Kural 515 · அறிந்தாற்றிச் செய்கிற்பாற்கு அல்லால் வினைதான்

திருஷ்டத்யும்னன் படைத்தலைவன் ஆனது

மகாபாரதத்திலிருந்து (உத்யோக பர்வம்): குருக்ஷேத்திரப் போர் உறுதியானபோது பாண்டவர்கள் தங்கள் ஏழு அக்குரோணிப் படைகளைத் திரட்டினர். போரில் பாண்டவர் படைக்கு யார் தலைமை தாங்குவது என்ற கேள்வி எழுந்தது. யுதிஷ்டிரன் தம்பிகளிடம் ஆலோசனை கேட்டான். பீமன், அர்ஜுனன், நகுலன், சகதேவன் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கருத்தைச் சொன்னார்கள்.

சகதேவன் மத்ஸ்ய அரசன் விராடனைப் பரிந்துரைத்தான். விராடன் பாண்டவர்களுக்கு அடைக்கலம் தந்தவன்; வயதில் மூத்தவன். நகுலன் துருபதனைப் பரிந்துரைத்தான். துருபதன் திரௌபதியின் தந்தை; பாண்டவர்களின் மாமனார். இவ்விருவர் மீதும் அன்பும் நன்றியும் இருந்ததால் அவர்களுக்குப் பதவி தரலாம் என்று தோன்றியிருக்கலாம்.

ஆனால் அர்ஜுனன் துருபதனின் மகன் திருஷ்டத்யும்னனைப் பரிந்துரைத்தான். திருஷ்டத்யும்னன் துரோணரைக் கொல்லும் நோக்கில் வேள்வித் தீயில் பிறந்தவன். போர்க்கலையில் வல்லவன். பீமனும் அவ்வாறே கூறினான். இறுதியில் கண்ணனும் அவனை ஆதரித்தான். யுதிஷ்டிரன் அன்பையோ உறவையோ பார்க்காமல் போர்த்திறனைப் பார்த்து திருஷ்டத்யும்னனைத் தலைமைப் படைத்தலைவனாக நியமித்தான்.

விராடனும் துருபதனும் வயதாலும் பதவியாலும் முன்னோடிகள் என்பதால் அவர்களைத் தலைவராக்கியிருந்தால் மரியாதை நிறைவேறியிருக்கும்; ஆனால் போரின் இறுதியில் ஏற்படும் திறன் தேவையை அது பூர்த்தி செய்யாது. இளையவனாயினும் தகுதியுள்ளவனுக்கே பொறுப்பு என்பதில் யுதிஷ்டிரன் தெளிவாக இருந்தான்.

திருஷ்டத்யும்னன் பதினெட்டு நாள் போரில் பாண்டவர் படையை வழிநடத்தினான். அன்பைவிடத் தகுதிக்கு முன்னுரிமை தந்த இந்தத் தேர்வு பாண்டவர்களுக்கு வெற்றிக்கான வழியில் உதவிற்று.

பாண்டவர்கள் வயதையும் உறவையும் மரியாதையையும் மதித்தாலும், பொறுப்பு என்று வரும்போது தகுதியையே முன்வைத்தனர். இது மிகக் கடினமான முடிவு; ஏனெனில் மரியாதைக்குரிய முதியவர்களுக்கு மனவருத்தம் ஏற்படலாம். ஆனால் துருபதனும் விராடனும் தங்கள் வழிகளில் போருக்குப் பெரும் பங்களிப்பு செய்தனர்.

துருபதன் தன் மகன் தலைமை ஏற்றதைக் கண்டு பெருமை கொண்டான். எல்லாரும் அந்த முடிவை ஏற்றுக்கொண்டதால் படையில் குழப்பம் இல்லை. நியாயமான தேர்வு ஒற்றுமைக்கும் வழி வகுக்கிறது.

தலைவன் தன் அன்பைக் குறைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; பணியின் தேர்வில் அதைக் கலக்கக் கூடாது என்பதையே இந்தக் குறளும் இந்தக் கதையும் சொல்கின்றன.

யுதிஷ்டிரனின் இந்த நடுநிலை பிற்காலத்தில் அவன் மீது மக்கள் கொண்ட மதிப்பை உயர்த்தியது. தகுதி அடிப்படையிலான முடிவு எப்போதும் நீண்டகால நம்பிக்கையைத் தரும்.

அதுவே ஒரு குழுவின் வெற்றிக்கு அடிப்படை.

Dhrishtadyumna Chosen as Commander

From the Mahabharata (Udyoga Parva): When the Kurukshetra war became certain, the Pandavas gathered their seven akshauhini divisions. The question arose of who should lead the Pandava army. Yudhishthira asked his brothers for counsel. Bhima, Arjuna, Nakula and Sahadeva each gave an opinion.

Sahadeva recommended Virata, king of Matsya. Virata had given the Pandavas refuge and was senior in age. Nakula recommended Drupada, Draupadi's father and the Pandavas' father-in-law. Because of love and gratitude towards these two, it might have seemed fitting to give them the post.

But Arjuna recommended Drupada's son Dhrishtadyumna. Dhrishtadyumna had been born from the sacrificial fire to kill Drona and was expert in the art of war. Bhima said likewise. In the end Krishna also supported him. Yudhishthira, looking not at affection or kinship but at war skill, appointed Dhrishtadyumna chief commander.

Had Virata or Drupada, senior in age and rank, been made leaders, respect would have been satisfied, but it would not have fulfilled the need for skill that comes at the war's end. Yudhishthira was clear that responsibility goes to the capable, though he be younger.

Dhrishtadyumna led the Pandava army through the eighteen-day war. This choice, which put merit above affection, helped the Pandavas on the road to victory.

This verse and this story say that the leader need not lessen his affection; he must simply not mix it into the choice for the task.