இராஜசூயத்தில் யுதிஷ்டிரன்
இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் வரும் இராஜசூய யாகம். பாண்டவர்கள் இந்திரப்பிரஸ்தத்தை ஆண்டனர். அவர்கள் தம் நாட்டை வளமாக்கினர்: காண்டவ வனத்தை அழித்துப் பசுமை நிலமாக்கினர்; நதிகளையும் ஏரிகளையும் ஏற்படுத்தினர். யுதிஷ்டிரனின் ஆட்சியில் நாடு செழித்தது; மக்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர்.
நாரத முனிவர் யுதிஷ்டிரனிடம் வந்து, அவன் நாட்டின் நிலை பற்றிய சில கேள்விகளைக் கேட்டார். "உன் நாட்டில் உழவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கிறார்களா? நீர்நிலைகள் நிறைந்துள்ளனவா? விதைக்குத் தானியம் போதுமானதாக இருக்கிறதா? உழவர்களுக்குக் கடன் தந்து உதவுகிறாயா?" என்று அவர் கேட்டார். இந்தக் கேள்விகள் ஒரு நல்ல அரசனின் முதல் கடமை உழவைக் காப்பது என்பதைக் காட்டுகின்றன.
யுதிஷ்டிரன் தன் ஆட்சியின் வளத்தால் இராஜசூய யாகம் செய்ய முடிவு செய்தான். எல்லாத் திசைகளுக்கும் தம்பியரை அனுப்பி அரசர்களை வெற்றி கொள்ளச் செய்தான். பல நாடுகளின் அரசர்கள் தாமே வந்து திறை செலுத்தினர்; பரிசுப் பொருள்களைக் கொண்டுவந்தனர்.
யாகத்தின்போது ஆயிரக்கணக்கான அரசர்கள் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் கூடினர். அவர்களுக்கு விருந்தளிக்கவும் தங்க வைக்கவும் வேண்டிய உணவும் வளமும் அந்த நாட்டிடம் இருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் யுதிஷ்டிரனின் மேன்மையை ஏற்று, அவனை சக்கரவர்த்தியாக ஏற்றனர். பல குடைகள் அவன் குடைக்கீழ் வந்தன.
இதற்கு அடிப்படையாக இருந்தது அவனது நாட்டின் வளம். உழவர்களை மகிழ்வோடு வைத்திருந்த அரசே பிற அரசர்களையும் தன் நிழலில் ஏற்றுக்கொள்ளும் வலிமையைப் பெற்றது. வள்ளுவர் சொல்லும் 'பல குடை நீழலும் தங்குடைக்கீழ்க் காண்பர் அலகுடை நீழலவர்' என்ற நிலையின் அரசியல் வடிவம் இதுதான்.
உழவு வளமே அரசின் வலிமை என்பதை நாரதரின் அந்தக் கேள்விகள் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. அரசர்களின் குடைகள் உழவரின் நெற்கதிர்களின் நிழலில் வளர்கின்றன.
இராஜசூயத்தின் இறுதியில் யுதிஷ்டிரனுக்கு வந்த பெரும் புகழ் துரியோதனனின் பொறாமையைத் தூண்டியது என்பதும் பாரதத்தின் அடுத்த பகுதி. ஆயினும் அந்த வளத்தின் வேர் நாட்டின் உழவு, நீர்நிலை, குடிமக்கள் மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றில்தான் இருந்தது. அரசன் தன் உழவர்களை மறந்தால் அந்த வளம் மறையும் என்பதையும் அந்த வரலாறு மறைமுகமாகச் சொல்கிறது. இந்த வரலாறு வள்ளுவரின் உவமைக்கு அரசியல் பின்னணியை அளிக்கிறது; நெற்கதிரின் நிழலில் செங்கோல் வளர்கிறது. ஆகவே நாட்டின் வலிமையை நெல் வயல்களில் தேடுவதே சரியான பார்வை.