்தை எப்போதும் உச்சரித்தபடி, தமது உழைப்பால் பாண்டம் செய்து விற்று உண்பவர்.

அவர் ஒரு சிறப்புத் தொண்டு செய்தார். சிவனடியார்கள் யாரேனும் வந்தால், அவர்களுக்கு உணவுண்ணும் ஓடுகளை (திருவோடு) இலவசமாகச் செய்து கொடுத்தார். தம் கையால் உழைத்துச் செய்த பாண்டங்களை அடியார்களுக்கு அளிப்பதே அவரது வாழ்வின் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அவர் ஒருபோதும் பிறரிடம் இரந்ததில்லை.

இறைவன் அவரது பக்தியையும் உறுதியையும் சோதிக்க நினைத்தார். ஒரு சிவனடியார் வடிவில் வந்து, தமது திருவோட்டை அவரிடம் பாதுகாக்கக் கொடுத்தார். "இதை நான் திரும்பி வந்து கேட்கும் வரை வைத்திரு" என்றார். நாயனார் அதை மிகக் கவனமாக ஓரிடத்தில் வைத்தார்.

அடியார் வடிவில் வந்த இறைவன் அந்த ஓட்டை மறைத்துவிட்டு, பின்னர் வந்து திருப்பிக் கேட்டார். ஓடு காணாமல் போனதைக் கண்டு நாயனார் திகைத்தார். அவர் புது ஓடு தருகிறேன் என்றபோது, அடியார் மறுத்துவிட்டார். இறுதியில் வழக்கு எழுந்து, நாயனாரும் அவர் மனைவியும் குளத்தில் மூழ்கி சத்தியம் செய்யும் நிலை வந்தது.

அந்த நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் இறைவன் தம் உருவை வெளிப்படுத்தி நாயனாரையும் அவர் மனைவியையும் இளமை பெறச் செய்து அருள் புரிந்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. இக்கதையின் அந்தப் பகுதி நாயனாரின் உறுதிப்பாட்டையும் தம் மனைவியோடு கொண்ட தூய்மையான வாழ்வையும் காட்டுகிறது.

இங்கு நமக்குத் தேவையான பகுதி அவரது வாழ்வு முறை. தம் கையால் உழைத்து, தமது தொழிலால் உண்டு, பிறரிடம் கையேந்தாமல், அடியார்களுக்குக் கொடுக்கும் நிலையில் வாழ்ந்தார் அவர். 'உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்' என்ற குறளின் உணர்வு இதில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர் நிலத்தை உழவில்லையாயினும், தம் கைத்தொழிலால் உண்டு வாழ்ந்த தன்மானம் அதே தன்மை உடையது.

நீலகண்ட நாயனாரைப் பற்றிய இந்தக் கதையை நாம் உழவுக் குறளோடு இணைக்கும்போது, உழைப்பில் வாழும் எல்லாத் தொழிலாளர்களின் மாண்பும் உயர்கிறது. குயவர், நெசவாளி, கொல்லர், தச்சர் என எவரும் தம் கையால் உழைத்து உண்டால் அவர்களும் இந்த வகையில் 'வாழ்வார்'. அவர்களது தன்மானமே சமுதாயத்தின் உண்மையான செல்வம்.

Tiruneelakanta the Potter

This is the story of Tiruneelakanta Nayanar from the Periya Puranam. Born in a potter's family at Chidambaram, he lived by making earthen vessels. He was boundlessly devoted to Shiva. Ever uttering the Lord's holy name 'Tiruneelakantam', he made and sold pots, and lived on that labour.

He did a special service. Whenever Shiva devotees came, he made alms-bowls for them free of charge. Giving the vessels his own hands had made was his chief joy in life. He never begged of anyone.

The Lord wished to test his devotion and steadfastness. Coming as a Shiva devotee he gave Nayanar his alms-bowl to keep. "Hold this until I come and ask for it," he said. Nayanar placed it carefully in a certain spot.

The Lord, in the guise of the devotee, hid the bowl, then came and asked for it back. Finding the bowl gone, Nayanar was confounded. When he offered to give a new bowl, the devotee refused. In the end a dispute arose and Nayanar and his wife had to take an oath by bathing in the temple tank.

At the end of the episode the Lord revealed himself and, says the Purana, restored Nayanar and his wife to youth. This part of the tale shows the Nayanar's firmness and the purity of his married life.

What we need here is his way of life. He worked with his own hands, ate by his own craft, did not stretch his hand to others, and was in a position to give to devotees. The spirit of the verse 'uzhudhundu vaazhvaare vaazhvaar' is clear in it. Though he did not plough, the self-respect of eating by his own craft is the same in kind.