நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 630 · ஆரே யுலகத் தாற்றுவார்

Verse 630 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

ஆரே யுலகத் தாற்றுவார்ஆயர் பாடி கவர்ந்துண்ணும்,காரே றுழக்க வுழக்குண்டுதளர்ந்தும் முறிந்தும் கிடப்பேனை,ஆரா வமுத மனையான்றன்அமுத வாயி லூறிய,நீர்தான் கொணர்ந்து புலராமேபருக்கி யிளைப்பை நீக்கீரே.

Aarae yulakath thaarruvaar / Aayar paati kavarnthunnum, / Kaarae ruzhakka vuzhakkuntu / Thalarnthum murinthum kitappaenai, / Aaraa vamutha manaiyaanran / Amutha vaayi looriya, / Neerthaan konarnthu pularaamae / Parukki yilaippai neekkeerae.

பொருள்

உலகத்தில் யார் இதைத் தாங்குவார்கள்? ஆயர்பாடியைக் கொள்ளையடித்து உண்ணும் கரிய காளை மிதித்துத் துவைத்ததால் தளர்ந்தும் முறிந்தும் கிடக்கும் எனக்கு, தெவிட்டாத அமுதம் போன்றவனின் அமுத வாயில் ஊறிய நீரைக் கொண்டுவந்து, நான் உலர்ந்து போகாமல் பருகச் செய்து, என் களைப்பை நீக்குங்கள்.

Meaning

Who in this world could bear this? The dark bull that plunders and eats in Ayarpadi has trampled me, and I lie weak and broken. Bring the water that wells in the nectar mouth of him who is like nectar one never tires of, make me drink it before I dry up, and take away my weariness.

சொற்பொருள் Word by word

ஆற்றுவார்: who could bear
கவர்ந்துண்ணும்: plundering and eating
காரேறு: dark bull
உழக்க உழக்குண்டு: trampled again and again
தளர்ந்தும் முறிந்தும்: weak and broken
ஆரா அமுதம்: nectar one never tires of
புலராமே: before I dry up
இளைப்பை நீக்கீரே: take away my weariness

விளக்கம்

கண்ணனை 'காரேறு', கரிய காளை என்கிறாள். ஆயர்பாடியில் வெண்ணெயையும் மனங்களையும் கொள்ளையடித்தவன். அந்தக் காளையால் மிதிபட்டுக் கிடக்கிறாள்.

'ஆரா அமுதன்' என்பது திருக்குடந்தைப் பெருமாளின் பெயர், நம்மாழ்வார் போற்றிய திருப்பெயர். எவ்வளவு பருகினாலும் திகட்டாத அமுதம். அவன் வாய் நீரையே மருந்தாகக் கேட்கிறாள். ஆன்மா வாடும்போது இறைவனின் வாய்மொழியான வேதமும் கீதையும் அதற்கு உயிர் தருகின்றன என்பது உள்பொருள்.

Explanation

She calls Krishna 'the dark bull', who plundered butter and hearts in Ayarpadi. Trampled by that bull, she lies broken.

'Aaraa amudhan', the nectar one never tires of, is the name of the Lord of Thirukkudanthai, praised by Nammazhvar: however much you drink, you never have enough. She asks for the water of his lips as medicine. The inner sense: when the soul wilts, the Lord's own words, the Veda and the Gita, bring it back to life.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.46–47

உத்தவர் கண்ட ஆயர்பாடி அன்பு

கண்ணன் மதுரைக்குச் சென்ற பிறகு ஆயர்பாடிக்குத் திரும்பவில்லை. நந்தனும் யசோதையும் ஆயர் பெண்களும் அவனை நினைத்து வாடினார்கள். அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லக் கண்ணன் தன் நண்பனும் பெரும் அறிஞனுமான உத்தவரை அனுப்பினான்.

உத்தவர் ஆயர் பெண்களிடம் ஞானம் பேசினார்: 'கண்ணன் எங்கும் இருக்கிறான், அவனைத் தியானம் செய்யுங்கள், பிரிவு என்பது மாயை.' ஆனால் அவர்கள் அதை ஏற்கவில்லை. அப்போது அங்கே பறந்த ஒரு வண்டைக் கண்ணனின் தூதனாகக் கற்பனை செய்து, அதனிடம் கோபமும் அன்பும் கலந்து பேசினார்கள். அந்தப் பகுதி 'பிரமர கீதை' (வண்டுப் பாடல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவர்களின் அன்பைக் கண்ட உத்தவர் தன் ஞானச் செருக்கை இழந்தார். 'இந்த ஆயர் பெண்களின் பாதத் தூசி என் மேல் படும்படி பிருந்தாவனத்தில் ஒரு புல்லாகவோ செடியாகவோ பிறக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினார். கற்றறிந்த ஞானியைவிட அன்பு நிறைந்த ஆயர் பெண்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் பெண்களின் நிலையில் இருக்கிறாள். உறவினர்கள் அறிவுரை சொல்கிறார்கள்; அவள் சொல்கிறாள்: 'அறிவுரை வேண்டாம், அவன் உடுத்திய பீதாம்பரத்தால் விசிறுங்கள், அவன் துளசியைச் சூட்டுங்கள், அவன் கால் பதித்த மண்ணைப் பூசுங்கள்.' அவனோடு தொடர்புடைய ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு மருந்து.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 46–47

Uddhava learns what love is

After Krishna went to Mathura, he did not return to Ayarpadi. Nanda, Yashoda and the cowherd women pined for him. To console them, Krishna sent Uddhava, his friend and a great scholar.

Uddhava spoke wisdom to the cowherd women: 'Krishna is everywhere; meditate on him; separation is an illusion.' But they would not accept it. A bee flew by, and imagining it to be Krishna's messenger, they spoke to it with anger and love mixed together. That passage is called the Bhramara Gita, the song to the bee.

Seeing their love, Uddhava lost his pride in his learning. He prayed: 'Let me be born as a blade of grass or a shrub in Brindavan, so that the dust of these cowherd women's feet may fall on me.' The Bhagavatam says the loving cowherd women stand higher than the learned sage.

In this decade Andal is in the state of those cowherd women. Her family gives her advice, and she says: 'No advice. Fan me with the yellow silk he wore; put his tulasi on me; smear me with the dust where his feet have trodden.' Everything that has touched him is medicine to her.

சிந்தனைக்கு

நம் மனம் வாடும்போது எந்தச் சொற்கள் நமக்கு உயிர் தருகின்றன?

To reflect on

When our spirit wilts, which words bring us back to life?