நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 550 · எத்திசை யுமம ரர்பணிந் தேத்தும்

Verse 550 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

எத்திசை யுமம ரர்பணிந் தேத்தும்இருடீகே சன்வலி செய்ய,முத்தன்ன வெண்முறு வற்செய்ய வாயும்முலையு மழகழிந் தேன்நான்,கொத்தலர் காவில் மணித்தடம் கண்படைகொள்ளு மிளங்குயி லே,என்தத்துவ னைவரக் கூகிற்றி யாகில்தலையல்லால் கைம்மாறி லேனே.

Eththisai yumama rarpanin thaeththum / Iruteekae sanvali seyya, / Muththanna venmuru varseyya vaayum / Mulaiyu mazhakazhin thaennaan, / Koththalar kaavil maniththatam kanpatai / Kollu milangkuyi lae,en / Thaththuva naivarak kookirri yaakil / Thalaiyallaal kaimmaari laenae.

பொருள்

எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ள தேவர்கள் பணிந்து போற்றும் இருடீகேசன் என்னை வருத்துவதால், முத்துப் போன்ற வெண்முறுவலும் சிவந்த வாயும் மார்பகமும் அழகு இழந்தேன். கொத்தாக மலர்ந்த சோலையில் அழகிய இடத்தில் உறங்கும் இளங்குயிலே! என் தத்துவன் வரும்படி நீ கூவினால், என் தலையைத் தாழ்த்தி வணங்குவதைத் தவிர உனக்குக் கைம்மாறு செய்ய என்னிடம் எதுவும் இல்லை.

Meaning

Because Hrishikesa, whom the gods of every direction bow to and praise, presses hard on me, I have lost the beauty of my pearl-white smile, my red lips and my breasts. Young cuckoo who sleeps in a lovely spot in the grove of clustered blossoms! If you call so that my Truth comes, I have nothing to repay you with but my bowed head.

சொற்பொருள் Word by word

எத்திசையும் அமரர்: gods of every direction
இருடீகேசன்: Hrishikesa, lord of the senses
வலி செய்ய: pressing hard
முத்து அன்ன வெண்முறுவல்: pearl-white smile
அழகு அழிந்தேன்: I have lost my beauty
கண்படை கொள்ளும்: sleeping
தத்துவன்: the Truth, the Real
கைம்மாறு: repayment

விளக்கம்

இறைவனை 'இருடீகேசன்' என்கிறாள், புலன்களின் தலைவன். அவனே தன் புலன்களை எல்லாம் தன் பக்கம் இழுத்து வருத்துகிறான். அவனைத் 'தத்துவன்', உண்மைப் பொருள் என்கிறாள்.

'தலையல்லால் கைம்மாறிலேன்' என்பது ஆழ்ந்த சொல். குயில் உதவினால், அதற்கு ஈடாகத் தன் தலையையே தாழ்த்துவாள். உதவியவர்களுக்குத் தலைவணங்குவதே உயர்ந்த நன்றி. ஆசார்யர்கள் இதை, இறைவனிடம் சேர்த்து வைக்கும் குருவுக்கு நாம் செய்யக்கூடியது தலைவணங்குவது மட்டுமே என்று விளக்குவார்கள்.

Explanation

She calls the Lord 'Hrishikesa', master of the senses. He draws all her senses to himself and torments her. She calls him 'tattvan', the Truth itself.

'I have nothing to repay you with but my head' is a deep phrase. If the cuckoo helps, she will bow her head in return. Bowing to those who help us is the highest thanks. The acharyas explain that all we can offer the teacher who brings us to the Lord is to bow our heads.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.52–53

ருக்மிணி அனுப்பிய தூது

விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி, கண்ணனை ஒருமுறையும் நேரில் காணாமலே, அவன் குணங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவனையே கணவனாக வரித்தாள். ஆனால் அவள் அண்ணன் ருக்மி அவளைச் சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கு மணம் முடிக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

மணநாள் நெருங்கியபோது, ருக்மிணி நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அந்தணரை அழைத்து, துவாரகைக்குக் கண்ணனிடம் தூது அனுப்பினாள். அவள் எழுதிய கடிதம் பாகவதத்தில் ஏழு சுலோகங்களாக இருக்கிறது: 'உன் புகழைக் கேட்டு என் மனம் உன்னிடம் சேர்ந்துவிட்டது. சிங்கத்துக்கு உரிய பங்கை நரி தொடக்கூடாது. நீ வராவிட்டால், நோன்பிருந்து என் உயிரை விடுவேன்.'

செய்தியைக் கேட்ட கண்ணன் உடனே தேரில் புறப்பட்டான். மணநாளன்று ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்கு வழிபடச் சென்று திரும்பும்போது, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான்.

ஆண்டாளும் ஒரு தூது அனுப்புகிறாள், ஆனால் அந்தணரை அல்ல, தோட்டத்தில் கூவும் குயிலை. 'அவன் வரும்படி கூவு' என்று கெஞ்சுகிறாள், பிறகு கோபிக்கிறாள், இறுதியில் 'கூவாவிட்டால் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டுவேன்' என்று மிரட்டுகிறாள். ருக்மிணி சொன்ன 'நரியும் சிங்கமும்' என்ற உவமை, ஆண்டாள் முதல் பத்தில் சொன்ன 'வேள்வி அவியும் நரியும்' என்பதோடு எவ்வளவு ஒத்திருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம்.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 52–53

The message Rukmini sent

Rukmini, princess of Vidarbha, had never once seen Krishna, yet hearing again and again of his virtues she chose him as her husband in her heart. But her brother Rukmi arranged to marry her to Sisupala, king of Chedi.

As the wedding day drew near, Rukmini called a trusted Brahmin and sent him to Krishna in Dwaraka as her messenger. Her letter is given in the Bhagavatam in seven verses: 'Hearing of your glory, my heart has gone to you. Let not the jackal touch the lion's share. If you do not come, I will fast and give up my life.'

Hearing the message, Krishna set out at once in his chariot. On the wedding day, as Rukmini returned from worship at the temple of Ambika, he lifted her into his chariot in front of everyone and carried her away.

Andal too sends a messenger, not a Brahmin but the cuckoo singing in the garden. 'Call so that he comes,' she pleads; then she grows angry; and at last she threatens, 'If you don't call, I'll chase you out of this garden.' Notice how closely Rukmini's image of the jackal and the lion matches Andal's own image, in the first decade, of the jackal at the sacrifice.

சிந்தனைக்கு

நமக்கு உதவியவர்களுக்கு நன்றியை எப்படிச் சொல்கிறோம்?

To reflect on

How do we show our thanks to those who have helped us?