ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.22குருந்த மரத்தில் ஆடைகள்
மார்கழி மாதம் முழுதும் ஆயர்பாடிப் பெண்கள் யமுனையில் நீராடிக் காத்யாயனி நோன்பு நோற்றார்கள். அவர்கள் வேண்டியது ஒன்றே: நந்தகோபன் மகன் கண்ணனே எங்களுக்குக் கணவனாக வேண்டும். (இந்த நோன்பின் கதையைத் திருப்பாவைப் பக்கத்தில் காணலாம்.)
நோன்பின் கடைசி நாள், அவர்கள் வழக்கம் போல ஆடைகளைக் கரையில் வைத்துவிட்டு நீரில் இறங்கி விளையாடினார்கள். அப்போது கண்ணன் தோழர்களோடு வந்து, அந்த ஆடைகளை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு அருகில் இருந்த மரத்தில் ஏறி அமர்ந்தான். 'வந்து வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்' என்று சிரித்தான். குளிர்ந்த நீரில் நின்று நடுங்கிய பெண்கள் கெஞ்சினார்கள், கோபித்தார்கள், 'அரசனிடம் சொல்வோம்' என்று மிரட்டினார்கள். இறுதியில் கைகூப்பி அவனிடம் வந்து வணங்கினார்கள். கண்ணன் ஆடைகளைத் திருப்பிக் கொடுத்து, 'உங்கள் நோன்பு பலித்தது; வரும் இரவுகளில் என்னோடு இருப்பீர்கள்' என்று வரம் தந்தான்.
இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்தப் பெண்களில் ஒருத்தியாக நின்று பாடுகிறாள். தமிழ் மரபில் அந்த மரம் குருந்த மரம். கெஞ்சலும் கோபமும் கேலியும் கலந்த அவர்கள் குரல் ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் கேட்கிறது.
பூர்வாசார்யர்கள் இதற்கு ஒரு உள்பொருள் சொல்வார்கள்: ஆடை என்பது நம்மை மறைக்கும் 'நான்' என்ற உணர்வு, நம் சுய முயற்சியின் மேல் வைக்கும் நம்பிக்கை. அதைக் கைவிட்டு, இரு கைகளையும் கூப்பி முழுமையாகச் சரணடையும்போதுதான் இறைவன் அருள் செய்கிறான். ஒரு கையால் ஏதோ ஒன்றைப் பிடித்துக்கொண்டு மறு கையால் வணங்குவது முழுச் சரணாகதி அல்ல.
Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 22The clothes in the kurundham tree
All through the month of Margazhi the girls of Ayarpadi bathed in the Yamuna and kept the Katyayani vow. They asked for one thing: that Krishna, son of Nandagopa, become their husband. (The story of this vow is on the Thiruppavai page.)
On the last day of the vow, they left their clothes on the bank as usual and went into the water to play. Then Krishna came with his friends, gathered up all the clothes, climbed a tree nearby and sat there. 'Come and take them,' he laughed. Shivering in the cold water, the girls pleaded, grew angry, and threatened to tell the king. In the end they came to him with folded hands and bowed. Krishna gave back their clothes and granted them a boon: 'Your vow has borne fruit; in the nights to come you will be with me.'
In this decade Andal stands as one of those girls and sings. In Tamil tradition the tree is the kurundham. Their voices, mixing pleading, anger and teasing, sound in every pasuram.
The purvacharyas give an inner sense to this. The clothes are the sense of 'I' that covers us, our trust in our own efforts. Only when we let that go and surrender completely, with both hands folded, does the Lord give his grace. Holding on to something with one hand while bowing with the other is not full surrender.
