Kural 987 · இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்

குறள் 987 · சான்றாண்மை · Perfectness

இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால்என்ன பயத்ததோ சால்பு.

Innaasey Thaarkkum Iniyave Seyyaakkaal / Enna Payaththadho Saalpu

Where is the superiority of the worthy man if he doth not do good even unto those that work him injury?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தீமை செய்தவர்க்கும் இனிய செயல்களையே செய்யாவிட்டால், சால்பு என்ற பண்பால் என்ன பயன்?

Meaning

If one does not do kind things even to those who have done him harm, of what use is the quality called worth?

சொற்பொருள் Word by word

இன்னா செய்தார்க்கும்: even to those who did harm
இனியவே: only pleasant things
செய்யாக்கால்: if one does not do
என்ன பயத்ததோ: of what use is it
சால்பு: worth

விளக்கம்

தீமை செய்தவர்க்கும் நன்மை செய்யும் பண்பே சால்பின் உச்சம் என்று வள்ளுவர் சொல்கிறார். நன்மை செய்தவர்க்கு நன்மை செய்வது நன்றி; அது எல்லாரும் செய்யக்கூடியது. ஆனால் தீமை செய்தவர்க்கும் இனிமையே செய்வது மிக அரிய, உயர்ந்த பண்பு. அந்த நிலை இல்லையென்றால் சால்பு என்ற பெயருக்கே பொருள் இல்லை என்கிறார் வள்ளுவர்.

இது பழிக்குப் பழி வாங்கும் இயல்பான மனப்போக்குக்கு எதிரானது. தீங்கு செய்தவரை எதிர்த்துத் துன்புறுத்தத் தோன்றுவது மனித இயல்பு. ஆனால் சான்றோர் அந்த இயல்பைக் கடந்து, மன்னிப்பையும் நன்மையையும் தேர்கின்றனர். அவர்கள் பலவீனம் காரணமாக அல்ல; பலம் இருந்தும் தேர்ந்து மன்னிக்கின்றனர். அதனால் அவர்கள் செய்யும் நன்மை பகைமையைப் பகை இல்லாமல் செய்கிறது.

மகாபாரதத்தின் சௌப்திக பர்வத்தில் வரும் திரௌபதியும் அசுவத்தாமனும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. தன் ஐந்து மகன்களையும் இரவில் உறங்கும்போது கொன்றவனை, அவளே மன்னித்துக் கொல்ல வேண்டாம் என்று தடுத்தாள். இது சான்றாண்மையின் அரிய உச்சம்.

சில உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளை "இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் செய்துவிடல்" என்ற குறளோடு இணைத்துப் பார்க்கின்றனர். அதாவது தீங்கு செய்தவரைத் தண்டிக்கும் சிறந்த வழி அவர் நாணும்படி நன்மை செய்வதே. இரு குறள்களும் ஒரே நெறியைச் சொல்கின்றன.

நம் வாழ்வில் நமக்குத் தீங்கு செய்தவரை முழுமையாக மன்னிக்க முடியாவிட்டாலும், அவருக்குத் தீங்கு செய்யாமல் இருப்பதும், தேவை வரும்போது உதவுவதும் சால்பின் தொடக்கம். அது தீமையின் சங்கிலியை அறுக்கிறது.

பழிக்குப் பழி என்பது முடிவில்லாத சுழற்சி; ஒருவர் அதிலிருந்து விலகும்போதுதான் அது நிற்கிறது. வீட்டிலும் அண்டை வீட்டாரிடமும் உறவினரிடமும் நிகழும் சிறு பகைகள் பல ஆண்டுகள் தொடர்வது இதனால்தான். ஒருவர் இனிய சொல்லாலும் உதவியாலும் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தால், மற்றவரும் மாறக்கூடும். இதற்குத் துணிவும் இரக்கமும் வேண்டும்.

Explanation

Valluvar says that doing good even to those who have done harm is the peak of worth. To do good to one who did good is gratitude, which everyone can do. But to do only kind things even to those who harmed is a rare and lofty virtue. Without that, he says, the very name of worth has no meaning.

This goes against the natural inclination to take revenge. It is human to feel like opposing and hurting one who has harmed. But sanrors go beyond that nature and choose forgiveness and kindness. They do so not from weakness but, having strength, by choice. So the good they do removes enmity.

Draupadi and Ashvatthama in the Sauptika Parva of the Mahabharata is an example. She herself forgave and stopped the killing of the one who slew all her five sons in the night as they slept. This is a rare peak of worth.

Some commentators link this couplet with the one that says the best way to punish those who harm is to do them good until they feel shame. Both couplets say one path.

In our lives, even if we cannot wholly forgive one who has harmed us, not doing him harm and helping when need arises is the beginning of worth. It cuts the chain of evil.

கதை

அசுவத்தாமனை மன்னித்த திரௌபதி

மகாபாரதத்தின் சௌப்திக பர்வத்தில் குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்த இரவின் துயரச் செய்தி வருகிறது. துரியோதனன் வீழ்ந்தபின், துரோணரின் மகன் அசுவத்தாமன் பழி வாங்க முடிவுசெய்தான். இரவில் பாண்டவர்களின் பாசறைக்குள் புகுந்து, உறங்கிக் கொண்டிருந்த திரௌபதியின் ஐந்து மகன்களையும் திருஷ்டத்யும்னனையும் கொன்றான். காலையில் இதை அறிந்த திரௌபதி துயரத்தால் கதறினாள்.

அவள் கணவர்களிடம், "அசுவத்தாமனை நீங்கள் கொன்று வராவிட்டால் நான் உண்ணாமல் உயிர் துறப்பேன்" என்று சபதம் செய்தாள். பீமன் வேகமாகச் சென்றான். அர்ஜுனனும் கண்ணனும் பின்தொடர்ந்தனர். கங்கைக் கரையில் முனிவர்களிடையே இருந்த அசுவத்தாமன் பிரம்மசிரஸ் என்ற கொடிய அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அர்ஜுனனும் எதிர் அஸ்திரம் விடுத்தான். முனிவர்கள் தடுக்க, அர்ஜுனன் தன் அஸ்திரத்தைத் திரும்பப் பெற்றான். அசுவத்தாமனால் அதை முடியவில்லை; அதனால் அவன் உத்தரையின் கருவை நோக்கி அதைத் திருப்பினான். கண்ணன் கருவைக் காத்தார்.

அசுவத்தாமன் பிடிபட்டு திரௌபதியின் முன் கொண்டு வரப்பட்டான். பீமன் அவனைக் கொல்லத் துடித்தான். ஆனால் திரௌபதி தன் துயரத்தின் நடுவிலும், அவனை நோக்கி, "அவரை விடுங்கள். அவர் எங்கள் குருவின் மகன். புத்திர சோகம் எவ்வளவு கொடியது என்பதை நான் அறிவேன். அவருடைய தாய் கிருபி இன்னும் வாழ்கிறார். நான் அழுவது போல அவரும் அழ வேண்டாம்" என்றாள்.

அசுவத்தாமனின் நெற்றியில் இருந்த மணியைப் பெற்றுக்கொண்டு அவனை விடுவித்தனர். மணியை இழந்த அவன் ஒளி மங்கினான். திரௌபதி கொலைக்குப் பதில் கொலை என்று கேட்காமல், இன்னொரு தாயின் துயரை நினைத்து இரங்கினாள். இதுவே வள்ளுவர் சொன்ன "இன்னா செய்தார்க்கும் இனியவே செய்தல்". அவள் செய்தது பழிவாங்கும் விருப்பத்தையும் அடக்கிய அரிய சால்பு. மகனை இழந்த தாயின் வலி அறிந்தவர் பிறிதொரு தாய்க்கு அந்த வலியைத் தர மாட்டார்.

திரௌபதியின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு பீமன் ஏற்கவில்லை; ஆனால் யுதிஷ்டிரனும் அர்ஜுனனும் அவள் கூற்றை நீதி என்று ஏற்றனர் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. கடுமையான துயரத்தின் நடுவிலும் அவளது இரக்கம் குறையவில்லை என்பதே அவளது சால்பு. அவள் தண்டனை வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை; அசுவத்தாமனுக்கு மணியிழப்பாகிய தண்டனை கிடைத்தது. ஆனால் கொலைக்கு மாற்றாகக் கொலையை அவள் விரும்பவில்லை. அவளது இரக்கம் இன்றும் பெண்மையின் வலிமையாகப் பேசப்படுகிறது.

A story

Draupadi Who Spared Ashvatthama

In the Sauptika Parva of the Mahabharata comes the grievous news of the night after the Kurukshetra war ended. After Duryodhana fell, Drona's son Ashvatthama resolved on revenge. At night he entered the Pandava camp and killed the five sons of Draupadi and Dhrishtadyumna as they slept. On learning this in the morning, Draupadi wailed in grief.

She vowed to her husbands, "If you do not bring me Ashvatthama's death, I will give up life without food." Bhima rushed off. Arjuna and Krishna followed. On the bank of the Ganga, among sages, Ashvatthama released a terrible weapon, the Brahmashiras; Arjuna sent a counter-weapon. When the sages intervened, Arjuna withdrew his. Ashvatthama could not, so he turned it towards the womb of Uttara. Krishna protected the child.

Ashvatthama was captured and brought before Draupadi. Bhima longed to kill him. But in the midst of her grief Draupadi said, "Release him. He is the son of our teacher. I know how cruel the grief for a son is. His mother Kripi is still alive. Let her not weep as I do."

They took the jewel on Ashvatthama's forehead and released him. Having lost the jewel, he went dim. Draupadi did not ask death for death but felt for another mother's sorrow. This is Valluvar's "doing only kind things even to those who harmed". What she did was a rare worth that restrained even the wish for revenge. One who knows a bereaved mother's pain will not give that pain to another mother.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குத் தீங்கு செய்த யாருக்கு நீங்கள் கடும் பதிலைத் தவிர்க்கலாம்? அந்தக் கருணையைக் காட்டும் முதல் அடி எது?

To reflect on

Is there someone who harmed you whom you could spare a harsher response, and what first step would show that mercy?