அவா அறுத்தல்

பரதனும் பாதுகையும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் பரதனின் கதை வருகிறது. தசரத மன்னன் இராமனுக்கு முடிசூட்ட எண்ணியபோது, கைகேயி முன்பு தந்த இரு வரங்களைக் கேட்டாள்: இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனம் செல்ல வேண்டும்; தன் மகன் பரதன் அரசனாக வேண்டும். தந்தையின் வாக்கைக் காப்பாற்ற இராமன் மகிழ்ச்சியுடன் வனம் புறப்பட்டான். சீதையும் இலக்குவனும் உடன் சென்றனர். துயரத்தால் தசரதன் உயிர் நீத்தார்.

அப்போது பரதன் தாய்மாமன் வீட்டில் இருந்தான். செய்தி அறிந்து அயோத்தி திரும்பிய அவனுக்கு எல்லாம் விளங்கியது. தாய் கைகேயியைக் கடுமையாகக் கண்டித்தான். 'அரசு எனக்கு வேண்டாம்; என் அண்ணனே அரசன்' என்று உறுதியாகக் கூறினான். அவன் ஆசையற்றவன் என்பதை அயோத்தி மக்கள் அன்று அறிந்தனர். அரசவை அமைச்சர்களும் குடிமக்களும் அவனைச் சுற்றி நின்று அரியணையை ஏற்கும்படி கெஞ்சினர்; ஆனால் அவன் உறுதி சிறிதும் தளரவில்லை. அவனுக்கு அரியணை தானாகவே வந்தது; ஆனால் அவன் அதை ஏற்கவில்லை.

பரதன் படைகளோடும் குடிமக்களோடும் கானகம் சென்று, சித்திரகூடத்தில் இராமனைக் கண்டு, அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்து அரசை ஏற்கும்படி வேண்டினான். இராமன் தந்தையின் சொல்லை மீற மறுத்தான். பரதன் கண்ணீரோடு, 'அப்படியானால் உங்கள் பாதுகைகளைத் தாருங்கள்; அவை அரியணையில் இருக்கட்டும்; நான் உங்கள் பிரதிநிதியாக மட்டுமே ஆள்வேன்' என்றான்.

வழியில் குகன், பரத்வாஜ முனிவர் ஆகியோர் பரதனின் பணிவையும் அன்பையும் கண்டு வியந்தனர் என்று காவியம் கூறுகிறது. சித்திரகூடத்தில் இராமன் தம்பியைத் தழுவி, அரசு பற்றிய அறிவுரைகளை அன்புடன் கூறினான். அவை பரதனின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

இராமனின் பாதுகைகளைத் தலையில் தாங்கி அயோத்திக்குத் திரும்பிய பரதன், அவற்றை அரியணையில் வைத்து வணங்கினான். தானோ நகருக்கு வெளியே நந்திகிராமத்தில் ஒரு எளிய குடிலில் தவ வாழ்வு வாழ்ந்தான். பதினான்கு ஆண்டுகளும் அரசுப் பணிகளை இராமனின் பெயரால் மட்டுமே நடத்தினான். அவன் உடையும் உணவும் வனவாசியின் எளிமையில் இருந்தன. தரையில் தர்ப்பைப் புல்லில் படுத்து உறங்கினான்; சடை முடி தரித்து, மரவுரி அணிந்து, இராமன் திரும்பும் நாளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தான்; ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு நாள் குறைகிறது என்று மனத்துக்குள் எண்ணிக்கொண்டான்.

நந்திகிராமத்தில் பரதன் தினமும் பாதுகைகளுக்கு வணக்கம் செலுத்தியே ஒவ்வொரு ஆணையையும் பிறப்பித்தான். அவன் தான் ஆளுபவன் என்று ஒருநாளும் எண்ணவில்லை; தான் காவலன் மட்டுமே என்று கருதினான். இந்த மனநிலையால் அவன் ஆட்சி மக்களுக்குத் துயரமின்றி, அமைதியாக நடந்தது என்று கூறுவர். அதிகாரத்தை உரிமை என்று கருதாமல் பொறுப்பு என்று கருதினால் அது எவ்வளவு நல்ல பலனைத் தரும் என்பதை அது காட்டுகிறது.

இந்தக் கதையில் நாம் காண்பது ஆசையின்மையின் உச்சம். கையில் கிடைத்த அரசையும் செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் ஆசைப்படாமல் விட்ட பரதன், அதனால் தன் சகோதரனின் அன்பையும் உலகத்தின் மரியாதையையும் பெற்றான். அவன் ஆசையை அறுத்ததால் இழந்தது ஒன்றுமில்லை; பெற்றது அளவற்றது. இன்றும் பரதன் சகோதர அன்புக்கும் தியாகத்துக்கும் உதாரணமாகப் பேசப்படுகிறான். தமிழ் மரபில் கம்பர் தம் இராமாவதாரத்தில் பரதனின் இந்தப் பண்பை உருக்கமாகப் பாடியுள்ளார் என்றும் கல்வி மரபு கூறுகிறது; அவன் சொற்களும் செயல்களும் இன்றும் நாடகங்களிலும் உரைகளிலும் போற்றப்படுகின்றன.

பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்தபின் இராமன் திரும்பி வந்தபோது, பரதன் பாதுகைகளை மீண்டும் அவன் காலடியிலேயே சமர்ப்பித்தான். 'ஆசையின்மையே மிகப் பெரிய செல்வம்' என்பதன் வாழும் சான்றாக அந்த நாள் இன்றும் பாடப்படுகிறது.

பரதனின் இந்தப் பணிவு இராமாயணத்தின் மிக உருக்கமான பகுதிகளில் ஒன்று. தாயின் தவறுக்காகத் தான் பழி சுமந்து, அரசை ஏற்றால் அந்தப் பழி மேலும் ஆழமாகும் என்று அவன் அஞ்சினான். ஆகவே அவனது ஆசையின்மை தனிப்பட்ட துறவு மட்டுமன்று, அறத்தின் மீதான அக்கறையுமாகும்.

வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் சொல்லும் 'வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் இல்லை' என்ற சொற்கள் பரதனின் வாழ்வில் முழுமையாக உயிர்பெறுகின்றன. அவன் அரசைத் துறந்து அரசை வென்றான்; ஆசையை அறுத்து அன்பைப் பெற்றான். நாமும் நம் சிறு பொறுப்புகளில் இந்தப் பாதுகைப் பணிவை நினைவில் கொள்ளலாம்.

Bharata and the Sandals

Bharata's story is told in the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. When King Dasharatha wished to crown Rama, Kaikeyi asked for two boons he had once granted her: that Rama go to the forest for fourteen years and that her son Bharata be made king. To keep his father's word Rama gladly left for the forest. Sita and Lakshmana went with him. Dasharatha died of grief.

Bharata was then at his maternal uncle's house. When he heard and returned to Ayodhya, everything became clear. He sharply rebuked his mother Kaikeyi. 'I do not want the kingdom. My elder brother is the king,' he said firmly. The people of Ayodhya learned that day that he was free of desire. The throne had come to him of its own accord, but he did not accept it.

Bharata went into the forest with armies and citizens, met Rama at Chitrakuta, and begged him to return to Ayodhya and take the kingdom. Rama refused to break his father's word. With tears Bharata said, 'Then give me your sandals. Let them sit on the throne. I shall rule only as your representative.'

Bearing Rama's sandals on his head, Bharata returned to Ayodhya, placed them on the throne and worshipped them. He himself lived an austere life in a simple hut at Nandigrama, outside the city. For all fourteen years he conducted the work of the state only in Rama's name. His clothes and food were as plain as a forest dweller's.

At Nandigrama Bharata issued every order only after bowing to the sandals. He never thought of himself as the ruler, only as a guardian. It is said that, through this attitude, his rule passed peacefully and without distress for the people. It shows what good comes when authority is held as a responsibility and not as a right.

What we see here is the height of desirelessness. Bharata, who let go of the kingdom, wealth and power that lay in his hand, won his brother's love and the respect of the world. By cutting desire he lost nothing and gained without measure. Even today Bharata is spoken of as an example of fraternal love and sacrifice.

When the fourteen years ended and Rama came back, Bharata placed the sandals again at his feet. That day is still sung as a living witness that 'there is no wealth like desirelessness'.

The words of Valluvar in this chapter, 'no great wealth is equal to freedom from desire', come to full life in Bharata's story. He gave up a kingdom and won a kingdom, cut desire and gained love.