தEN
குறள் படி
குறள் 527 · சுற்றந் தழால் · Cherishing Kinsmen

Kural 527 · காக்கை கரவா கரைந்துண்ணும் ஆக்கமும்

காக்கை கரவா கரைந்துண்ணும் ஆக்கமும்அன்னநீ ரார்க்கே உள.

Kaakkai Karavaa Karaindhunnum Aakkamum / Annanee Raarkke Ula

The crow concealeth not its food selfishly from its fellows but shareth it lovingly with them: prosperity will abide only with men of a like nature.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

காக்கை தன் உணவை மறைக்காமல் தன் இனத்தை அழைத்துப் பகிர்ந்துண்ணும்; இத்தகைய இயல்புடையவர்களுக்கே செல்வப் பெருக்கும் உண்டு.

Meaning

The crow does not hide its food but calls out and eats together with its kind; prosperity too belongs only to people of such nature.

சொற்பொருள் Word by word

காக்கை
crow
கரவா
does not hide
கரைந்து உண்ணும்
calls and eats together
ஆக்கமும்
prosperity too
அன்ன நீரார்க்கே
only for people of such nature
உள
exists

விளக்கம்

இந்தக் குறள் இயற்கையிலிருந்து ஓர் எளிய உவமை எடுக்கிறது. காக்கை உணவு கண்டால் தனியாக மறைத்து உண்ணாது; 'கா கா' என்று கரைந்து தன் இனத்தை அழைத்து எல்லாரோடும் பகிர்ந்துண்ணும். அதேபோல் தன் செல்வத்தைப் பகிர்ந்துண்ணும் இயல்புடையவர்களுக்கே செல்வப் பெருக்கு வாய்க்கும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

காக்கை பெரும்பாலோர் எளிதில் கவனிக்கும் பறவை. அதன் இந்தப் பண்பு சிறிதாகத் தோன்றினாலும் நுட்பமானது. உணவு கிடைத்ததும் தானே தின்னலாம்; ஆனால் அது கரைகிறது. அதன் இனம் கூடி வரும். இவ்வாறு தன் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்வதில் அதற்கு இன்பம்.

'கரவா' என்றால் மறைக்காமல். 'கரந்து உண்பவன்' என்றால் பிறருக்குத் தெரியாமல் மறைத்து உண்பவன். பகிர்தல் என்பது வெளிப்படையாகவும் மகிழ்ச்சியோடும் செய்யப்பட வேண்டும். தயக்கத்தோடு, மறைத்துக்கொண்டு தரும் உதவி உறவை வளர்ப்பதில்லை.

'அன்ன நீரார்க்கே உள' என்பது இந்த இயல்புடையவர்களுக்கே ஆக்கம் உள்ளது என்று சொல்கிறது. அதாவது செல்வம் பகிர்ந்து உண்பவனிடம் தங்கும். மறைத்து உண்பவன் செல்வம் பெற்றாலும் அது நிலைக்காது. ஏனெனில் அவன் சுற்றத்தின் ஆதரவை இழக்கிறான்.

இந்த உவமையின் சிறப்பு, ஒரு சிறு பறவையிடமிருந்தும் பெரிய பாடம் கற்கலாம் என்பதே. நமக்குக் கிடைத்த நன்மையை மகிழ்ச்சியோடு உறவினருடனும் அண்டை அயலாருடனும் பகிர்வது மனிதப் பண்பு.

நம் மரபில் காகத்துக்குச் சோறு வைக்கும் வழக்கமும் இவ்வாறு பகிர்வதன் அடையாளமாக இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளது.

பகிர்தல் என்பது பொருளைக் கொடுப்பது மட்டுமல்ல; நல்ல செய்தியை, அறிவை, வாய்ப்பை, மகிழ்ச்சியைப் பகிர்வதும் அதில் அடங்கும். காகம் தன் உணவையே பகிர்கிறது; ஆனால் மனிதன் அதைவிட அதிகம் பகிர முடியும். பகிர்வதால் குறைவது இல்லை, பெருகுகிறது என்பதே இதன் ரகசியம்.

இந்தக் குறள் ஒரு சிறிய உயிரினத்தைப் புகழ்வதால், பெருமை பெற்ற மனிதர்களுக்கும் பணிவைக் கற்பிக்கிறது.

Explanation

This verse takes a simple simile from nature. When a crow finds food it does not eat it alone in hiding; it caws, calls its kind and eats sharing with all. Likewise, Valluvar says, only those who share their wealth in the same way have wealth that grows.

The crow is a bird most people easily notice. This quality of it seems small but is subtle. When it gets food it could eat it alone; but it calls out. Its kind gather. It finds joy in sharing its happiness.

'Karavaa' means without hiding. 'Karandhu unbavan' is one who eats in hiding without others knowing. Sharing must be done openly and with joy. Help given hesitantly and with concealment does not grow a relationship.

'Anna neeraarkke ula' says that growth exists for people of this nature. Wealth stays with one who shares and eats. If one who eats in hiding gets wealth, it will not last, for he loses the support of his kin.

The beauty of this simile is that a great lesson can be learnt even from a small bird. Sharing a good thing we got, with joy, with relatives and neighbours, is human nature.

In our tradition, the custom of putting rice out for crows even today is a sign of such sharing.

கதை

லகுபதனகன் காகமும் நண்பர்களும்

பஞ்சதந்திரத்திலிருந்து (மித்ரசம்ப்ராப்தி): ஒரு காட்டில் லகுபதனகன் என்ற காகம் வாழ்ந்தது. அது இயல்பாகவே தனக்குக் கிடைத்ததைப் பகிரும் நல்ல மனம் உடையது. ஒருநாள் அது வேடன் வலை விரித்த இடத்தில் புறாக்கள் கூட்டம் சிக்கிக்கொண்டதைக் கண்டது. புறாக்களின் தலைவன் சித்ரகிரீவன் என்ற புறா அவற்றுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.

புறாக்களுக்கு உதவ முடியுமா என்று காகம் எண்ணியது. அது தானே உதவ முடியாவிட்டாலும், அவற்றை நண்பனான ஹிரண்யகன் என்ற எலியிடம் அழைத்துச் செல்லுமாறு புறாக்களுக்கு வழி சொன்னது. எலி தன் கூர்மையான பற்களால் ஒவ்வொரு புறாவின் வலையையும் கடித்து அறுத்து விடுவித்தது. இவ்வாறு காகத்தின் நட்பும் பகிர்தலும் புறாக்களின் உயிரைக் காத்தன.

எலிக்கும் காகத்துக்கும் நட்பு உண்டாயிற்று. காகம் தனக்குக் கிடைத்த உணவை எலியோடு பகிர்ந்தது. பின்னர் மந்தரகன் என்ற ஆமையும், சித்ராங்கன் என்ற மானும் அந்த நட்புக் குழுவில் சேர்ந்தன. நால்வரும் ஒருவருக்கொருவர் உணவையும் உதவியையும் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தனர்.

ஒருமுறை மான் வேடனின் வலையில் சிக்கியது. எலி வலையை அறுத்துவிட்டது. வேடன் வந்தபோது ஆமையும் சிக்கிக்கொண்டது; மான் இறந்தது போல நடித்து வேடனை வேறு பக்கம் இழுக்க, எலி ஆமையை விடுவித்தது. நால்வரும் ஒருவருக்கொருவர் உயிர் காத்தனர்.

காகம் தன் உணவை மறைத்து உண்டிருந்தால் அதற்கு இத்தனை நண்பர்கள் கிடைத்திருக்க மாட்டார்கள். பகிர்ந்துண்ணும் பண்பு அதற்கு நட்புச் செல்வத்தையும் பாதுகாப்பையும் தந்தது. கரைந்துண்ணும் காக்கையின் ஆக்கம் இப்படிப் பெருகிற்று.

இந்தக் கதை சுற்றம் என்பது குருதி உறவு மட்டுமல்ல, பகிர்தலால் உருவாகும் அன்பு வலைப்பின்னல் என்பதையும் காட்டுகிறது.

மந்தரகனும் சித்ராங்கனும் லகுபதனகனும் ஹிரண்யகனும் எவ்வகையிலும் ஒன்றுபோல் இல்லை. ஒன்று பறவை, ஒன்று எலி, ஒன்று ஆமை, ஒன்று மான். ஆனால் பகிர்தல் அவர்களை ஒரே குடும்பமாக்கியது. உருவம், இனம், வலிமை வேறுபாடு உறவுக்குத் தடை இல்லை என்பதை இக்கதை நினைவூட்டுகிறது.

இன்றும் நமது ஊர்களில் காகங்களுக்கு உணவிடுதல் ஒரு புண்ணிய வழக்கமாகக் கருதப்படுகிறது. முன்னோர்களுக்கான படையல் காகத்தால் ஏற்கப்படுவது என்ற நம்பிக்கையும் உண்டு. இவ்வாறு காகத்தின் பகிர்வுப் பண்பு நம் பண்பாட்டிலும் பதிந்துள்ளது.

பகிர்ந்துண்ணும் இந்தப் பண்பு நட்பையும் பாதுகாப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் ஒருங்கே தந்தது. அதுவே காகத்தின் ஆக்கம்.

A story

The Crow Laghupatanaka and His Friends

From the Panchatantra (Mitra-sampraptih): In a forest lived a crow named Laghupatanaka. It was by nature of a good mind that shares what it gets. One day it saw a flock of pigeons caught in a net a hunter had spread. The pigeons' chief, a pigeon named Chitragriva, consoled them.

The crow thought whether it could help the pigeons. Even if it could not help directly, it showed the pigeons the way to its friend Hiranyaka the mouse. With its sharp teeth the mouse gnawed and cut each pigeon's net and freed them. Thus the crow's friendship and sharing saved the pigeons' lives.

Friendship arose between the mouse and the crow. The crow shared the food it got with the mouse. Later a tortoise named Mantharaka and a deer named Chitranga joined the circle of friends. The four rejoiced, sharing food and help with one another.

Once the deer was caught in the hunter's net. The mouse cut the net. When the hunter came, the tortoise too was caught; the deer pretended to be dead to draw the hunter another way, and the mouse freed the tortoise. The four saved one another's lives.

Had the crow eaten its food in hiding, it would not have gained so many friends. The habit of sharing gave it the wealth of friendship and protection. Thus did the prosperity of the crow that calls and eats together grow.

The tale shows that kin is not only blood relations but a web of love created by sharing.

சிந்தனைக்கு

சமீபத்தில் உங்களுக்கு வந்த நற்பேற்றை நீங்கள் மறைத்து வைத்தீர்களா? அதைப் பகிர்ந்திருந்தால் யார் மகிழ்ந்திருப்பார்?

To reflect on

What good thing came to you recently that you quietly kept to yourself, and who might have rejoiced to share it?