Kural 418 · கேட்பினுங் கேளாத் தகையவே கேள்வியால்

இராவணனும் விபீஷணனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் இலங்கை அவையில் ஒரு முக்கியமான காட்சி வருகிறது. அனுமன் இலங்கையை எரித்துச் சென்றபின், இராவணன் தன் அமைச்சர்களை அழைத்து, 'இராமன் வானரப் படையுடன் இலங்கையை நெருங்குகிறான். என்ன செய்வது?' என்று ஆலோசித்தான். பலரும் புகழுரையால் இராவணனை மகிழ்வித்து, 'நீங்கள் வெல்ல முடியாதவர்' என்று கூறினர்.

அப்போது இராவணனின் தம்பி விபீஷணன் எழுந்தான். அவன் தர்மத்தை நன்கு அறிந்தவன். அமைதியாகவும் மரியாதையோடும், 'அண்ணா, சீதையை இராமனிடம் திருப்பி அனுப்பிவிடுங்கள். இது தர்மத்துக்கு எதிரான செயல். இதனால் இலங்கையும் உங்கள் உயிரும் அழியும்' என்று எடுத்துரைத்தான். அவன் சொற்கள் உண்மை நிறைந்தவை; காரணங்களும் சான்றுகளும் கொண்டவை.

இராவணன் அதைக் கேட்டான். ஆனால் அவன் செவி கேட்கவில்லை. காதில் ஒலி விழுந்தது; மனத்தில் பொருள் புகவில்லை. கோபமுற்ற இராவணன் விபீஷணனை அவையிலேயே இகழ்ந்து, 'நீ என் பகைவனுக்காகப் பேசுகிறாய்' என்று குற்றம் சாட்டினான். சில வேளை அவன் காலால் உதைத்ததாகவும் உரை கூறுகிறது.

இராவணனின் மனைவி மண்டோதரியும் இதே அறிவுரையைச் சொன்னாள். மாரீசனும் முன்பு எச்சரித்தான். கும்பகர்ணனும் தன் கருத்தைச் சொன்னான். ஆனால் இராவணனின் செவி எதற்கும் துளைக்கப்படவில்லை. அவன் நல்லவற்றைக் கேட்கும் பழக்கத்தை இழந்துவிட்டான். அதன் பயனாக அவன் தன் இனம், நகரம், உயிர் அனைத்தையும் இழந்தான்.

விபீஷணன் இறுதியில் இலங்கையை விட்டு இராமனிடம் சென்றான். இராமன் அவனை அன்புடன் ஏற்றான். இலங்கையின் ஆட்சி அவனுக்குக் கிடைத்தது. கேட்டவன் வாழ்ந்தான்; கேளாதவன் அழிந்தான்.

இந்தக் கதை 'கேட்பினும் கேளாத் தகையவே' என்ற குறளின் கொடிய உண்மையைக் காட்டுகிறது. செவி இருந்தும் கேளாத இராவணனின் செவி, கேள்வியால் துளைக்கப்படாததால், ஒரு பேரழிவுக்கே வழிவகுத்தது.

விபீஷணனின் அறிவுரை இராவணனுக்கு ஒரு கடைசி வாய்ப்பாக இருந்தது. அந்த வாய்ப்பை அவன் தன் செருக்கால் இழந்தான். புகழ்ச்சியை மட்டும் விரும்பும் செவி உண்மையை ஏற்கும் ஆற்றலை இழந்துவிடுகிறது. அவன் அவையில் இருந்த பலர் அவன் மகிழ்ச்சிக்காகவே பேசினர். உண்மை பேசியவன் வெளியேறினான். இறுதியில் அறிவுரை மறுக்கப்பட்ட இடத்தில் அழிவு நிலைகொண்டது. ஒருவன் தனக்கு இனிமையாகக் கேட்கும் சொற்களை மட்டும் கேட்பது கேள்வி ஆகாது என்பதை இக்கதை நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

Ravana and Vibhishana

In the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana an important scene occurs in the court of Lanka. After Hanuman burned Lanka and left, Ravana called his ministers and consulted them: 'Rama is approaching Lanka with his army of vanaras. What should be done?' Many pleased Ravana with praise and said, 'You cannot be defeated.'

Then Ravana's younger brother Vibhishana rose. He knew dharma well. Calmly and respectfully he said, 'Brother, send Sita back to Rama. This act is against dharma. Because of it Lanka and your own life will be destroyed.' His words were full of truth, with reasons and proofs.

Ravana heard it. But his ear did not hear. Sound fell on the ear but the meaning did not enter the mind. In anger Ravana insulted Vibhishana in the very court and accused him, 'You speak for my enemy.' Some tellings add that he kicked him.

Ravana's wife Mandodari gave the same counsel. Maricha had warned him earlier. Kumbhakarna also stated his view. But Ravana's ear was not pierced by any of it. He had lost the habit of hearing what was good. As a result he lost his race, his city and his life.

Vibhishana at last left Lanka and went to Rama. Rama accepted him lovingly. The rule of Lanka came to him. The one who heard lived; the one who did not hear perished.

This story shows the harsh truth of the verse 'ketpinum kelaath thagaiyave'. Ravana, whose ear heard yet did not hear because it was not pierced by hearing, was led to a great ruin.