அதிகாரம் 81

பழைமை

Familiarity · Pazhaimai

பழைமை என்பது பழகிய நண்பரின் உரிமையைக் குலைக்காமல் போற்றும் நட்பு என்று இவ்வதிகாரம் கூறுகிறது. நண்பர் உரிமையோடு செய்யும் செயல்களைப் பொறுத்தும், தொலைவிலும் தவறிலும் தொடர்பை விடாமலும் இருப்பவரையே உலகம் விரும்பும் என்பது வள்ளுவர் கருத்து.

Familiarity, says this chapter, is the old friendship that does not cut down a friend's right of free intimacy. Valluvar teaches that those who bear with a friend's liberties, who keep the bond over distance and even over lapses, are honoured by the world.

அறிமுகம்

நட்பாராய்தல் அதிகாரத்தில் நல்ல நண்பரைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கற்றோம். இப்போது 'பழைமை' என்ற இந்த அதிகாரம், அவ்வாறு தேர்ந்து கொண்ட நட்பு காலத்தால் முதிரும்போது எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்கிறது. பழைமை என்றால் பழகிய தன்மை, நீண்ட காலப் பழக்கம். நீண்ட நாள் பழகிய நண்பர்களிடையே ஒரு தனியான உரிமை, ஒரு எளிமை, ஒரு கூச்சமின்மை உண்டாகிறது. இதனை வள்ளுவர் 'கெழுதகைமை' என்று அழைக்கிறார். இந்த உரிமையை மதித்துப் போற்றுவதே இந்த அதிகாரத்தின் உள்ளடக்கம்.

'பழைமை' என்ற சொல்லையே ஒரு முறை நிதானமாகச் சிந்திக்கலாம். பழைமை என்றால் காலத்தால் பழையது என்பது மட்டுமல்ல; பழகிப் பழகிப் பக்குவமாகிய தன்மையும் ஆகும். அரிசி பழையதாகும்போது சுவை கூடுவதைப் போலவும், பழைய மரம் ஆழமாக வேரூன்றி நிழல் தருவதைப் போலவும், பழைய நட்பும் கால ஓட்டத்தில் செறிவும் சுவையும் பெறுகிறது. புதிய நட்பில் எப்போதும் சிறிய மரியாதை இடைவெளி இருக்கும்; பழைய நட்பில் அந்த இடைவெளி கரைந்துவிடுகிறது. அந்தக் கரைவையே வள்ளுவர் கெழுதகைமை என்று போற்றுகிறார்.

முதல் குறள் பழைமையின் இலக்கணத்தைத் தருகிறது: பழைமை என்பது நண்பனின் உரிமையைக் கெடுக்காமல் இருக்கும் நட்பு. இரண்டாம், மூன்றாம் குறள்கள் அந்த உரிமையை நட்புக்கு உறுப்பாகவும், அதற்கு உப்பாக இருப்பதைச் சான்றோர் கடமையாகவும் கூறுகின்றன. உரிமை இல்லாத பழைய நட்பு உப்பில்லாத உணவு போல என்பது குறிப்பு. நான்காம், ஐந்தாம் குறள்கள் நண்பன் கேளாமலே ஒரு செயலைச் செய்துவிட்டால் அதை அன்போடு ஏற்க வேண்டும் என்றும், அவன் துன்பம் தரும் செயல் செய்தாலும் அது அறியாமையோ, பெரும் உரிமையோ என்று கொள்ள வேண்டும் என்றும் கற்பிக்கின்றன.

இந்த உரிமையால் சில நேரம் வருத்தங்களும் வரலாம். நண்பன் கேட்காமல் ஒன்றை எடுத்துக்கொள்ளலாம்; சொல்லாமல் ஒரு முடிவு எடுக்கலாம்; சினத்தில் கடும் சொல் சொல்லலாம். அப்போது பழைமையின் உண்மையான சோதனை வருகிறது. உரிமை என்பது இரு பக்கமும் இருப்பதால், இவற்றைப் பொறுப்பதும் நட்பின் கடமையாகிறது. வள்ளுவர் இதைப் பேதைமை அல்லது பெருங்கிழமை என்று கொள்ளச் சொல்கிறார்; அதாவது ஒன்று அறியாமையால் நிகழ்ந்தது, அல்லது பேரன்பால் நிகழ்ந்தது என்று புரிந்துகொள்ளச் சொல்கிறார்.

ஆறாம், ஏழாம் குறள்கள் நட்பு தொலைவிலும் தவற்றிலும் நிலைப்பதைப் பேசுகின்றன. எல்லைக்குள் நின்றவர்கள் தொலைவில் சென்றாலும் பழைய நண்பரின் தொடர்பை விடமாட்டார்கள்; நண்பன் அழிவு தரும் செயல் செய்தாலும் அன்பின் வழி வந்தவர் அன்பை அறுக்க மாட்டார்கள். எட்டாம் குறள் நண்பனின் குற்றம் பற்றிப் பிறர் சொல்வதைக் கேளாத கெழுதகைமையைப் பாராட்டுகிறது. இறுதி இரண்டு குறள்களும் பழைய நட்பைக் கெடாமல் வழி வழியாகத் தொடர்பவரை உலகம் விரும்பும் என்றும், தம்மை விரும்பாதவரும் அவரை விரும்புவர் என்றும் முடிக்கின்றன.

வள்ளுவர் பழைமையை இரு முகங்களாகப் பார்க்கிறார். ஒன்று, நண்பன் தரும் உரிமையை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்; மற்றொன்று, நாம் நண்பனுக்குத் தரும் உரிமையை அன்புடன் வழங்குதல். இந்த இருவழிப் பாதையில்தான் பழைய நட்பு உயிர் பெறுகிறது. உரிமை இல்லாமல் மரியாதையோடு மட்டும் நிற்கும் நட்பு வெறும் பழக்கம்; உரிமையோடு மரியாதையும் கலந்த நட்பே பழைமை.

கெழுதகைமை என்ற சொல்லின் பயன் அன்றாட வாழ்வில் எவ்வளவு என்பதை எண்ணிப் பார்த்தால் வியப்பு ஏற்படும். பழைய நண்பரை மறக்காதவன் தன் வேரையே மறக்காதவன். இன்றைய உலகில் புதிய தொடர்புகள் வேகமாக உருவாகின்றன, வேகமாகவே மறைகின்றன. பள்ளி நண்பர்களையும், இளமைக்காலத் தோழர்களையும் எளிதில் மறந்துவிடுகிறோம். இந்த அதிகாரம் நம்மை நிறுத்தி, காலத்தால் முதிர்ந்த நட்பின் அருமையைச் சிந்திக்கச் சொல்கிறது.

Introduction

In the chapter on examining friends we learnt how to choose them. Now, in the chapter 'Familiarity', Valluvar tells us how a chosen friendship should be when it has ripened with time. 'Pazhaimai' means the quality of being long accustomed. Between long-standing friends there grows a special liberty, an ease, a lack of awkwardness. Valluvar calls it 'kezhuthakaimai'. To honour that liberty is the theme of this chapter.

The first verse defines it: familiarity is the friendship that does not cut down the friend's right. The second and third verses call that liberty the limb of friendship and say that it is the duty of the noble to be as salt to it; an old friendship without such liberty is like food without salt. The fourth and fifth verses teach that if a friend acts without being asked, we should accept it lovingly, and if he does something that pains us, we should regard it as either ignorance or great intimacy.

The sixth and seventh verses speak of friendship standing firm over distance and over lapses. Those who stay within the bounds do not give up the link with an old friend even when far away, and those who come in the lineage of love do not sever love even if the friend does something ruinous. The eighth praises the familiarity that does not listen to others' charges against a friend. The last two verses close by saying that the world esteems those who continue an old friendship unbroken from generation to generation, and that even those who care for nobody are drawn to them.

The word 'pazhaimai' itself deserves a pause. It means not only being old but being matured by long use. As rice gains flavour with age and an old tree gives deep shade, an old friendship gains richness over time. In a new friendship there is always a small gap of courtesy; in an old one it melts, and that melting is what Valluvar praises as 'kezhuthakaimai'.

Valluvar sees familiarity in two aspects: accepting the liberty the friend gives us, and giving the friend the liberty he deserves. On this two-way road an old friendship comes alive. Friendship that stands only on respect without liberty is mere habit; friendship in which respect mingles with liberty is true familiarity.

In our time new contacts form quickly and vanish quickly. We easily forget school friends and companions of youth. This chapter stops us and asks us to ponder the worth of friendship ripened by time.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

தம்பிரான் தோழர்

பெரிய புராணத்தில் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் வாழ்க்கை ஒரு தனிச் சிறப்பு வாய்ந்தது. அவர் இறைவனை 'தோழன்' என்று உரிமையோடு அழைத்தார்; இறைவனும் அவரைத் தம் தோழராக ஏற்று 'தம்பிரான் தோழர்' என்ற பெயரைத் தந்தார் என்று மரபு போற்றுகிறது. சுந்தரர் இறைவனை வணங்கும்போது அச்சத்தை விடப் பேரன்பையே முன்வைத்தார். தம் தேவைகளை உரிமையுடன் கேட்டார்; கோபம் வந்தால் உரிமையுடன் கடிந்துகொண்டார்.

சுந்தரரின் பிறப்பு பற்றியும் மரபு சொல்கிறது. திருமணக் கோலத்தில் அவர் நின்றபோது ஒரு முதியவர் வந்து, "நீ என் அடிமை" என்று ஓலை காட்டி வழக்கிட்டார். வழக்கு மன்றத்தில் சென்றபோது அந்த முதியவர் இறைவனே என்பது வெளிப்பட்டது. அன்று முதல் சுந்தரர் இறைவனின் தொண்டராக மாறினார். ஆனால் அந்தத் தொண்டில் அடிமைத்தனம் இல்லை; தோழமையே இருந்தது. 'நான் அடிமையாக இருந்தாலும் தோழனாக உரிமை கொள்கிறேன்' என்பதே அவர் மனநிலை. இறைவன் அவரைத் 'தம்பிரான் தோழன்' என்று ஏற்றது இந்த உறவின் சிறப்பைக் காட்டுகிறது.

ஒருமுறை சுந்தரர் திருவாரூரில் தங்கியிருந்தார். அங்கே பரவை என்ற அழகிய மங்கையைக் கண்டு காதல் கொண்டார்; இறைவனின் அருளால் அவளை மணந்தார். இல்லற வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகச் சென்றது. பின்னர் சுந்தரர் திருவொற்றியூருக்குச் சென்றபோது சங்கிலி என்ற மற்றொரு மங்கையை மணந்தார். அங்கே இறைவன் முன்பு அவளைப் பிரியேன் என்று உறுதி கூறிய அவர், அதைக் காக்கத் தவறினார்.

திருவாரூர் திரும்பியபோது பரவை நாச்சியார் சினம் கொண்டு அவரை வீட்டுக்குள் விடவில்லை. சுந்தரர் மனம் கலங்கினார். தம் தோழனான இறைவனிடம் முறையிட்டார்: "எனக்காகச் சென்று பரவையின் கோபத்தைத் தணிக்கக் கூடாதா?" இறைவன் அவர் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி, அன்றிரவு பரவையின் இல்லத்துக்குத் தூதாகச் சென்றார் என்று மரபு சொல்கிறது.

ஒரு தடவை அல்ல; இறைவன் இரு முறை தூது சென்றார். பரவை முதலில் கதவைத் திறக்கவில்லை. இறைவன் மறுபடியும் சென்று இரந்தபோது இறுதியில் அவள் மனம் இளகியது. தம்மை எவ்வளவு உரிமையுடன் வேண்டிக்கொண்டாலும் தோழனாகிய இறைவன் ஏற்பான் என்ற நம்பிக்கை சுந்தரருக்கு இருந்தது; அந்த நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை.

சங்கிலியை மணக்கும்போது அளித்த உறுதியை மீறியதால் சுந்தரர் தம் கண் பார்வையை இழந்தார் என்று கதை செல்கிறது. அந்த வேதனையிலும் அவர் இறைவனை விடவில்லை. "உன் தோழனாகிய எனக்கு இப்படிச் செய்யலாமா?" என்று உருகிப் பாடினார். இறைவன் காஞ்சிபுரத்தில் அவருக்கு ஒரு கண் பார்வை அருளினார்; பின்னர் திருவாரூரில் மறு கண்ணையும் அருளினார் என்பர். உரிமையோடு முறையிட்ட தோழனுக்கு இறைவன் தந்த பதில் இது.

இந்த உறவில் இறைவன் தம் பெருமையைக் குறைத்துக்கொள்ளவில்லை; ஆனால் அன்புக்காகத் தம்மை எளிதாக்கிக்கொண்டார். அடியார் உரிமையுடன் அழைத்தபோது மறுக்கவில்லை. சுந்தரரும் இறைவனின் பெருமையை மறவாமல், ஒவ்வொரு பாடலிலும் அவரைப் போற்றினார். இரு தரப்பிலும் இந்த நுட்பமான சமநிலை இருந்தது.

இன்னொரு சமயம் சுந்தரர் பயண வழியில் பசியால் வாடியபோது இறைவன் ஒரு முதியவராக வந்து உணவு தந்தார். வேறொரு சமயம் பொன் தேவைப்பட்டபோது இறைவனை உரிமையோடு கேட்டார்; இறைவன் அருளினார். சில சமயம் அவர் கோபத்தில் இறைவனைக் கடிந்தும் பாடினார். அந்தப் பாடல்களிலும் அன்பே நிறைந்திருந்தது.

சுந்தரரின் வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவனோடு இந்தத் தோழமை நீடித்தது. இறுதியில் வெள்ளை யானையில் ஏறி அவர் கயிலைக்குச் சென்றார் என்பது மரபு. அங்கும் அவர் இறைவனை 'தோழா' என்றே அழைத்தார். அந்த உரிமையை இறைவன் ஒருபோதும் மறுக்கவில்லை.

நட்பின் உரிமை என்பது அதிகாரம் அல்ல, நம்பிக்கையின் அடையாளம் என்பதை இந்த வாழ்க்கை காட்டுகிறது. அடியாரும் இறைவனும் ஒருவரையொருவர் நம்பியதால்தான் அந்தப் பாடல்கள் நமக்குக் கிடைத்தன.

இதுவே 'பழைமை'யின் சிறப்பு. இரு தரப்பிலும் உரிமை இருந்தது; இரு தரப்பிலும் அன்பு இருந்தது. சுந்தரர் தம் உரிமையை அறிந்து பயன்படுத்தினார்; இறைவன் அதனை அன்போடு ஏற்றுப் போற்றினார். வள்ளுவர் கூறும் 'கிழமையைக் கீழ்ந்திடா நட்பு' என்பது இதுவே என்று கொள்ளலாம். இறைவன் அடியாரின் உரிமையைக் கெடுக்கவில்லை; அடியாரும் இறைவனின் பெருமையை மறக்கவில்லை.

Chapter story

The Lord's Friend

The life of Sundaramurthi Nayanar in the Periya Puranam holds a special distinction. He addressed the Lord freely as his friend, and the Lord accepted him as His friend, giving him the name 'Thambiran Tholan', 'friend of the Lord', as tradition honours. In worship Sundarar put affection before awe. He asked for his needs with a sense of right, and when anger came he scolded with the same sense of right.

Once Sundarar stayed at Thiruvarur. There he saw a beautiful woman, Paravai, fell in love, and by the Lord's grace married her. Their household life went happily. Later, when he went to Thiruvotriyur, he married another woman, Sangili. There, before the Lord, he vowed never to leave her, and failed to keep that vow.

When he returned to Thiruvarur, Paravai Nachiyar was angry and would not let him in. Sundarar was troubled. He appealed to the Lord, his friend: "Can you not go and soothe Paravai's anger on my behalf?" Tradition says that the Lord agreed and went that night to Paravai's house as a messenger.

It was not once but twice that the Lord went as messenger. At first Paravai did not open the door. When the Lord went again and entreated, her heart finally softened. Sundarar was confident that the Lord, as friend, would accept whatever he asked in intimacy, and that confidence was not in vain.

On another occasion, when Sundarar was weak with hunger on a journey, the Lord came as an old man and gave him food. Another time, when he needed gold, he asked the Lord freely, and the Lord granted it. At times he even rebuked the Lord in song, and even these hymns overflow with love.

Tradition also tells how he first came to the Lord's service: as he stood at his wedding an old man came, produced a palm-leaf deed and claimed him as a bondsman. At the court the old man was revealed as the Lord himself. Yet the service Sundarar then gave was never servile; it was friendship. And when, having broken his vow to Sangili, he lost his sight, he did not abandon the Lord but sang, 'Is this how a friend should be treated?' The Lord, say the stories, restored his sight in two stages, at Kanchipuram and Thiruvarur.

This is the glory of 'pazhaimai'. There was liberty on both sides and love on both sides. Sundarar knew his right and used it; the Lord accepted it lovingly and honoured it. We may take this to be what Valluvar means by friendship that does not cut down the right of the friend. The Lord did not diminish His devotee's right, and the devotee never forgot the Lord's greatness.

முக்கியப் பாடங்கள்

பழைமை என்பது நண்பனின் உரிமையைக் கெடுக்காமல் போற்றும் நட்பு.
உரிமையும் எளிமையும் நட்புக்கு உப்புப் போன்றவை.
நண்பன் கேளாமல் செய்த செயலை அன்பால் ஏற்க வேண்டும்.
தொலைவிலும் தவற்றிலும் பழைய நட்பை விடக்கூடாது.
கெடாத பழைய நட்பை உலகமே விரும்பும்.

Key lessons

Familiarity is friendship that honours the friend's right of intimacy.
Liberty and ease are the salt of friendship.
Accept lovingly what a friend does without asking.
Do not give up an old friendship over distance or lapses.
The world admires an old friendship that remains unbroken.