யாழின் பத்தல், அரைகுறையாகச் சுமக்கும் சிவந்த நிற மகளின் வயிற்றைப் போல வளைந்து, மெல்லிய மயிர் படிந்த தோற்றம் கொண்டது. அதைப் போர்த்திய தோல், இரு முனைகளையும் சேர்த்துக் கட்டிய மரத்தைப் பொதியும் போர்வை போல இருக்கிறது. துளைகளின் வாயை மூடப் பொருத்திய ஆணிகள், முழையினின்று எட்டிப் பார்க்கும் நண்டின் கண்களைப் போல.
Meaning
The body of the lute curves like the belly of a ruddy young woman barely showing her first pregnancy, and its surface lies smooth like fine hair. The hide over it wraps the frame the way bark wraps a tree whose two ends have been joined. The pegs fitted to close the openings look like a crab's eyes peering out of its hole.
சொற்பொருள் Word by word
எய்யா இள சூல்
a first pregnancy hardly yet visible
செய்யோள்
she of ruddy colour
ஐது மயிர் ஒழுகிய தோற்றம்
the look of fine hair lying smooth
பொல்லம்
the join, the two ends brought together
பொதி உறு போர்வை
the covering that wraps it
அளை வாழ் அலவன்
the crab that lives in a hole
துளை வாய்
the mouth of the opening
துரப்பு அமை ஆணி
the peg fitted to stop it
விளக்கம்
யாழ் இங்கே உறுப்பு உறுப்பாக உடலாக்கப்படுகிறது. பத்தல் வயிறு; மேல் தோல் போர்வை; துளைகளில் ஆணிகள் கண்கள். ஒரு கருவியை விவரிக்கும் இந்த முறை, பின்னர் வரும் பெண்ணின் உடல் விவரிப்பிற்கு முன்னோட்டம் போல அமைகிறது.
கவனிக்க வேண்டியது: வறியவனின் யாழ் என்றாலும், அதன் விவரிப்பில் அருவருப்பு இல்லை. பாம்பு, நண்டு, பிறை — இவை அழகுக்கான உவமைகளாகவே வருகின்றன. கவிஞன் பழுதுபட்ட பொருளையும் அழகாகப் பார்க்கிறான்.
Explanation
The lute is turned into a body, part by part: the board is a belly, the hide is a wrap, the pegs are eyes. Describing an instrument this way also sets up the description of the woman that follows.
What matters is the tone. The lute is a poor man's, damaged — and yet nothing in the description is ugly. Snake, crab, crescent moon all arrive as images of beauty. The poet looks at a broken thing and finds it worth looking at closely.
கதை
பொருநராற்றுப்படை
அடிகள் 6–10 · முடத்தாமக் கண்ணியார்
A story
Lines 6–10 · Mudathamakkanniyar
சிந்தனைக்கு
பழுதுபட்ட ஒரு பொருளை அழகாக விவரிப்பது அதை மறைப்பதா, அல்லது மதிப்பளிப்பதா?
To reflect on
Is describing a broken thing beautifully a way of hiding the damage, or of honouring it?
