கேள்வி

பரீக்ஷித்தும் சுகரும்

பாகவத புராணத்தின் தொடக்கத்தில் அர்ஜுனனின் பேரனான பரீக்ஷித் மன்னன் ஒரு பெரிய துன்பத்தில் சிக்குகிறான். வேட்டையின்போது தாகத்தாலும் களைப்பாலும் வருந்திய அவன், ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தில் நீர் கேட்டான். அந்த முனிவர் தியானத்தில் இருந்ததால் பதில் சொல்லவில்லை. கோபமுற்ற பரீக்ஷித் ஒரு செத்த பாம்பை முனிவரின் தோளில் போட்டுச் சென்றான். இதை அறிந்த முனிவர் மகன் சிருங்கி, 'ஏழாம் நாளில் தக்ஷகன் என்னும் நாகம் மன்னனைக் கடிக்கும்' என்று சபித்தான்.

அரசன் தன் தவறை உணர்ந்தான். தன் மகன் ஜனமேஜயனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு, கங்கைக் கரையில் உண்ணாநோன்பு இருந்து அமர்ந்தான். இன்னும் ஏழு நாட்களே உள்ளன. இறப்பின் முன் என்ன செய்வது என்பதே அவன் கேள்வி. அங்கு கூடிய முனிவர்களிடம், 'சாகப்போகும் ஒருவன் என்ன கேட்கவேண்டும், என்ன செய்யவேண்டும்?' என்று வினவினான்.

அப்போது வியாசரின் மகனான சுகர் அங்கு வந்தார். அவர் ஒரு இளம் துறவி; ஆடையின்றி அலைபவர். முனிவர்கள் அனைவரும் எழுந்து வணங்கினர். பரீக்ஷித் அவரை வணங்கி, அதே கேள்வியைக் கேட்டான். சுகர் புன்னகையுடன், 'அரசே, கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். இந்த ஏழு நாட்களில் நான் பகவானின் கதைகளைச் சொல்கிறேன்' என்று பாகவதத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

பரீக்ஷித் ஏழு நாட்கள் உணவும் நீரும் இன்றி, சொல்லப்படுவதை மட்டும் கூர்ந்து கேட்டான். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பகுதியாக உலகப் படைப்பு, விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள், பக்தர்களின் கதைகள் சொல்லப்பட்டன. அவன் இடையிடையே ஐயங்களைக் கேட்டுத் தெளிவு பெற்றான். ஏழாம் நாள் முடிவில் அவன் மனம் அச்சமின்றி அமைதியாக இருந்தது என்று புராணம் கூறுகிறது. தக்ஷகன் வந்து அவனைக் கடித்தபோது அவன் தன் உடலை இழந்தான்; ஆனால் அவன் மனம் அச்சத்தால் அல்ல, அமைதியால் நிறைந்திருந்தது.

இந்தக் கதையில் கேள்வியின் முழுமை தெரிகிறது. ஒருவன் செல்வத்தையும் ஆட்சியையும் துறந்தும், மரணத்தை எதிர்நோக்கியும் கேட்டதன் பயன் அவனுக்குத் துணையாயிற்று. 'செல்வத்துள் செல்வம் செவிச்செல்வம்' என்ற குறளின் உண்மை இங்கே முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.

இன்றும் பாகவத சப்தாஹம் என்று ஏழு நாள் பாகவதம் கேட்கும் மரபு தொடர்கிறது. கேட்பது என்பது இறுதிக்கணம் வரை நமக்குத் தெளிவையும் துணிவையும் தருகிறது என்பதே இந்தக் கதையின் செய்தி.

இந்தக் கதையின் பின்னணியில் ஒரு நுட்பமான மாற்றம் இருக்கிறது. பரீக்ஷித் தொடக்கத்தில் ஒரு வேட்டைக்காரனாகவும் சினம் கொண்டவனாகவும் இருந்தான். தன் தவறின் விளைவாக மரணம் நெருங்கியபோது, அவன் எதிர்ப்பையோ கோபத்தையோ தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; கேட்பதைத் தேர்ந்தெடுத்தான். சாபத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதைத் தன் வாழ்வின் கடைசிப் பாடமாக மாற்றினான். இந்த மனமாற்றமே அவன் செவிச்செல்வத்தின் தொடக்கம். கேட்கத் தயாராக இருந்தவனுக்கே சுகரைப் போன்ற பெரிய ஆசிரியர் வந்து சேர்ந்தார்.

சுகர் கதையைச் சொன்ன முறையும் கவனிக்கத்தக்கது. அவர் பரீக்ஷித்தின் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பொறுமையாகப் பதில் சொன்னார். அவசரப்படவில்லை; அதிகாரம் காட்டவில்லை. சொல்பவரும் கேட்பவரும் ஒருவரையொருவர் மதித்தபோதுதான் செவிச்செல்வம் பெருகியது. அரசன் என்ற பெருமையை விட்டு, மாணவன் என்ற பணிவில் அவன் அமர்ந்திருந்தான். அந்தப் பணிவே ஏழு நாள் கேள்வியின் பயனை முழுமையாகப் பெறச் செய்தது.

இன்றைய வாழ்வில் நாம் எல்லோரும் ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் துன்பத்தின் முன் நிற்கிறோம். அப்போது கோபம் கொள்வதைவிட, அமைதியாகப் பெரியோரின் சொற்களைக் கேட்பது மனத்துக்கு வலிமை தருகிறது. பிரச்சினை தீராவிட்டாலும் அதை எதிர்கொள்ளும் துணிவு கேள்வியால் வருகிறது. அதுவே பரீக்ஷித் நமக்குக் காட்டும் பாடம்.

பரீக்ஷித்தின் மகன் ஜனமேஜயனும் பின்னாளில் தன் முன்னோர்களின் வரலாற்றைக் கேட்கும் ஆவலுடன் இருந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. தந்தை கேட்டதன் பயன் மகனுக்கும் ஆர்வத்தை ஊட்டியது. கேள்வி என்பது ஒருவரோடு நின்றுவிடாமல் தலைமுறைகளைத் தாண்டி நீள்கிறது. வீட்டில் பெரியோர் கேட்டுக் கற்கும் பழக்கம் உள்ளவராக இருந்தால் பிள்ளைகளும் அவ்வாறே ஆகின்றனர். எனவே கேட்கும் பண்பை நாம் வாழ்ந்து காட்டுவதே சிறந்த கற்பித்தல். செவிச்செல்வம் இவ்வாறு வீட்டிலிருந்தே தொடங்குகிறது; பெரியவர் கேட்கும்போது சிறியவர் அதைப் பார்த்துக் கற்கின்றனர். இதுவே பரீக்ஷித்தின் கதை நமக்குத் தரும் நிலையான செய்தி.

Parikshit and Shuka

At the beginning of the Bhagavata Purana, King Parikshit, the grandson of Arjuna, falls into a great trouble. Tired and thirsty after a hunt, he asked for water at a sage's hermitage. The sage was in meditation and did not reply. Angered, Parikshit threw a dead snake on the sage's shoulder and left. Learning this, the sage's son Shringi cursed: 'On the seventh day the serpent Takshaka will bite the king.'

The king realised his fault. He crowned his son Janamejaya and sat on the bank of the Ganga in a fast. Only seven days remained. His question was what to do before death. To the sages who gathered there he asked, 'What should a man about to die hear, and what should he do?'

Then Shuka, son of Vyasa, arrived. He was a young renunciate who wandered without clothing. All the sages rose and bowed. Parikshit bowed and asked him the same question. With a smile Shuka said, 'King, listen. In these seven days I will tell you the stories of the Lord,' and began to recite the Bhagavata.

For seven days, without food or water, Parikshit listened intently to nothing but what was told. Each day a part was recited: the creation of the world, the incarnations of Vishnu, the stories of devotees. He asked his doubts now and then and gained clarity. By the end of the seventh day his mind was fearless and calm, the Purana says. When Takshaka came and bit him he lost his body, but his mind was filled not with fear but with peace.

The fullness of hearing shows in this story. A man gave up wealth and rule, and facing death, the fruit of his hearing stood by him. The truth of the verse 'selvaththul selvam sevichchelvam' is fully revealed here.

Even today the custom of hearing the Bhagavata over seven days, the 'saptaha', goes on. The message of the story is that hearing gives us clarity and courage up to the last moment.

There is a subtle change behind this story. At the start Parikshit was a hunter and quick to anger. When death came near as the result of his fault, he did not choose resistance or rage; he chose to listen. He accepted the curse and turned it into the last lesson of his life. This change of heart was the beginning of his wealth of the ear. To the one ready to listen, a great teacher like Shuka came.

The way Shuka told the story is also worth noting. He answered each of Parikshit's questions patiently. He did not hurry and showed no authority. The wealth of the ear grew only when speaker and listener respected one another. Giving up the pride of being a king, Parikshit sat in the humility of a student, and that humility let him gain the full fruit of seven days of hearing.

In our own lives each of us at some time stands before trouble. At such a time, to listen quietly to the words of elders gives the mind strength more than anger does. Even if the problem is not solved, the courage to face it comes through hearing. That is the lesson Parikshit shows us.