சுற்றந் தழால்

நாரதரிடம் கண்ணன் சொன்ன துயரம்

மகாபாரதத்திலிருந்து (சாந்தி பர்வம்): குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரன் அரசனான காலத்தில், ஒருமுறை நாரத முனிவர் துவாரகைக்கு வந்தார். கண்ணன் அவரை வரவேற்று உபசரித்தான். முனிவர் கண்ணனிடம், "உனக்கு என்ன கவலை? என்னால் ஆகக்கூடியதைச் சொல்" என்றார். அப்போது கண்ணன் தன் யாதவ குலத்தவரைப் பற்றித் தன் மனக்குறையைச் சொன்னான்.

கண்ணன் கூறினான்: "முனிவரே, நான் செல்வத்தின் பாதியை என் சுற்றத்தாருக்குக் கொடுத்துவிட்டு, மீதியை அனுபவிக்கிறேன். ஒரு பணியாளனைப் போல அவர்களுக்குச் சேவை செய்கிறேன். அவர்களுடைய கடுஞ்சொற்களையும் பொறுத்துக்கொள்கிறேன். ஆனாலும் அவர்கள் என்னிடம் முழு அன்பு காட்டுவதில்லை. ஒரு பக்கம் பலராமன் வலிமையால் பெருமை கொள்கிறார்; மற்றொரு பக்கம் பிரத்யும்னன் அழகால் பெருமை கொள்கிறான். இருவருக்கும் இடையில் நான் சிக்கியிருக்கிறேன்."

மேலும், "யாதவருள் ஒரு பிரிவினர் ஒருபுறம் இருக்கிறார்கள், மற்றொரு பிரிவினர் மறுபுறம். நான் யாரை ஆதரிப்பது? ஒருவரை ஆதரித்தால் மற்றவர் வெறுப்பார்கள். இரு பக்கத்தாருக்கும் நடுவில் தாய் இரு மகன்களுக்கு இடையில் தவிப்பது போல் நான் தவிக்கிறேன்" என்றான். இது சுற்றம் காப்பதில் உள்ள துயரத்தைக் காட்டுகிறது.

நாரதர் அவனுக்கு அறிவுரை சொன்னார்: "உறவினர்களிடம் மென்மையாகப் பேசு. அவர்களின் தீச்சொற்களை நீராய் எண்ணி மனத்தில் வைக்காதே. பகைவரை வெல்ல இரும்பு ஆயுதங்கள் வேண்டும்; ஆனால் சுற்றத்தாரைப் பிணிக்க மென்மையான சொல் என்ற கருவியே போதும். செல்வம் பகிர்தல், பொறுமை, இன்சொல் ஆகியவற்றால் அவர்களை இணைத்துக்கொள்."

கண்ணன் அந்த அறிவுரையை ஏற்றான். பகிர்தல், இன்சொல், பொறுமை ஆகியவற்றால் யாதவ குலத்தை நீண்ட காலம் ஒன்றுபடுத்தி வைத்திருந்தான். இதுவே துவாரகை செழித்த காலம். சுற்றத்தைத் தழுவிப் பேணுவது எவ்வளவு கடினம் என்பதையும், அது ஒரு தலைவனின் முக்கியக் கடமை என்பதையும் இந்த உரையாடல் காட்டுகிறது.

உலகையே ஆளக்கூடிய கண்ணனுக்கே சுற்றம் காப்பது சவாலாக இருந்தது என்பது நமக்கு ஒரு பாடம்: உறவுகளைப் பேணுவது தொடர்ந்த முயற்சி கேட்கும் பணி. கொடுத்தலும் இன்சொல்லும் அதன் இரு தூண்கள்.

நாரதரின் அறிவுரை எளிமையாகத் தோன்றினாலும் ஆழமானது. 'சொல்லால் பிணி' என்று அவர் சொன்னது இன்சொல்லின் வலிமையைக் காட்டுகிறது. கடுஞ்சொல் பகைவரிடம் கூட பயன்படாது என்றால், உறவினரிடம் அது எவ்வளவு தீங்கு செய்யும்! தலைவன் தன் நாவைக் கட்டுப்படுத்தினால் உறவு அறாது. ஒரு சொல் மலரைப் போல் மணம் தரலாம்; முள்ளைப்போல் குத்தவும் செய்யலாம். அதை அறிந்து பேசுவது சுற்றம் காக்கும் முதற்படி.

கண்ணன் தன் துயரத்தை மறைக்காமல் முனிவரிடம் சொன்னது ஒரு பெரும் பண்பு. சுற்றத்தாரிடம் தனக்கு இருக்கும் சிக்கலைத் தனக்குள்ளேயே வைத்து வருந்தாமல், அறிவுடைய ஒருவரிடம் பகிர்ந்து தீர்வு தேடினான். தலைவனும் ஆலோசனை கேட்க வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. அறிவுரை பெற்றதும் அதை நடைமுறையில் கொண்டுவந்தான் என்பது இன்னொரு சிறப்பு.

யாதவ குலத்தில் பூசல்கள் இருந்தாலும் கண்ணன் உயிருடன் இருக்கும் வரை அவை அழிவை நோக்கிச் செல்லவில்லை. அவன் இல்லாதபோதே அக்குலம் தன்னை அழித்துக்கொண்டது என்று மகாபாரதம் பிற்பகுதியில் சொல்கிறது. சுற்றத்தைத் தழுவிக் காக்கும் தலைவன் இல்லாத இடத்தில் சிறு பிளவுகளும் பெரும் அழிவாகின்றன. அந்த வகையில் சுற்றந்தழால் ஒரு குலத்தின் உயிர்நாடி.

ஆகவே குடும்பத்தின் மூத்தவர்களுக்கும் சங்கங்களின் தலைவர்களுக்கும் இந்தக் கதை ஒரு வழிகாட்டி. உறவுகளில் சிக்கல்கள் இயல்பானவை. ஆனால் பகிர்தலும் இன்சொல்லும் பொறுமையும் இருந்தால் அவை தீர்ந்துவிடும் என்பதே நாரதர் கண்ணனுக்குக் கூறிய, வள்ளுவர் நமக்குக் கூறும் செய்தி.

துவாரகையின் வரலாற்றில் இன்னொரு காட்சியும் உண்டு. கண்ணன் தம் மாமன் உக்கிரசேனரை மீண்டும் அரியணையில் அமர்த்தி, தாம் அவருக்குப் பணியாளராகவே நடந்துகொண்டார். பதவியைத் தாமே எடுத்துக்கொள்ளாமல் மூத்தவரை மதித்ததால் யாதவர்கள் அவரை மேலும் நேசித்தனர். சுற்றத்தைத் தழுவ விரும்பும் தலைவன் தன் பதவியின் மேன்மையை அவர்களுக்கு முன் குறைத்துக்கொள்ளவும் தயங்கக் கூடாது. இந்தப் பணிவே உறவைப் பாதுகாக்கும். கண்ணன் செய்த அந்தச் செயல் நாரதர் சொன்ன அறிவுரைக்கும் பொருந்துகிறது.

இன்றும் பல குடும்பங்கள் சொத்துப் பங்கீடு, மரியாதை, பழைய கசப்புகள் ஆகியவற்றால் பிளவுபடுகின்றன. அவற்றைத் தவிர்க்கத் தலைவன் முன்வந்து கொடுத்தும் பணிந்தும் இனிமையாகப் பேசியும் உறவைப் பிணைக்க வேண்டும்.

Krishna's Words to Narada

From the Mahabharata (Shanti Parva): After the Kurukshetra war, in the days when Yudhishthira had become king, the sage Narada once came to Dwaraka. Krishna received and honoured him. The sage asked Krishna, "What is your worry? Tell me what I can do." Then Krishna told him his heart's complaint about his Yadava clan.

Krishna said, "Sage, I give half my wealth to my kin and enjoy the rest. Like a servant I serve them. I also bear their harsh words. Yet they do not show me full love. On one side Balarama takes pride in strength; on the other Pradyumna takes pride in beauty. I am caught between the two."

He continued, "One section of the Yadavas is on one side, another on the other. Whom shall I support? If I support one, the other will resent it. Between the two sides I suffer like a mother torn between two sons." This shows the sorrow in protecting one's kin.

Narada gave him counsel: "Speak gently to your relatives. Take their harsh words as water and do not keep them in mind. To defeat enemies one needs weapons of iron; but to bind kinsmen the tool of a soft word is enough. Join them to yourself by sharing wealth, patience and sweet speech."

Krishna accepted the counsel. By sharing, sweet speech and patience he kept the Yadava clan united for a long time. That was the era of Dwaraka's flourishing. The dialogue shows how hard it is to embrace and cherish kin, and that it is an important duty of a leader.

For even Krishna, who could rule the world, protecting kin was a challenge. It is a lesson to us: cherishing relationships is a work that demands continuous effort. Giving and sweet speech are its two pillars.

Narada's counsel, though it seems simple, is deep. By saying 'bind with words' he showed the power of the kind word. If a harsh word is useless even against enemies, how much harm will it do to relatives! If the leader controls his tongue, kinship does not break. A word may give fragrance like a flower or prick like a thorn. Speaking with that awareness is the first step in protecting kin.

It was a great quality that Krishna told the sage his sorrow without hiding it. Rather than keeping the difficulty with his kin to himself and grieving, he shared it with a wise person and sought a remedy. It teaches that a leader too must seek counsel. That he applied the advice in practice as soon as he received it is another merit.

Though quarrels existed in the Yadava clan, as long as Krishna lived they did not move towards destruction. The later part of the Mahabharata says that the clan destroyed itself only when he was no longer there. Where there is no leader to embrace and protect kin, even small cracks become great ruin. In that sense cherishing kin is the lifeline of a clan.

So this tale is a guide to the elders of a family and to the heads of associations. Problems in relationships are natural. But with sharing, kind words and patience they are resolved. This is the message Narada gave Krishna and Valluvar gives us.