நிலமிசை வாழ்நர் அலமரல் தீரத்,தெறுகதிர்க் கனலி வெம்மை தாங்கிக்,கால்உண வாகச், சுடரொடு கொட்கும்அவிர்சடை முனிவரும் மருளக், கொடுஞ்சிறைக்கூருகிர்ப் பருந்தின் ஏறுகுறித், தொரீஇத்,தன்னகம் புக்க குறுநடைப் புறவின்தபுதி யஞ்சிச் சீரை புக்கவரையா ஈகை உரவோன் மருக!நேரார்க் கடந்த முரண்மிகு திருவின்தேர்வண் கிள்ளி தம்பி! வார் கோல்,கொடுமர மறவர் பெரும! கடுமான்கைவண் தோன்றல்! ஐயம் உடையேன்:‘ஆர்புனை தெரியல்நின் முன்னோர் எல்லாம்பார்ப்பார் நோவன செய்யலர்: மற்றுஇதுநீர்த்தோ நினக்கு?’ என வெறுப்பக் கூறி,நின்யான் பிழைத்தது நோவாய் என்னினும்,நீபிழைத் தாய்போல் நனிநா ணினையே;‘தம்மைப் பிழைத்தோர்ப் பொறுக்குஞ் செம்மல்!இக்குடிப் பிறந்தோர்க் கெண்மை காணும்’ எனக்காண்டகு மொய்ம்ப! காட்டினை; ஆகலின்,யானே பிழைத்தனென் ! சிறக்கநின் ஆயுள்;மிக்குவரும் இன்னீர்க் காவிரிஎக்கர் இட்ட மணலினும் பலவே!
திணை: வாகை · துறை: அரசவாகை · பாடப்பட்டோன்: சோழன் நலங்கிள்ளி தம்பி மாவளத்தான் · குறிப்பு: புலவரும் அரச குமரனும் வட்டுப் பொருவுழிக் கைகரப்ப, வெகுண்டு, வட்டுக் கொண்டு எறிந்தானைச் , 'சோழன் மகன் அல்லை' என, நாணியுருந்தானை அவர் பாடியது