வரவு வற்றாத அகன்ற பெரு நகரங்களின் வழியே வந்தவனே; விழா முடிந்த பின்னாளில் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை கிடைக்கும் சோற்றை இனி எதிர்பார்க்காதே. வேற்று நாட்டை நோக்கிப் புறப்பட்ட வழி அறிந்த பொருநனே — உன் பாலையாழின் பத்தல் குளம்பழுத்திய இடம் போல இரு புறமும் தாழ்ந்து, அதை இறுகப் போர்த்திய பச்சைத் தோல் விளக்குச் சுடரின் நிறத்தில் இருக்கிறது.
Meaning
You who have come along the roads of wide, great towns whose income never fails — do not go on wanting the rice that comes once a year after the festival days. Porunan, who know the means and have set out for another country: the patched body of your palai lute dips on both sides like a hoofprint in the mud, and the green hide wrapped tight over it has the colour of a lamp flame.
சொற்பொருள் Word by word
அறாஅ யாணர்
income that never fails
அகல் தலைப் பேரூர்
great towns of wide expanse
சாறு கழி வழி
the days after the festival is over
நசை உறாது
not setting your desire on it
வேறு புலம்
another country
விரகு அறி
one who knows the means, the craft
குளப்பு வழி
the hollow a hoof has pressed
கவடு படு பத்தல்
the lute's board, dipping at either side
விளக்கு அழல்
the flame of a lamp
விசி உறு பச்சை
the green hide lashed tight over it
விளக்கம்
பாடல் ஒரு மனிதனில் தொடங்குவதில்லை; ஒரு யாழில் தொடங்குகிறது. முதல் ஐந்து அடிகளில் பொருநனின் வறுமை அவன் உடையில் அல்ல, அவன் கையில் இருக்கும் கருவியில் தெரிகிறது.
பத்தல் என்பது யாழின் மரப்பலகை. அது இரு புறமும் தாழ்ந்து நடுவில் உயர்வது குளம்பு அழுத்திய இடத்தைப் போல. அதன் மேல் போர்த்திய தோல் பச்சை நிறத்தில், விளக்குச் சுடரைப் போல. உரையாசிரியர் இதைப் பாலை யாழ் எனக் குறிப்பிடுகிறார் — வறியவன் கையில் வந்த யாழ், அதன் ஒவ்வொரு உறுப்பும் பழுதுபட்டது.
புகழ்ச்சிக்கு முன் கருவியை வைத்ததில் ஒரு கணக்கு உண்டு: இவன் பாடுவதற்கு முன் இவன் என்னைக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பது புலவரின் முடிவு. வறுமையைக் கூறுவது வருத்தத்தோடு அல்ல, தொழில் நுட்பத்தோடு — ஒரு பழுதுபட்ட யாழை விவரிப்பது போல.
Explanation
The poem does not begin with a man. It begins with an instrument. In its first five lines the porunan's poverty is shown not on his clothes but in the thing in his hands.
The pattan is the wooden body of the lute: dipping at both edges, raised in the middle, like a hollow pressed by a hoof. Over it a green hide, the colour of a lamp flame. The commentator names it the palai lute — a poor man's instrument, broken part by part.
There is a calculation in putting the instrument before the praise: before we hear him sing, we are made to see what he carries. And the poverty is reported technically, without complaint — as a description of a lute, not a plea.
கதை
பொருநராற்றுப்படை
அடிகள் 1–5 · முடத்தாமக் கண்ணியார்
A story
Lines 1–5 · Mudathamakkanniyar
சிந்தனைக்கு
ஒருவனின் வறுமையை அவன் உடையிலா, அவன் கருவியிலா தெரிவது கூர்மையானது?
To reflect on
Is it sharper to show a man's poverty in his clothes, or in the instrument he carries?
