Kural 985 · ஆற்றுவார் ஆற்றல் பணிதல் அதுசான்றோர் – Tamilone

குறள் 985 · சான்றாண்மை · Perfectness

ஆற்றுவார் ஆற்றல் பணிதல் அதுசான்றோர்மாற்றாரை மாற்றும் படை.

Aatruvaar Aatral Panidhal Adhusaandror / Maatraarai Maatrum Patai

It is humility that is the strength of the strong: and that is also the armour of the man of worth against his foes.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

செயல் செய்யும் வல்லமை உடையவர்களின் வலிமை பணிவே; அதுவே சான்றோர் தம் பகைவரையும் மாற்றும் படையாகும்.

Meaning

Humility is the strength of the capable; it is the weapon by which the worthy turn even their foes.

சொற்பொருள் Word by word

ஆற்றுவார்: those who are capable
ஆற்றல்: the strength
பணிதல்: humility, bowing
அது: that very thing
சான்றோர்: of the worthy
மாற்றாரை: foes
மாற்றும் படை: the weapon that turns them

விளக்கம்

இந்தக் குறள் வலிமைக்கும் பணிவுக்கும் உள்ள தொடர்பைச் சொல்கிறது. "ஆற்றுவார் ஆற்றல்" என்பது செயலாற்றும் திறன் உடையவரின் வலிமை. அந்த வலிமையின் உண்மையான வெளிப்பாடு செருக்கு அல்ல, பணிவு. வலிமை இல்லாதவன் பணிவது இயலாமை; வலிமை உள்ளவன் பணிவதே நற்பண்பு. அந்தப் பணிவு பலவீனம் அல்ல, ஆற்றலின் முதிர்ச்சி.

அடுத்த பகுதியில் வள்ளுவர் இந்தப் பணிவையே சான்றோர் பகைவரை மாற்றும் படை என்கிறார். "மாற்றாரை மாற்றும்" என்பதற்கு இருவகைப் பொருள் உண்டு: பகைவரின் பகைமையை மாற்றுதல், அல்லது அவர்களைத் தம் தாக்குதலிலிருந்து தடுத்தல். பணிவுடைய ஒருவனை நோக்கிச் சினம் கொள்வது பகைவருக்கும் கடினம். அவனது அமைதி எதிரியின் ஆயுதத்தை மழுங்கச் செய்கிறது. அம்பும் வாளும் உடலைத்தான் வெல்லும்; பணிவு உள்ளத்தை வெல்லும்.

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் குருக்ஷேத்திரப் போருக்கு முன் யுதிஷ்டிரன் எதிரணியில் இருந்த பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், சல்லியன் ஆகியோரிடம் சென்று காலில் வணங்கி ஆசி பெற்றான். இது இந்த குறளின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

சில உரையாசிரியர்கள் இதை அரசியல் நுட்பமாகவும், சிலர் அறவழிப் பண்பாகவும் கொள்கின்றனர். ஆனால் வள்ளுவரின் நோக்கம் பணிவு வெறும் தந்திரம் அல்ல, அது சான்றோரின் இயல்பான குணம் என்பதே.

நம் வாழ்விலும் ஒரு கடுஞ்சொல்லுக்கு மென்மையாகப் பதில் சொல்பவர் பெரும்பாலும் வாதத்தை வெல்கிறார். சினத்தை எதிர்த்து சினம் கொள்ளாமல் மென்மையைத் தருபவரின் வலிமையே உண்மையான வலிமை. பணிவு உள்ள இடத்தில் பகைமை நீண்ட காலம் நிற்பதில்லை.

வீட்டிலும் பணியிடத்திலும் ஒருவர் உயர்ந்த நிலைக்கு வந்தாலும் பெரியோரை மதித்து வணங்கும் பழக்கத்தை விடாமல் இருந்தால், அவருக்குப் பகைவர் குறைவு, நண்பர் மிகுதி. பணிவு பேச்சில் மட்டுமின்றி உடல்மொழியிலும் தெரிய வேண்டும். வலிமையுள்ளவன் பணியும்போது அவன் உயர்வு குறைவதில்லை; அதைப் பார்ப்பவர் அவனை மேலும் மதிக்கின்றனர்.

Explanation

This couplet speaks of the link between strength and humility. "Aatruvaar aatral" is the strength of one capable of action. The true expression of that strength is not arrogance but humility. For one without strength to bow is helplessness; for one with strength to bow is virtue. Such humility is not weakness but the maturity of power.

In the second part Valluvar calls this very humility the weapon by which the worthy "turn" their foes. "Maatraarai maatrum" has two meanings: to change the enmity of foes, or to turn aside their attack. It is hard even for a foe to rage at a humble person. His calm blunts the enemy's weapon. Arrow and sword win only a body; humility wins the heart.

In the Bhishma Parva of the Mahabharata, before the Kurukshetra war, Yudhishthira went to Bhishma, Drona, Kripa and Shalya in the opposing army, bowed at their feet and received their blessings. This is a fine example of this couplet.

Some commentators take it as a political subtlety, others as a quality of righteous conduct. But Valluvar's purpose is that humility is not a mere trick; it is the natural character of the sanror.

In our lives too, the one who answers a harsh word softly usually wins the argument. The strength of one who gives gentleness rather than anger in answer to anger is the true strength. Where there is humility, enmity does not last long.

கதை

போருக்கு முன் பணிந்த யுதிஷ்டிரன்

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் குருக்ஷேத்திரப் போரின் முதல் நாள் காலை நிகழ்ச்சி ஒன்று மனதை நெகிழச் செய்கிறது. இரு படைகளும் எதிரெதிரே அணிவகுத்து நின்றன. சங்குகள் ஒலிக்கத் தொடங்கும் நேரம். அப்போது யுதிஷ்டிரன் தன் கவசத்தைக் கழற்றி, ஆயுதங்களைத் தேரில் வைத்துவிட்டு, காலணியின்றிக் கௌரவ படையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். பாண்டவர்களும் கண்ணனும் திகைத்தனர். அர்ஜுனன் ஓடி வந்து, "அண்ணா, எங்கே போகிறீர்கள்? போர் தொடங்கப் போகிறதே" என்று கேட்டான். யுதிஷ்டிரன் எதுவும் சொல்லாமல் நடந்தான்.

கண்ணன் புன்னகையுடன், "அவர் பெரியோரிடம் ஆசி பெறச் செல்கிறார்" என்றார். யுதிஷ்டிரன் முதலில் பீஷ்மரின் முன் சென்று, அவர் பாதங்களில் வணங்கி, "பிதாமகரே, உங்களை எதிர்த்தே நான் போரிட வேண்டியுள்ளது. நீங்கள் எங்களுக்கு அனுமதியும் ஆசியும் தர வேண்டும்" என்றான். பீஷ்மர் மகிழ்ந்து, "மகனே, நீ இவ்வாறு வராவிட்டால் நான் உன்னைச் சபித்திருப்பேன். நீ வெல்வாய். ஆனால் நான் கடமையால் கௌரவர் பக்கம் கட்டுண்டு போரிடுகிறேன். நீ வெல்வதற்கு என்னால் ஆன வழியையும் பிறகு சொல்கிறேன்" என்றார்.

அடுத்து அவன் துரோணாசாரியாரை வணங்கினான். துரோணர், "நீ தர்மத்தில் நிற்பதால் வெற்றி உன்னுடையது. கேள், என்ன வேண்டும்" என்றார். பின்னர் கிருபாசாரியாரும் மாமன் சல்லியனும் ஆசி வழங்கினர். எல்லோரும் தாம் கௌரவ படையில் கடமையால் நின்றாலும், மனத்தில் தர்மத்தின் பக்கம் இருப்பதாக உரைத்தனர். அதன்பின் யுதிஷ்டிரன் தன் படைக்குத் திரும்பினான்.

அங்கே அவன் பகைவர்களிடமிருந்து எந்த ஆயுதத்தாலும் பெற முடியாத ஒன்றைப் பெற்றான்: நேர்மையான ஆசி, வெற்றிக்கான வழிகள், படையின் மன உறுதி. வணங்கியதால் அவன் தன் மதிப்பை இழக்கவில்லை; எதிரிகளின் மதிப்பையும் பெற்றான். இவ்வாறு பணிவு அவனுக்குக் கவசமாகவும் படையாகவும் அமைந்தது. வள்ளுவரின் "பணிதல் அது சான்றோர் மாற்றாரை மாற்றும் படை" என்ற சொற்கள் இங்கே காட்சியாக விரிகின்றன. போரில் பின்னர் பீஷ்மர் தாமே தம் வீழ்ச்சிக்கான வழியை உரைத்தது, துரோணர் தம் இறுதிக் கணத்தில் தர்மத்தை நினைவுகூர்ந்தது ஆகிய நிகழ்வுகளுக்கு இந்த ஆசிகளே அடித்தளம் என்று மரபு கூறுகிறது. எதிரியின் மனத்தையும் வெல்லும் வழி வணக்கமே. அன்று யுதிஷ்டிரன் காட்டிய பணிவைக் கண்ட வீரர்கள் பலரும் அவனைப் பாராட்டினர்; எதிர்த்தரப்பிலிருந்த யுயுத்சு என்பவர் அந்தத் தருணத்தில் பாண்டவர் பக்கம் வந்து சேர்ந்ததாகவும் மகாபாரதம் கூறுகிறது.

A story

Yudhishthira Who Bowed Before the War

In the Bhishma Parva of the Mahabharata an incident on the morning of the first day of the Kurukshetra war touches the heart. The two armies stood arrayed face to face. The time for the conches to sound was near. Then Yudhishthira took off his armour, laid his weapons in the chariot and began to walk barefoot towards the Kaurava army. The Pandavas and Krishna were bewildered. Arjuna ran up and asked, "Brother, where are you going? The war is about to begin." Yudhishthira walked on without a word.

Krishna smiled and said, "He is going to seek the blessings of the elders." Yudhishthira first went before Bhishma, bowed at his feet and said, "Grandsire, I have to fight against you. You must give us permission and blessing." Bhishma, glad, said, "Son, had you not come thus I would have cursed you. You will win. But I fight bound to the Kauravas' side by duty. Afterward I shall tell you the means by which you may win."

Next he bowed to Dronacharya. Drona said, "Since you stand in dharma, victory is yours. Ask what you want." Then Kripacharya and his uncle Shalya also gave blessings. All of them said that though they stood in the Kaurava army by duty, in heart they were on the side of dharma. Then Yudhishthira returned to his army.

There he received what no weapon could win from enemies: honest blessing, the means of victory and the morale of his army. By bowing he lost none of his dignity; he gained the regard of his foes. So humility became his armour and his weapon. Valluvar's words "panidhal adhu sandror maatraarai maatrum padai" unfold here as a scene.

சிந்தனைக்கு

ஒரு கருத்து வேறுபாட்டில் உங்கள் நிலை வலிமையாக இருக்கும்போது, வலிமையைக் காட்டுவதைவிட பணிவின் செயல் எப்படி விளைவை மாற்றக்கூடும்?

To reflect on

When you have the stronger position in a disagreement, how might a gesture of humility change the outcome more than a show of strength?