Kural 988 · இன்மை ஒருவற்கு இளிவன்று சால்பென்னும்

விதுரனின் இல்லத்தில் கண்ணன்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்தில் கண்ணன் பாண்டவர்களின் தூதராக அஸ்தினாபுரம் வந்த நிகழ்ச்சி வருகிறது. போர் வராமல் தடுக்கப் பாண்டவர்களுக்கு ஐந்து ஊர்களையாவது தருமாறு கேட்கவே அவர் வந்தார். நகர மக்கள் அவரை வரவேற்றனர். திருதராஷ்டிரனும் துரியோதனனும் தம் அரண்மனையில் விருந்து தயாரித்து அழைத்தனர். பலவகை உணவுகள், செல்வச் செழிப்பு, காணிக்கைகள் நிறைந்திருந்தன.

கண்ணன் அந்த விருந்தை மறுத்தார். "உணவை அன்பால் அளித்தால் உண்ணலாம்; பசியால் வாடினால் உண்ணலாம். உன் உள்ளத்தில் அன்பு இல்லை; நான் பசியாலும் வரவில்லை. எனவே உன் விருந்தை ஏற்க மாட்டேன்" என்று துரியோதனனிடம் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டு, விதுரனின் இல்லத்துக்குச் சென்றார். அது அரச அவையில் பெரும் மதிப்பு பெற்ற அமைச்சரின் இல்லம் என்றாலும், செல்வச் செருக்கு இல்லாத எளிய இல்லம்.

விதுரனும் அவர் மனைவியும் கண்ணனைக் கண்டு மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். விதுரன் கண்ணனிடம் தன் உள்ளக் கனிவையே காணிக்கையாகக் கொடுத்தார். எளிய உணவை அன்புடன் படைத்தார். மரபுக் கதைகள் சொல்வது போல, விதுரரின் மனைவி பேரன்பால் தன்னை மறந்து வாழைப்பழத்தின் தோலைக் கொடுத்ததாகவும், கண்ணன் அதையும் இனிமையுடன் உண்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. எனவே கண்ணன் அன்பையே உணவாக ஏற்றார்.

கண்ணன் விதுரனிடம், "உன் செல்வம் குறைவு; ஆனால் உன் நேர்மை, உன் அறிவு, உன் தர்ம உறுதி என்னை ஈர்த்தன. அரசர்கள் வழங்கும் விருந்தினும் உன் அன்பு பெரிது" என்றார். விதுரன் வறியவன் என்றாலும் அவன் இழிவு அடையவில்லை; மன்னர்களும் வணங்கும் மதிப்பு பெற்றான். அவன் வறுமையில் இருந்தாலும் சால்பில் குறையவில்லை. இதுவே "இன்மை ஒருவற்கு இளிவன்று சால்பென்னும் திண்மை உண்டாகப் பெறின்" என்பதற்கான சான்று.

அஸ்தினாபுரத்தில் விதுரன் அரச அவையில் தனித்து நின்று திருதராஷ்டிரனுக்கும் துரியோதனனுக்கும் தர்மத்தை எடுத்துச் சொன்னார். சூதாட்டத்தில் திரௌபதிக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை அவையில் துணிந்து எதிர்த்த சிலரில் அவர் ஒருவர். செல்வம், பதவி எல்லாம் உள்ளவர்கள் அஞ்சிய இடத்தில் அவர் அஞ்சவில்லை. வறுமையோ பதவி இழப்போ அவரது நேர்மையைக் குலைக்க முடியவில்லை. இந்தக் குணமே இறைவனின் அன்புக்கும் உலகின் மதிப்புக்கும் காரணமாயிற்று. எளிய இல்லத்தில் வாழ்ந்தாலும் அவரது சொல்லுக்கு அரசர்களும் செவிசாய்த்தனர். இதுவே சால்பின் ஆற்றல்.

Krishna at Vidura's House

The Udyoga Parva of the Mahabharata tells of Krishna coming to Hastinapura as the envoy of the Pandavas. He came to ask that, to prevent war, the Pandavas be given at least five villages. The citizens welcomed him. Dhritarashtra and Duryodhana prepared a feast in their palace and invited him. Many dishes, a wealth of display and offerings were there.

Krishna refused the feast. He told Duryodhana plainly, "Food may be eaten if offered in love, or if one is starving. There is no love in your heart, and I have not come in hunger. So I will not accept your feast," and went to the house of Vidura. Though Vidura was a minister of great standing in the royal court, his house was a simple one without the pride of wealth.

Vidura and his wife were drowned in joy at seeing Krishna. Vidura offered him the tenderness of his heart. He served simple food with love. As traditional tales tell, Vidura's wife, forgetting herself in love, gave him the skin of the plantain and Krishna ate it too with sweetness. So Krishna accepted love as his food.

Krishna told Vidura, "Your wealth is little, but your honesty, wisdom and firmness in dharma drew me. Your love is greater than the feast kings offer." Though Vidura was poor, he was not disgraced; he gained a regard before which even kings bow. In poverty he did not fall short in worth. This is the evidence for "poverty is no disgrace to a man if he has the firmness called worth".