நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 648 · வாயோரீ ரைஞ்ஞூறு துதங்க ளார்ந்த

Verse 648 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

வாயோரீ ரைஞ்ஞூறு துதங்க ளார்ந்தவளையுடம்பி னழல்நாகம் உமிழ்ந்த செந்தீவீயாத மலர்ச்சென்னி விதான மேபோல்மேன்மேலும் மிகவெங்கும் பரந்த தன்கீழ்காயாம்பூ மலர்ப்பிறங்க லன்ன மாலைக்கடியரங்கத் தரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்மாயோனை மணத்தூணே பற்றி நின்றென்வாயார என்றுகொலோ வாழ்த்தும் நாளே

Vaayoaree rainjnjooru thuthangka laarntha / Valaiyutampi nazhalnaakam umizhntha senthee / Veeyaatha malarssenni vithaana maepoal / Maenmaelum mikavengkum parantha thankeezh / Kaayaampoo malarppirangka lanna maalaik / Katiyarangkath tharavanaiyil palli kollum / Maayoanai manaththoonae parri ninren / Vaayaara enrukoloa vaazhththum naalae

பொருள்

ஆயிரம் வாய்கள் நிறைந்த, வளைந்த உடலை உடைய, நெருப்புப் போன்ற நாகம் உமிழ்ந்த செந்தீ, வாடாத மலர்களால் ஆன மேற்கட்டி போல மேலே எங்கும் பரந்திருக்க, அதன் கீழ், காயாம்பூக் குவியல் போன்ற திருமேனியுடன் மணம் கமழும் அரங்கத்தில் அரவணையில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் மாயோனை, மணத்தூணைப் பற்றி நின்று, என் வாய் நிறைய வாழ்த்தும் நாள் என்றைக்கோ?

Meaning

The red fire breathed out by the fiery serpent with its coiled body and a thousand mouths spreads above everywhere like a canopy of never-fading flowers. Beneath it, in fragrant Arangam, lies the wondrous Lord on the serpent bed, like a heap of kaya blossoms. When will the day come when I hold the Manathoon pillar and praise him with my whole mouth?

சொற்பொருள் Word by word

வாய் ஓர் ஈரைஞ்ஞூறு: a thousand mouths
வளையுடம்பின்: with a coiled body
அழல் நாகம்: fiery serpent
வீயாத மலர்: never-fading flowers
விதானம்: canopy
காயாம்பூ மலர்ப் பிறங்கல்: a heap of kaya flowers
கடி அரங்கம்: fragrant Arangam
மணத்தூண்: the Manathoon pillar in the sanctum
வாயார: with a full mouth
வாழ்த்தும்: praise

விளக்கம்

திருவரங்கம் கருவறையின் முன்னே இரண்டு தூண்கள் உண்டு; அவற்றை 'மணத்தூண்' என்பார்கள். அடியார்கள் அந்தத் தூண்களைப் பற்றிக்கொண்டு நின்று அரங்கனைச் சேவிப்பது வழக்கம். குலசேகரர் அந்தத் தூணைப் பற்றி நிற்கும் நாளுக்காக ஏங்குகிறார். கோயிலின் ஒரு தூணின் பெயரே பாசுரத்தில் இடம் பெறுவது அவர் அரங்கத்தை எவ்வளவு நெருக்கமாக அறிந்திருந்தார் என்பதைக் காட்டுகிறது.

ஆதிசேஷன் உமிழும் நெருப்பு அரங்கனுக்கு வாடாத மலர்ப் பந்தல் போலத் தெரிகிறது என்பது அழகிய கற்பனை. அச்சம் தரும் நெருப்பும் அவன் அருகில் அழகாகிவிடுகிறது.

Explanation

In front of the sanctum in Srirangam there are two pillars called the 'Manathoon'. Devotees customarily hold on to these pillars as they stand and worship Arangan. Kulasekhara longs for the day he will hold that pillar. That the name of a pillar in the temple appears in the pasuram shows how intimately he knew Srirangam.

It is a lovely fancy that the fire breathed out by Adisesha looks to Arangan like a canopy of unfading flowers. Even frightening fire becomes beautiful near him.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

அரசைத் துறந்து அரங்கம் சென்ற அரசன்

குலசேகர ஆழ்வார் சேர நாட்டின் அரசர்; திருவஞ்சிக்களம் அவருடைய தலைநகர். 'கொல்லி காவலன், கூடல் நாயகன், கோழிக்கோன்' என்று அவர் பாசுரங்களிலேயே அவரது பட்டங்கள் வருகின்றன. சேர, பாண்டிய, சோழ நாடுகள் மூன்றிலும் அவர் வெற்றி பெற்றவர் என்பதை இவை காட்டுகின்றன. பெரும் படையும் செல்வமும் உடைய அரசர் அவர்.

ஆனால் அவர் மனம் அரண்மனையில் இல்லை. நாள்தோறும் ராமாயணம் கேட்பதும், வைணவ அடியார்களோடு இருப்பதும், திருவரங்கத்துக்குப் போக வேண்டும் என்று ஏங்குவதுமாகவே அவர் வாழ்ந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் 'இன்று அரங்கம் போகிறேன்' என்று அறிவிப்பாராம். அவர் அரசை விட்டுப் போய்விடுவாரோ என்று அஞ்சிய அமைச்சர்கள், அவர் புறப்படும் நேரத்தில் வைணவ அடியார்களை அரண்மனைக்கு அழைத்து வருவார்கள். அடியார்களைக் கண்டதும் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மூழ்கி, அரசர் அன்றைய பயணத்தை மறந்துவிடுவார்.

இறுதியில் அவர் தம் மகனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு, அரசைத் துறந்து, அடியார்களோடு திருவரங்கம் சென்று அங்கேயே வாழ்ந்தார். தம் மகளை அரங்கநாதனுக்கே மணம் செய்து கொடுத்தார் என்பது மரபு; அவள் 'சேரகுலவல்லி நாச்சியார்' என்று திருவரங்கத்தில் இன்றும் போற்றப்படுகிறாள். பெருமாள் திருமொழியின் முதல் பத்தில் 'என்றுகொலோ' என்று ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் ஒலிக்கும் ஏக்கம், அரண்மனையில் இருந்த அந்த அரசனின் உள்ளக் குரல்.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Alvars

The king who left his throne for Srirangam

Kulasekhara Alvar was a king of the Chera country, with his capital at Thiruvanchikkalam. His titles appear in his own pasurams: 'guardian of Kolli, lord of Koodal, king of Kozhi', showing that he held sway in the Chera, Pandya and Chola lands. He was a king with great armies and great wealth.

But his heart was not in the palace. He spent his days listening to the Ramayana, keeping the company of Vaishnava devotees, and longing to go to Srirangam. It is said that every day he would announce, 'Today I leave for Srirangam.' His ministers, afraid that he would abandon the kingdom, would bring Vaishnava devotees to the palace just as he was about to set out. On seeing the devotees he would become absorbed in serving them and forget that day's journey.

In the end he crowned his son, gave up the throne, and went to Srirangam with the devotees to live there. Tradition says he gave his own daughter in marriage to Ranganatha; she is still honoured in Srirangam as Cherakula Valli Nachiyar. The longing in the first decade of the Perumal Thirumozhi, 'when will that day come?', ringing through every pasuram, is the inner voice of that king in his palace.

சிந்தனைக்கு

நாம் பற்றிக்கொள்ளும் 'தூண்' எது, நம்மை நிலைநிறுத்துவது எது?

To reflect on

What is the pillar we hold on to, the thing that keeps us steady?