குறிப்பறிதல்

குசேலரும் கிருஷ்ணரும்

பாகவத புராணத்திலிருந்து. கிருஷ்ணனும் சுதாமா என்னும் குசேலரும் சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் ஒன்றாகக் கல்வி பயின்றவர்கள். காலம் சென்றது. கிருஷ்ணன் துவாரகையின் அரசனாக உயர்ந்தார். குசேலரோ வறுமையில் உழன்றார். அவரது குடும்பம் பல நாள் உணவின்றி வாடியது. அவரது மனைவி, 'உங்கள் பள்ளித் தோழர் துவாரகையில் மன்னராக இருக்கிறாராமே. அவரிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்' என்று மன்றாடினாள்.

குசேலர் தயங்கினார். நட்பை வைத்து உதவி கேட்பது அவருக்கு மனத்தில் கூச்சமாக இருந்தது. ஆயினும் குடும்பத்தின் நிலையைக் கருதி புறப்பட்டார். வெறுங்கையுடன் செல்லக் கூடாது என்று அவர் மனைவி அண்டை வீடுகளில் கேட்டு, சிறிது அவல் வாங்கி, ஒரு கிழிந்த துணியில் முடிந்து கொடுத்தாள். அந்தப் பொட்டலத்தைக் கையில் ஏந்தி துவாரகைக்குச் சென்றார்.

துவாரகையின் அரண்மனை வாயிலில் காவலர் அவரது கிழிந்த ஆடையையும் மெலிந்த உடலையும் கண்டு முதலில் தடுத்தனர். ஆனால் 'சுதாமா என்ற பெயருடைய பிராமணன் வந்திருக்கிறான்' என்று கேட்டதும் கிருஷ்ணன் ஓடோடி வந்தார் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அவரைக் கட்டித் தழுவி, தம் ஆசனத்தில் அமர்த்தி, தாமே அவரது கால்களைக் கழுவினார். அதைக் கண்டு அரண்மனையில் இருந்தோர் வியந்தனர். ருக்மிணி தேவி விசிறி வீசினாள்.

குசேலர் வெட்கத்தால் பேச முடியாமல் தவித்தார். தாம் ஏன் வந்தோம் என்பதைச் சொல்லவே அவருக்கு நா எழவில்லை. தம் கையிலிருந்த அவல் பொட்டலத்தையும் மறைத்து வைக்க முயன்றார். கிருஷ்ணன் புன்னகையோடு பார்த்து, 'என் நண்பா, எனக்கு என்ன கொண்டு வந்தாய்?' என்று கேட்டார். குசேலர் தயங்கிய கணத்தில் கிருஷ்ணன் அவரது மறைவான பொட்டலத்தைத் தாமே எடுத்து, 'இதைவிட எனக்குப் பிடித்தது வேறில்லை' என்று சொல்லி ஒரு கைப்பிடி அவலை உண்டார்.

அவர் இரண்டாவது கைப்பிடி எடுக்க முயன்றபோது ருக்மிணி தேவி அவர் கையைப் பிடித்தாள் என்று மரபு சொல்கிறது. ஒரு கைப்பிடிக்கே குசேலரின் வறுமையை முழுதும் தீர்க்கப் போதிய செல்வம் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பது பொருள். குசேலர் அந்த இரவை அரண்மனையில் கழித்தார். கிருஷ்ணனுடன் குருகுலத்தின் இன்ப நினைவுகளைப் பேசினார். ஆனால் தம் வறுமையைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் சொல்லவில்லை.

மறுநாள் விடை பெற்று ஊர் நோக்கிப் புறப்பட்டார். வழியெல்லாம் தாம் ஏதும் கேட்கவில்லையே என்று வருந்தியபடி நடந்தார். ஆனால் தம் ஊரை அடைந்தபோது, குடிசை இருந்த இடத்தில் அழகிய மாளிகை நின்றது; மனைவி பொன் அணிகலன்களோடு வாசலில் காத்திருந்தாள். கிருஷ்ணன் சொல்லாமலே அவர் தேவையை உணர்ந்து நிறைவேற்றியிருந்தார்.

இக்கதை குறிப்பறிதலின் உச்சம். நண்பனின் வாய் திறக்காத வேதனையைக் கண்ணிலும் முகத்திலும் கண்டு உணர்ந்த உள்ளம் கிருஷ்ணனுடையது. அதுவே உண்மையான நட்பின் அடையாளமும் கூட. கேட்கும் முன் தருபவனே மிகச் சிறந்த தோழன் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.

கிருஷ்ணனின் இந்தச் செயல் அவர் நட்பின் ஆழத்தை மட்டுமல்ல, அவர் குறிப்பறியும் திறனின் உச்சத்தையும் காட்டுகிறது. குசேலர் வாயால் எதுவும் கேட்கவில்லை; ஆனால் அவர் கிழிந்த ஆடையும், மெலிந்த உடலும், கூசி நின்ற கண்களும் அவரது முழுக் கதையையும் சொல்லிவிட்டன. கிருஷ்ணன் அதைப் படித்தார். அவருடைய அவல் பொட்டலத்தில் அடங்கிய அன்பையும் அவர் உணர்ந்தார். செல்வத்தை அளிக்கும் முன்பு குசேலரின் மனத்தில் இருந்த வெட்கத்தையும் அவமானத்தையும் அவர் நீக்கினார். தாமே கால்களைக் கழுவி, தம் ஆசனத்தில் அமர்த்தி, அவர் ஒரு கொடையாளியின் முன் நிற்கும் இரவலன் அல்லர், ஒரு நண்பனின் முன் அமர்ந்திருக்கும் நண்பன் என்ற உணர்வைத் தந்தார். உதவி செய்வதிலும் உணர்வின் நுட்பம் இருக்க வேண்டும் என்பதை இக்கதை நமக்குப் பாடமாக்குகிறது. இன்றும் ஒருவருக்கு உதவும்போது அவர் தன்மானத்தைக் காப்பது அத்தகைய குறிப்பறிதலே.

குசேலரின் கதையை நம் பக்தி மரபு 'நட்பின் உச்சம்' என்று போற்றுகிறது. அவல் என்ற எளிய பொருளை இறைவன் எவ்வளவு மகிழ்வுடன் ஏற்றார் என்பது எளிய அன்பு எவ்வளவு மதிப்புடையது என்பதைக் காட்டுகிறது. நாம் இன்றும் ஒருவருக்கு உதவும்போது, அவர் கேட்கும் முன்பே அவர் தேவையை உணர்ந்து, அவரை அவமதிக்காமல், அவர் தன்மானம் குலையாமல் உதவ முடிந்தால் அதுவே கிருஷ்ணனின் வழி.

Kuchela and Krishna

From the Bhagavata Purana. Krishna and Sudama, also called Kuchela, had studied together in the gurukula of the sage Sandipani. Time passed. Krishna rose to be king of Dwaraka, while Kuchela lived in poverty. His family went hungry for days. His wife begged, 'Your school friend is said to be king in Dwaraka. Go to him and ask for help.'

Kuchela hesitated. He felt shy to ask for help on the strength of friendship. Yet considering the condition of his family, he set out. His wife, thinking he should not go empty-handed, begged from the neighbours a little flattened rice, tied it in a torn cloth and gave it to him. Holding that small bundle he went to Dwaraka.

At the palace gate the guards at first stopped him, seeing his torn clothes and thin body. But when they said, 'A brahmin named Sudama has come,' Krishna ran out, the Bhagavata says. He embraced him, seated him on his own throne and washed his feet himself. The people of the palace were amazed. The queen Rukmini fanned him.

Kuchela was too ashamed to speak. He could not even find a voice to say why he had come. He tried to hide the bundle of flattened rice in his hand. Krishna looked at him with a smile and said, 'My friend, what have you brought for me?' In the moment when Kuchela hesitated, Krishna himself took the hidden bundle, said, 'There is nothing I like more than this,' and ate a handful.

When he reached for a second handful, tradition says, Rukmini caught his hand. The sense is that a single handful had already given wealth enough to end Kuchela's poverty. Kuchela spent that night in the palace and spoke with Krishna of the happy memories of the gurukula. But he said not one word about his poverty.

Next day he took leave and walked homeward, all along grieving that he had asked for nothing. But when he reached his village, where his hut had stood there was a beautiful mansion, and his wife waited at the door in golden ornaments. Without being told, Krishna had sensed his need and fulfilled it.

This story is the summit of reading signs. It was Krishna's heart that felt, in the eyes and the face, a friend's unspoken pain. And that is also the mark of true friendship. The story shows that the best friend is one who gives before being asked.

Krishna's act shows not only the depth of his friendship but the summit of his skill in reading signs. Kuchela asked nothing with his mouth, but his torn cloth, thin body and shy eyes told the whole story. Krishna read it.