Kural 989 · ஊழி பெயரினும் தாம்பெயரார் சான்றாண்மைக்கு

பிரளயத்திலும் அசையாத மார்க்கண்டேயர்

பாகவத புராணத்தின் பன்னிரண்டாம் ஸ்கந்தத்திலும் மகாபாரத வன பர்வத்திலும் மார்க்கண்டேய முனிவரின் கதை வருகிறது. அவர் மிருகண்டு முனிவரின் மகன்; பதினாறு வயதில் மறைந்து போகும் என்று விதிக்கப்பட்டவர். ஆனால் சிவபெருமானிடம் அசையாத பக்தி கொண்டதால் என்றும் பதினாறு வயது இளமையுடன் வாழும் வரம் பெற்றார். அவர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் தவத்திலும் தர்மத்திலும் நிலைத்து நின்றார்.

ஒரு காலத்தில் உலகம் பிரளய வெள்ளத்தில் மூழ்கியது. மலைகளும் காடுகளும் மறைந்தன. எங்கும் நீர் மட்டுமே. மார்க்கண்டேயர் நெடுங்காலம் அந்த வெள்ளத்தில் அலைந்து திரிந்தார். பசி, தாகம், இருள், தனிமை ஆகியவற்றை எதிர்கொண்டார். உலகமே அழிந்த போதும் அவர் தம் பக்தியையும் தர்மத்தையும் விடவில்லை. இறைவனை நினைத்தபடியே இருந்தார்.

நீண்ட அலைச்சலுக்குப் பிறகு, அவர் ஒரு ஆல மரத்தையும் அதன் இலையில் படுத்திருந்த ஒரு சிறு குழந்தையையும் கண்டார். அது பாலமுகுந்தன் என்று கூறப்படுகிறது. அவர் ஆச்சரியத்துடன் குழந்தையை நெருங்கியபோது, அது அவரை மூச்சுடன் உள்ளிழுத்தது. குழந்தையின் வயிற்றுக்குள் அவர் முழு உலகத்தையும், கடல்களையும், மலைகளையும், எல்லா உயிர்களையும் கண்டார். அது மீண்டும் வெளிவிட்டபோது அவர் வெளியே வந்து அந்த இறைவனை வணங்கினார்.

ஊழிக்காலம் உலகை அழித்தாலும் மார்க்கண்டேயரின் பக்தி அழியவில்லை. அவர் எல்லாம் மாறியபோதும் தம் நெறியில் நின்றார். இதனால் அவரைக் கண்ட உலகம் "சிரஞ்சீவி" என்று போற்றுகிறது. தமிழ்நாட்டில் திருக்கடவூரில் மார்க்கண்டேயருக்காக இறைவன் எமனை உதைத்துக் காத்த கதையும் போற்றப்படுகிறது. இந்த உறுதியே சான்றாண்மைக்கு ஆழியாக அவரை நிறுத்தியது.

மார்க்கண்டேயர் பிரளயத்தின் நடுவிலும் மற்றவரைப் பழிக்கவோ இறைவனைக் குறை கூறவோ இல்லை; துன்பத்தை எதிர்கொண்டு, நம்பிக்கையைக் காத்தார். வள்ளுவர் சொன்ன ஊழி பெயரினும் தாம் பெயராமை என்ற சொற்கள் இந்தத் தவ முனிவரின் வாழ்வில் சித்திரமாக விரிகின்றன. பிரளய வெள்ளத்தில் தனியாக நீந்திய அந்தக் காட்சி, உலகம் அழிந்தாலும் நல்லவரின் நம்பிக்கை அழியாது என்பதைக் குறிக்கிறது. அவர் தேடிய ஒளியே அவரைக் குழந்தை வடிவில் வந்து ஏற்றது என்றும் புராணம் சொல்கிறது. மார்க்கண்டேயரைப் பற்றிய கதைகள் இன்றும் கோயில் மரபில் நினைவுகூரப்படுகின்றன. திருக்கடவூர் தலத்தில் அவர் பெயரால் வழிபாடுகளும் விழாக்களும் நடைபெறுகின்றன என்பது மரபு.

Markandeya in the Great Deluge

The story of the sage Markandeya comes in the twelfth skandha of the Bhagavata Purana and in the Vana Parva of the Mahabharata. He was the son of the sage Mrikandu, fated to die at sixteen. But through unwavering devotion to Lord Shiva he received the boon of living for ever in the youth of sixteen. Through his life he stood steady in penance and dharma.

Once the world was drowned in the flood of dissolution. Mountains and forests vanished. There was only water everywhere. Markandeya wandered for a long time in that flood. He faced hunger, thirst, darkness and loneliness. Even when the world was destroyed he did not abandon his devotion and dharma. He went on remembering the Lord.

After long wandering he saw a banyan tree and a small child lying on its leaf. It is said to be Balamukunda. As he approached the child in wonder, it drew him in with its breath. Within the child's belly he saw the whole world, the oceans, the mountains and all beings. When the child breathed out, he came out and worshipped the Lord.

Though the end of the age destroyed the world, Markandeya's devotion was not destroyed. When all changed, he stayed in his path. So the world honours him as "chiranjeevi", the ever-living. In Tamil Nadu the story is also honoured of how at Tirukkadavur the Lord kicked Yama to protect Markandeya. This firmness set him as the anchor of worth.