யாழின் தண்டு, தலை தூக்கிய பாம்பைப் போல உயர்ந்தும் கரியதாகவும் இருக்கிறது. அதைச் சுற்றிய வார்க்கட்டு, கரிய நிற மகளின் முன்கையில் நேராக அணிந்த தொடியைப் போலப் பொருந்துகிறது. பத்தலும் தண்டும் சேரும் இடம், ஒன்றோடொன்று நெருக்கிப் பிணைக்கப்பட்ட இருப்பில் இறுகி நிற்கிறது.
Meaning
The neck of the lute rises dark and high like a snake lifting its head. The binding wound round it sits as evenly as a bangle on the forearm of a dark-skinned woman. And where board and neck meet, the joint is drawn tight, one part pressed hard against the other.
சொற்பொருள் Word by word
பாம்பு அணந்தன்ன
like a snake rearing
ஓங்கு இரு மருப்பு
the tall, dark neck
மாயோள்
she of dark colour
ஆய் தொடி
the finely made bangle
கடுக்கும் வார்க்கட்டு
the binding that matches it
திண் பிணி
the tight lashing
திவவு
the joint
விளக்கம்
மூன்று அடிகளில் மூன்று ஒப்புமைகள்: பாம்பு, தொடி, கட்டு. இவை யாழின் உறுப்புகளை மட்டும் சொல்லவில்லை; கரிய நிறத்தைத் திரும்பத் திரும்ப முன்னிலைப்படுத்துகின்றன.
இந்தக் கரிய நிறம் அடுத்து வரும் பெண்ணின் நிறமாகவே மாறுகிறது. அதாவது யாழின் விவரிப்பு மெல்லப் பெண்ணின் விவரிப்பாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது — பாடலின் மிக நுட்பமான கைவேலை இது.
Explanation
Three lines, three comparisons: a snake, a bangle, a lashing. They describe the parts of a lute, but they keep returning to one quality — darkness of colour.
That darkness becomes the woman's colour in the lines that follow. The description of the instrument is quietly turning into the description of a person, which is the finest piece of workmanship in the opening.
கதை
பொருநராற்றுப்படை
அடிகள் 11–15 · முடத்தாமக் கண்ணியார்
A story
Lines 11–15 · Mudathamakkanniyar
சிந்தனைக்கு
ஒரு கருவியின் விவரிப்பு எப்போது ஒரு மனிதரின் விவரிப்பாக மாறுகிறது?
To reflect on
At what point does a description of an instrument become a description of a person?
