Kural 521 · பற்றற்ற கண்ணும் பழைமைபா ராட்டுதல்

இலக்குவனின் வனவாசம்

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (அயோத்தியா காண்டம்): இராமனுக்கு முடிசூட்டு விழா என்று அயோத்தி முழுவதும் மகிழ்ந்திருந்தது. ஆனால் கைகேயியின் வரங்களால் இராமனுக்கு வனவாசம், பரதனுக்குப் பட்டம் என்று மாறியது. இராமன் அரசைத் துறந்தான். செல்வம், அரண்மனை, படை, புகழ் அனைத்தையும் விட்டுப் பதினான்கு ஆண்டுகள் காடு செல்ல வேண்டியதாயிற்று.

இராமன் காடு புறப்பட்டபோது அயோத்தியில் பலர் அவனுக்காக வருந்தினர். ஆனால் எல்லாம் இழந்த இராமனுக்குப் பயன்படக்கூடியவர் யார்? அவன் இனி அரசன் அல்லன்; அவனுடன் சென்றால் துன்பமே. அத்தகைய நேரத்தில் இலக்குவன் முன்வந்தான். "நானும் உங்களுடன் வருவேன்" என்றான். இராமன் மறுத்து, "நீ இங்கே தாய்க்கும் தந்தைக்கும் துணையாக இரு" என்றான்.

இலக்குவன் பிடிவாதமாக, "நீங்கள் இல்லாத அரண்மனை எனக்குக் காடு; நீங்கள் இருக்கும் காடு எனக்கு அரண்மனை" என்றான். அவன் தன் சுகங்களையும், தன் மனைவி ஊர்மிளாவையும் விட்டு, இராமனுக்கும் சீதைக்கும் காவலனாகவும் பணியாளனாகவும் சென்றான். எல்லாவற்றையும் இழந்த தமையனோடு இணைந்து நின்ற அவனுடைய பழைய உறவின் பாசம் அசைவற்றது.

பதினான்கு ஆண்டுகளிலும் இலக்குவன் இரவும் பகலும் விழித்திருந்து அண்ணனையும் அண்ணியையும் காத்தான். குடிசை கட்டினான், உணவு தேடினான், அரக்கர்களை எதிர்த்தான். அவன் அன்பு ஒரு நாளும் குறையவில்லை. இராமன் சீதையைப் பிரிந்து துயரத்தில் ஆழ்ந்தபோதும், இலக்குவனே அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லித் தேற்றினான்.

அரசச் செல்வம் இல்லாத இராமனுக்கு இலக்குவனே பெருஞ்செல்வமாக இருந்தான். பதவியும் பொருளும் போன பின்னும் பழைய உறவைப் போற்றிய இலக்குவன் உண்மையான சுற்றத்தாரின் இலக்கணம்.

இராவணனை வென்ற பின் இராமன் அயோத்தி திரும்பியபோது, தன் வெற்றிக்கு மூல காரணங்களில் ஒன்றாக இலக்குவனை எப்போதும் நினைத்தான்.

இலக்குவன் வனத்தில் எந்தப் புகழையும் தேடவில்லை. அண்ணனுக்குத் துணை நிற்பதே அவனுக்குப் போதுமான பேறு. சீதையைத் தேடும்போதும், அரக்கரை எதிர்க்கும்போதும் அவன் தன் உயிரைப் பொருட்படுத்தவில்லை. சில நேரம் சினத்தால் கடுமையாகப் பேசினாலும் அவனுடைய அன்பு உண்மையானது என்பதில் இராமனுக்கு ஐயமில்லை.

அயோத்தியில் இருந்தபோது இராமனைச் சூழ்ந்து நின்ற பலர் வனத்தில் அவனுடன் வரவில்லை. ஆனால் இலக்குவனின் அன்பு பதவியைப் பார்த்து அல்ல; பாசத்தைப் பார்த்து எழுந்தது. இதுவே 'பற்றற்ற கண்ணும் பழைமை பாராட்டுதல்' என்பதன் உயிர் வடிவம்.

Lakshmana's Exile with Rama

From the Valmiki Ramayana (Ayodhya Kanda): All Ayodhya was rejoicing over Rama's coronation. But because of Kaikeyi's boons, it turned into exile for Rama and the crown for Bharata. Rama gave up the kingdom. Leaving wealth, palace, army and fame, he had to go to the forest for fourteen years.

When Rama left for the forest, many in Ayodhya grieved for him. But who could be of use to a Rama who had lost everything? He was no longer king; going with him meant only hardship. At such a time Lakshmana came forward. "I shall come with you," he said. Rama refused: "Stay here as support to our mother and father."

Lakshmana insisted, "A palace without you is a forest to me; a forest with you is a palace." Leaving his comforts and his wife Urmila, he went as guard and servant to Rama and Sita. His love, which stood by the brother who had lost everything, was unshaken.

During all fourteen years Lakshmana kept awake day and night to protect his brother and sister-in-law. He built the hut, found food, fought rakshasas. His love never lessened a single day. Even when Rama sank in grief on losing Sita, it was Lakshmana who comforted and consoled him.

To Rama without royal wealth, Lakshmana was the great wealth. Lakshmana, who cherished the old bond after position and property had gone, is the model of true kin.

When Rama returned to Ayodhya after conquering Ravana, he always remembered Lakshmana as one of the principal reasons for his victory.