நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 634 · உள்ளே யுருகி நைவேனை

Verse 634 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

உள்ளே யுருகி நைவேனைஉளளோ இலளோ வென்னாத,கொள்ளை கொள்ளிக் குறும்பனைக்கோவர்த் தனனைக் கண்டக்கால்,கொள்ளும் பயனொன் றில்லாதகொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும்அள்ளிப் பறித்திட் டவன்மார்வில்எறிந்தென் அழலை தீர்வேனே.

Ullae yuruki naivaenai / Ulaloa ilaloa vennaatha, / Kollai kollik kurumpanaik / Koavarth thananaik kantakkaal, / Kollum payanon rillaatha / Kongkai thannaik kizhangkoatum / Allip pariththit tavanmaarvil / Erinthen azhalai theervaenae.

பொருள்

உள்ளே உருகி வாடும் என்னை, 'இவள் உயிரோடு இருக்கிறாளா இல்லையா?' என்று கூடக் கேட்காத, கொள்ளையடிக்கும் குறும்பனான கோவர்த்தனனை நான் கண்டால், எந்தப் பயனும் இல்லாத இந்த மார்பகங்களை வேரோடு பிடுங்கி, அவன் மார்பின் மேல் எறிந்து என் தாபத்தைத் தீர்த்துக்கொள்வேன்.

Meaning

I am melting and wasting away inside, and that plundering rascal Govardhana will not even ask, 'Is she alive or not?' If I see him, I will tear out by the roots these breasts that are of no use to anyone, fling them at his chest, and so put out my burning.

சொற்பொருள் Word by word

உள்ளே உருகி: melting inside
உளளோ இலளோ: is she alive or not
கொள்ளை கொள்ளி: plunderer
குறும்பன்: rascal
கோவர்த்தனன்: Govardhana, the one who held the hill
பயன் ஒன்று இல்லாத: of no use
கிழங்கோடும் அள்ளிப் பறித்து: tearing out by the roots
அழலை தீர்வேனே: I will put out my burning

விளக்கம்

நாச்சியார் திருமொழியின் மிகக் கடுமையான வரிகள் இவை. சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகி தன் மார்பைத் திருகி எறிந்து மதுரையை எரித்ததை இது நினைவூட்டுகிறது. உச்சக்கட்ட துயரத்தின் தமிழ் வெளிப்பாடு.

ஆனால் ஆண்டாளின் கோபம் அழிவுக்கானது அல்ல, இணைவுக்கானது. 'அவன் மார்பில் எறிவேன்', அப்போதும் அவள் இலக்கு அவனே. அவனுக்குப் பயன்படாத எதுவும் தனக்கு வேண்டாம் என்ற முழுமையான அர்ப்பணிப்பு.

Explanation

These are the fiercest lines of Nachiyar Thirumozhi. They recall Kannagi in the Silappathikaram, who tore off her breast and flung it to burn Madurai. It is the Tamil way of voicing the depth of grief.

But Andal's anger is not for destruction; it is for union. 'I will fling them at his chest': even now her aim is him. Nothing that is of no use to him does she want for herself. It is complete self-offering.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.46–47

உத்தவர் கண்ட ஆயர்பாடி அன்பு

கண்ணன் மதுரைக்குச் சென்ற பிறகு ஆயர்பாடிக்குத் திரும்பவில்லை. நந்தனும் யசோதையும் ஆயர் பெண்களும் அவனை நினைத்து வாடினார்கள். அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லக் கண்ணன் தன் நண்பனும் பெரும் அறிஞனுமான உத்தவரை அனுப்பினான்.

உத்தவர் ஆயர் பெண்களிடம் ஞானம் பேசினார்: 'கண்ணன் எங்கும் இருக்கிறான், அவனைத் தியானம் செய்யுங்கள், பிரிவு என்பது மாயை.' ஆனால் அவர்கள் அதை ஏற்கவில்லை. அப்போது அங்கே பறந்த ஒரு வண்டைக் கண்ணனின் தூதனாகக் கற்பனை செய்து, அதனிடம் கோபமும் அன்பும் கலந்து பேசினார்கள். அந்தப் பகுதி 'பிரமர கீதை' (வண்டுப் பாடல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவர்களின் அன்பைக் கண்ட உத்தவர் தன் ஞானச் செருக்கை இழந்தார். 'இந்த ஆயர் பெண்களின் பாதத் தூசி என் மேல் படும்படி பிருந்தாவனத்தில் ஒரு புல்லாகவோ செடியாகவோ பிறக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினார். கற்றறிந்த ஞானியைவிட அன்பு நிறைந்த ஆயர் பெண்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் பெண்களின் நிலையில் இருக்கிறாள். உறவினர்கள் அறிவுரை சொல்கிறார்கள்; அவள் சொல்கிறாள்: 'அறிவுரை வேண்டாம், அவன் உடுத்திய பீதாம்பரத்தால் விசிறுங்கள், அவன் துளசியைச் சூட்டுங்கள், அவன் கால் பதித்த மண்ணைப் பூசுங்கள்.' அவனோடு தொடர்புடைய ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு மருந்து.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 46–47

Uddhava learns what love is

After Krishna went to Mathura, he did not return to Ayarpadi. Nanda, Yashoda and the cowherd women pined for him. To console them, Krishna sent Uddhava, his friend and a great scholar.

Uddhava spoke wisdom to the cowherd women: 'Krishna is everywhere; meditate on him; separation is an illusion.' But they would not accept it. A bee flew by, and imagining it to be Krishna's messenger, they spoke to it with anger and love mixed together. That passage is called the Bhramara Gita, the song to the bee.

Seeing their love, Uddhava lost his pride in his learning. He prayed: 'Let me be born as a blade of grass or a shrub in Brindavan, so that the dust of these cowherd women's feet may fall on me.' The Bhagavatam says the loving cowherd women stand higher than the learned sage.

In this decade Andal is in the state of those cowherd women. Her family gives her advice, and she says: 'No advice. Fan me with the yellow silk he wore; put his tulasi on me; smear me with the dust where his feet have trodden.' Everything that has touched him is medicine to her.

சிந்தனைக்கு

நம் வலிமையான உணர்வுகளை எந்தத் திசையில் செலுத்துகிறோம்?

To reflect on

In which direction do we turn our strongest feelings?