Kural 986 · சால்பிற்குக் கட்டளை யாதெனின் தோல்வி

கிராதார்ஜுனீயம்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் கிராத பர்வம் என்ற பகுதியில் அர்ஜுனன் கதை வருகிறது. வனவாசத்தின்போது அர்ஜுனன் பாசுபத அஸ்திரத்தைப் பெறச் சிவபெருமானை நோக்கி இமயமலையில் கடுந்தவம் செய்தான். அவனது தவத்தைக் குலைக்க மூகன் என்ற அசுரன் காட்டுப்பன்றி வடிவில் வந்தான். அர்ஜுனன் வில்லை எடுத்து அம்பு எய்தான். அதே நேரத்தில் ஒரு வேடனும் எய்தான். இரு அம்புகளும் ஒரே நேரத்தில் பன்றியைத் தாக்கி வீழ்த்தின.

"இந்தப் பன்றி என் குறி; நான் தான் முதலில் எய்தேன்" என்று அர்ஜுனன் கூற, வேடன் "இல்லை, இது என் இரை" என்று மறுத்தான். வாக்குவாதம் போராக மாறியது. அர்ஜுனன் அம்பு மழை பொழிந்தான்; அவை எல்லாம் வேடனின் உடலில் பட்டும் அவனை ஒன்றும் செய்யவில்லை. அம்புக்கூடு காலியானது. அர்ஜுனன் வில்லால் அடித்தான்; வேடன் அந்த வில்லைப் பறித்துக்கொண்டான். வாளை எடுத்தான்; அது முறிந்தது. கடைசியில் கைகளால் மல்லிட்டான். வேடன் அவனைத் தூக்கிப் பிடித்து அழுத்தினான். அர்ஜுனன் மயங்கினான்.

தெளிந்தபோது, தன் வலிமையை எண்ணாமல் அவன் உள்ளத்தில் வேறு ஓர் எண்ணம் தோன்றியது. மண்ணால் ஒரு சிவலிங்கம் செய்து, மலர்மாலை சூட்டிப் பூசை செய்தான். அந்த மாலை வேடனின் கழுத்தில் இருப்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். வந்தவர் சிவபெருமானே என்பதை உணர்ந்து காலில் விழுந்து வணங்கினான். "எளிய வேடன் என்று எண்ணி உன்னை எதிர்த்தேன். என் குற்றத்தைப் பொறுத்தருள்க" என்று வேண்டினான்.

சிவபெருமான் மகிழ்ந்து, "அர்ஜுனா, உன் தவத்தையும் அடக்கத்தையும் சோதிக்கவே வந்தேன். தோல்வியைப் பணிவுடன் ஏற்றதால் நீ பாசுபதத்துக்கு உரியவன்" என்று அருளினார். தாழ்ந்தவர் என்று தான் எண்ணியவரிடம் அடைந்த தோல்வியை ஏற்றதுதான் அர்ஜுனனின் சால்பு. அவன் சினம் கொள்ளவில்லை; வேடனை இகழவில்லை. தன் வலிமை பற்றிய செருக்கை விடுத்து உண்மையை ஏற்றான். வள்ளுவர் சொன்ன சால்பின் உரைகல் இதுவே.

அந்தத் தோல்விக்குப் பிறகே அர்ஜுனன் இறைவனின் அருளையும் தெய்வீக ஆயுதத்தையும் பெற்றான். இதனால் தோல்வி சில சமயங்களில் வெற்றிக்கு முன்னோடியாகிறது என்பது தெரிகிறது. பிற்காலத்தில் இந்தக் கதையைப் புகழ்ந்து பல கவிஞர்கள் காவியம் இயற்றினர். வேடனாக வந்தவன் இறைவன் என்று அறிந்த பின்பு வணங்குவது எளிது; தெரியாமல் தோற்றபோதே பணிவு கொள்ளுதலே உண்மையான சால்பு.

Arjuna and the Hunter

Arjuna's story comes in the Kirata section of the Vana Parva of the Mahabharata. During the exile Arjuna did severe penance on the Himalayas to gain the Pashupata weapon from Lord Shiva. To disturb his penance an asura named Muka came in the form of a wild boar. Arjuna took up his bow and shot. At the very same moment a hunter also shot. Both arrows struck the boar and felled it.

Arjuna said, "This boar is my mark; I shot first," and the hunter replied, "No, this is my prey." The argument turned into a fight. Arjuna rained arrows; all struck the hunter's body without harming him. The quiver was empty. Arjuna struck with his bow; the hunter snatched it away. He took his sword; it broke. At last he wrestled with bare hands. The hunter lifted and pressed him, and Arjuna fainted.

When he recovered, forgetting his strength, another thought rose in his heart. He made a lingam of earth, garlanded it with flowers and worshipped. He was startled to see the garland on the hunter's neck. Realising that the visitor was Lord Shiva himself, he fell at his feet and said, "Taking you for a poor hunter, I fought you. Forgive my fault."

Pleased, Shiva said, "Arjuna, I came to test your penance and restraint. Because you accepted defeat with humility, you are fit for the Pashupata." Arjuna's worth lay in accepting the defeat he suffered at the hands of one he thought lower. He did not rage and did not scorn the hunter. Dropping pride in his strength, he accepted the truth. This is the touchstone of worth that Valluvar speaks of.