நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 546 · வெள்ளை விளிசங் கிடங்கையிற் கொண்ட

Verse 546 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

வெள்ளை விளிசங் கிடங்கையிற் கொண்டவிமல னெனக்குருக் காட்டான்,உள்ளம் புகுந்தென்னை நைவித்து நாளும்உயிர்பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்,கள்ளவிழ் செண்பகப் பூமலர் கோதிக்களித்திசை பாடுங் குயிலே,மெள்ள விருந்து மிழற்றி மிழற்றாதென்வேங்கட வன்வரக் கூவாய்.

Vellai vilisang kitangkaiyir konta / Vimala nenakkuruk kaattaan, / Ullam pukunthennai naiviththu naalum / Uyirpeythu kooththaattuk kaanum, / Kallavizh senpakap poomalar koathik / Kaliththisai paatung kuyilae, / Mella virunthu mizharri mizharraathen / Vaengkata vanvarak koovaay.

பொருள்

ஒலிக்கும் வெண்சங்கை இடக்கையில் ஏந்திய தூயவன் எனக்குத் தன் உருவைக் காட்டுவதில்லை. என் உள்ளத்தில் புகுந்து என்னை உருக்கி, ஒவ்வொரு நாளும் எனக்குச் சிறிது உயிர் கொடுத்து, நான் தவித்து ஆடுவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். தேன் சொட்டும் செண்பகப் பூக்களைக் கோதி மகிழ்ந்து இசை பாடும் குயிலே! மெல்ல உட்கார்ந்து வெறுமனே மிழற்றாதே; என் வேங்கடவன் வரும்படி கூவு.

Meaning

The spotless one who holds the white resounding conch in his left hand will not show me his form. He enters my heart and makes me melt, and every day he gives me just enough life to watch me writhe and dance. Cuckoo who joyfully sings, picking at champak blossoms dripping honey! Don't just sit softly twittering; call so that my Lord of Venkatam comes.

சொற்பொருள் Word by word

விளி சங்கு: resounding conch
இடங்கை: left hand
விமலன்: the spotless one
உருக் காட்டான்: won't show his form
நைவித்து: making me melt
உயிர் பெய்து: giving life
கூத்தாட்டுக் காணும்: watches me dance
மிழற்றி: twittering

விளக்கம்

இறைவன் உள்ளத்தில் இருக்கிறான், ஆனால் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. அதுதான் ஆண்டாளின் வேதனை. 'உயிர் பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்' என்பது நுட்பமான சொல்: முழுதும் சாக விடாமல், முழுதும் வாழவும் விடாமல், தவிக்கும் நிலையில் வைத்திருக்கிறான்.

பூர்வாசார்யர்கள் இதை இப்படி விளக்குவார்கள்: இறைவன் உள்ளிருந்து நம்மை நடத்துகிறான் (அந்தர்யாமி), ஆனால் அவனை நேரில் காண்பதே பக்தனின் ஏக்கம். உள்ளே இருப்பவனைக் கண்ணால் காண வேண்டும் என்ற தவிப்பே இந்தப் பத்து.

Explanation

The Lord is in her heart, but not visible to her eyes. That is Andal's anguish. 'He gives me life and watches me dance' is a subtle phrase: he neither lets her die nor lets her fully live, but keeps her in this state of yearning.

The purvacharyas explain it like this: the Lord guides us from within as the antaryami, the inner controller, but the devotee longs to see him face to face. This whole decade is the ache to see with the eyes the one who dwells within.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.52–53

ருக்மிணி அனுப்பிய தூது

விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி, கண்ணனை ஒருமுறையும் நேரில் காணாமலே, அவன் குணங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவனையே கணவனாக வரித்தாள். ஆனால் அவள் அண்ணன் ருக்மி அவளைச் சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கு மணம் முடிக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

மணநாள் நெருங்கியபோது, ருக்மிணி நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அந்தணரை அழைத்து, துவாரகைக்குக் கண்ணனிடம் தூது அனுப்பினாள். அவள் எழுதிய கடிதம் பாகவதத்தில் ஏழு சுலோகங்களாக இருக்கிறது: 'உன் புகழைக் கேட்டு என் மனம் உன்னிடம் சேர்ந்துவிட்டது. சிங்கத்துக்கு உரிய பங்கை நரி தொடக்கூடாது. நீ வராவிட்டால், நோன்பிருந்து என் உயிரை விடுவேன்.'

செய்தியைக் கேட்ட கண்ணன் உடனே தேரில் புறப்பட்டான். மணநாளன்று ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்கு வழிபடச் சென்று திரும்பும்போது, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான்.

ஆண்டாளும் ஒரு தூது அனுப்புகிறாள், ஆனால் அந்தணரை அல்ல, தோட்டத்தில் கூவும் குயிலை. 'அவன் வரும்படி கூவு' என்று கெஞ்சுகிறாள், பிறகு கோபிக்கிறாள், இறுதியில் 'கூவாவிட்டால் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டுவேன்' என்று மிரட்டுகிறாள். ருக்மிணி சொன்ன 'நரியும் சிங்கமும்' என்ற உவமை, ஆண்டாள் முதல் பத்தில் சொன்ன 'வேள்வி அவியும் நரியும்' என்பதோடு எவ்வளவு ஒத்திருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம்.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 52–53

The message Rukmini sent

Rukmini, princess of Vidarbha, had never once seen Krishna, yet hearing again and again of his virtues she chose him as her husband in her heart. But her brother Rukmi arranged to marry her to Sisupala, king of Chedi.

As the wedding day drew near, Rukmini called a trusted Brahmin and sent him to Krishna in Dwaraka as her messenger. Her letter is given in the Bhagavatam in seven verses: 'Hearing of your glory, my heart has gone to you. Let not the jackal touch the lion's share. If you do not come, I will fast and give up my life.'

Hearing the message, Krishna set out at once in his chariot. On the wedding day, as Rukmini returned from worship at the temple of Ambika, he lifted her into his chariot in front of everyone and carried her away.

Andal too sends a messenger, not a Brahmin but the cuckoo singing in the garden. 'Call so that he comes,' she pleads; then she grows angry; and at last she threatens, 'If you don't call, I'll chase you out of this garden.' Notice how closely Rukmini's image of the jackal and the lion matches Andal's own image, in the first decade, of the jackal at the sacrifice.

சிந்தனைக்கு

உள்ளே உணர்வதற்கும் நேரில் காண்பதற்கும் உள்ள இடைவெளியை நாம் உணர்ந்ததுண்டா?

To reflect on

Have we felt the gap between sensing someone within and seeing them face to face?