Kural 1032 · உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணிஅஃ தாற்றாது

குண்டையூர்க் கிழார்

இது பெரிய புராணத்தில் சொல்லப்படும் குண்டையூர்க் கிழாரின் வரலாறு. குண்டையூர் என்ற ஊரில் வேளாண் குடியில் பிறந்த கிழார் செல்வமும் நிலமும் உடையவர். அவர் சிவபக்தர்; நம்பியாரூரர் எனும் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்கு நண்பர். சுந்தரர் திருவாரூரில் இருக்கும்போது கிழார் தம் வயலில் விளையும் நெல்லையும் பருப்பையும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அவருக்கு அனுப்பி வந்தார்.

சுந்தரர் அந்த உணவைக் கொண்டு அடியார்களுக்கு விருந்தளித்து வந்தார். ஒருமுறை மழை பொய்த்தது; வயல்களில் விளைச்சல் குறைந்தது. கிழார் மிகவும் வருந்தினார். "என் நண்பர் சுந்தரருக்கு இந்த ஆண்டு எப்படி உணவு அனுப்புவேன்? அடியார்கள் பசியோடு இருப்பார்களே" என்று அழுதார்.

அவர் துயரைக் கண்ட சிவபெருமான் அவரது வருத்தத்தைத் தீர்க்க முடிவு செய்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. இறைவன் அருளால் குண்டையூரில் நெல் மலைபோல் குவிந்தது. அது எவ்வளவு பெரிய குவியல் என்றால், ஒரு மனிதனால் அதை நகர்த்தவே முடியாது. கிழார் வியப்போடு திகைத்து நின்றார்.

அந்த நெல்லை திருவாரூருக்குக் கொண்டுசெல்ல ஆட்கள் வேண்டும் என்று சுந்தரர் எண்ணியபோது, இறைவன் பூதகணங்களை அனுப்பி, அன்றிரவே அவ்வளவு நெல்லையும் திருவாரூரில் சுந்தரரின் இல்லத்தருகே சேர்க்கச் செய்தான் என்பது மரபு. மறுநாள் காலை சுந்தரர் தம் வீட்டைச் சுற்றி நெல் மலைகள் இருப்பதைக் கண்டு வியந்தார்.

இந்தக் கதையில் உழவன் ஒருவன் இறைத் தொண்டர்களுக்குச் செய்யும் உதவி எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பது தெரிகிறது. சுந்தரரும் அடியார்களும் இறை வழிபாட்டில் ஈடுபட முடிந்தது கிழாரின் வயல் தந்த உணவால்தான். அவர் நெல் விளைவித்தார்; அவர் நண்பர் இசை பாடினார்; அடியார்கள் வழிபட்டனர். அனைத்தையும் தாங்கியது அந்த உழவு.

வள்ளுவர் 'உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணி' என்றபோது இத்தகைய பெரியோரையே நினைவில் கொண்டிருப்பார். தாங்கள் நேரடியாக வழிபாட்டிலோ, இசையிலோ, அரசிலோ ஈடுபடாவிட்டாலும், அவற்றை எல்லாம் தாங்கும் அச்சாணியாக உழவர் நிற்கிறார்கள் என்பதற்கு குண்டையூர்க் கிழார் ஒரு சிறந்த சான்று.

கிழாரின் இந்த வரலாற்றை நம் மரபு பெரிதும் போற்றுகிறது. அவர் எந்த அரசுப் பதவியிலும் இல்லை; எந்தப் புலமைப் பட்டமும் பெற்றவர் அல்லர். ஆயினும் அவரது வயல் சுந்தரரின் அடியார் விருந்தைத் தாங்கியது. உழவனின் எளிய கைகள் ஒரு பெரிய வழிபாட்டு மரபையே நிறுத்திவைக்கும் என்பதற்கு இது ஓர் அழகிய சான்று. இதனால்தான் பெரிய புராணம் அவரைத் தனி இடம் தந்து பாடுகிறது.

Kundaiyur Kizhar

This is the story of Kundaiyur Kizhar from the Periya Puranam. Born into a farming family in the village of Kundaiyur, Kizhar owned wealth and land. He was a Shiva devotee and a friend of the Nayanar Sundaramurti, also called Nambi Arurar. While Sundarar stayed at Tiruvarur, Kizhar sent him paddy and pulses grown in his fields every year.

Sundarar used that food to feed devotees. Once the rains failed and the yield of the fields fell. Kizhar was deeply grieved. "How shall I send food to my friend Sundarar this year? The devotees will go hungry," he wept.

Seeing his sorrow, the Purana says, Lord Shiva decided to relieve it. By the Lord's grace paddy piled up in Kundaiyur like a hill. The heap was so vast that one man could not even move it. Kizhar stood astonished.

When Sundarar wondered how to bring that paddy to Tiruvarur, tradition says the Lord sent his attendant bhutas to carry all of it to Sundarar's house at Tiruvarur that very night. Next morning Sundarar was amazed to see hills of paddy around his home.

The story shows how high is the help a farmer gives to devotees of God. Sundarar and the devotees could worship because of the food from Kizhar's field. He grew the paddy, his friend sang, the devotees worshipped. The tilling bore it all.

When Valluvar called farmers 'the linchpin of the world', he may have had such great ones in mind. Though they do not take part directly in worship, music or kingship, they are the linchpin that holds all these up, and Kundaiyur Kizhar is a fine witness.