Kural 1037 · தொடிப்புழுதி கஃசா உணக்கின் பிடித்தெருவும்

ஆடிப்பட்டம்

தஞ்சை மாவட்டக் கிராமத்தில் முத்துசாமி என்ற முதிய உழவர் வாழ்ந்தார். அவருடைய பேரன் செல்வம் படித்து முடித்துவிட்டுக் கிராமத்துக்குத் திரும்பியிருந்தான். விவசாயத்தில் புதிய முறைகளைக் கற்றுக்கொண்டு வந்திருந்தான். ஆடி மாதம் தொடங்கியது. ஊரில் ஆடிப்பெருக்கு விழா நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

"தாத்தா, நவீன முறைப்படி நிறைய உரம் போட்டால் விளைச்சல் கூடும்" என்றான் செல்வம். முத்துசாமி புன்னகைத்தார். "உரம் போடுவது தப்பில்லை, கண்ணா. ஆனால் அதற்கு முன் நிலத்தைச் சரியாகத் தயார் செய்திருக்கிறாயா?" என்றார். செல்வம் அவசரப்பட்டு உழவு செய்து உடனே விதைக்கத் தயாரானான்.

முத்துசாமி அவனைத் தடுத்தார். "ஆடியில் பட்டம் தேடி விதை என்பார்கள். ஆனால் விதைப்பதற்கு முன் நிலத்தை ஆழ உழுது, சில நாள் வெயிலில் உலர விட வேண்டும்" என்று கூறினார். செல்வம் ஐயத்தோடு அதைச் செய்தான். இரண்டு முறை ஆழ உழுதான்; வயலை வெயிலில் ஆறவிட்டான்.

சில நாள் கழிந்து நிலம் புழுதியாக இலகுவாகியது. அதில் ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்துப் பார்த்தபோது, அது கையில் மெல்லிய பொடியாக உதிர்ந்தது. முத்துசாமி "இப்போது விதைக்கலாம்" என்றார். சிறிதளவு எருவே இட்டனர்.

அந்த ஆண்டு விளைச்சல் முந்தைய ஆண்டுகளை விடப் பெருகியது. அருகிலுள்ள வயல்களில் அதிக உரம் இட்டவர்களுக்கும் இந்த அளவு விளைச்சல் இல்லை. செல்வம் வியந்தான். "தாத்தா, இது எப்படி?" என்றான்.

முத்துசாமி பதில் சொன்னார்: "விதைக்கும் முன் நிலத்தைப் பக்குவப்படுத்துவது தான் உண்மையான உரம். வள்ளுவர் சொன்னதுதான்: மண்ணை நன்றாக உலர்த்தி உழுதால் பிடி எருவும் வேண்டாம்." செல்வம் அன்று முதல் பாரம்பரிய அறிவையும் புதிய அறிவையும் இணைத்துப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினான்.

ஆடிப்பெருக்கு அன்று காவிரிக் கரையில் பூஜை செய்தபோது, தாத்தாவும் பேரனும் இருவரும் ஒன்றாகப் புது நீரை வணங்கினர். அவ்வாண்டு அவர்கள் வயல் ஊருக்கே ஒரு பாடமாக நின்றது.

செல்வம் அந்த ஆண்டு தன் அனுபவத்தை ஊர் இளைஞர்களுக்கும் சொன்னான். சிலர் முதலில் சிரித்தனர்; அடுத்த பருவத்தில் அவர்களும் ஆழ உழுது மண்ணை ஆறவிடத் தொடங்கினர். பாரம்பரிய அறிவை மதித்துப் புதிய அறிவோடு இணைத்தபோது ஊரின் விளைச்சல் முழுவதுமே உயர்ந்தது. தாத்தாவின் சொல்லும் வள்ளுவர் குறளும் ஒன்றாக வயலில் உயிர் பெற்றன.

The Aadi Season

In a village in the Thanjavur district lived an old farmer, Muthusamy. His grandson Selvam had finished his studies and returned to the village, bringing new methods of farming. The month of Aadi began. The village was nearing its Aadi Perukku festival.

"Thatha, if we put plenty of fertiliser by modern methods, the yield will rise," said Selvam. Muthusamy smiled. "There is nothing wrong in using fertiliser, kanna. But have you prepared the land properly first?" Selvam, in a hurry, ploughed once and got ready to sow at once.

Muthusamy stopped him. "They say seek the Aadi season to sow. But before sowing, plough the field deep and let it dry in the sun for some days." Doubtfully, Selvam did so. He ploughed twice, deep, and left the field to cool in the sun.

After a few days the land turned to loose dust. When he took a handful, it crumbled in his hand into fine powder. "Now we can sow," said Muthusamy. They applied only a little manure.

That year the yield rose above previous years. Even neighbouring fields that had been given heavy fertiliser did not give such a harvest. Selvam was amazed. "Thatha, how is this?"

Muthusamy answered: "Preparing the soil before sowing is the real manure. It is what Valluvar says: dry the soil well and plough, and you need not even a handful of manure." From that day Selvam began to combine traditional and new knowledge.

On Aadi Perukku, when they worshipped at the Kaveri bank, grandfather and grandson bowed together to the fresh water. That year their field stood as a lesson to the whole village.